MALAY

R v Bailif [2004] ACTSC 42 (9 Jun 2004)

Terakhir dikemaskini: 1 Februari, 2005

 R v ALEXANDER MARCEL ANDRE SEBASTIAN BAILIF [2004] ACTSC 42 (9 Jun 2004)
UNDANG-UNDANG JENAYAH - tertuduh didapati tidak layak untuk bercakap dan tidak mungkin untuk menjadi patut untuk merayu dalam tempoh 12 bulan - pendengaran khas - Persoalan sama ada yang dituduh terlibat dalam perlakuan yang dikehendaki oleh kesalahan - isu pertahanan diri - prinsip umum.
Akta Jenayah 1900 (ACT), ss 315, 316, 316 (2), 316 (8), 317, 319 (2),
Kesihatan Mental (Rawatan dan Penjagaan) 1994 (ACT), s 68 (3)
Penjagaan dan Pengurusan Harta Akta 1991 (ACT)
Mahkamah Agung Akta 1933 (ACT), s 68c
Akta Keterangan 1995 (Cth), s 144
 R v Ardler [2003] ACTCA 4 (30 Mac 2004)
Knight v R (1988) 35 A CRIM R 314
Zecevic v DPP [1987] HCA 26 (1 Julai 1987)
 R v Hawes (1994) 35 NSWLR 294
 R v Kurtic (1996) 85 A CRIM R 57
Tiada SCC 21 tahun 2003
Hakim: Crispin J
Mahkamah Agung AKTA
Tarikh: 9 Jun 2004
DALAM MAHKAMAH SUPREME OF THE)
) No SCC 21 tahun 2003
Australian Capital Territory)
 R
v
ALEXANDER MARCEL ANDRE SEBASTIAN BAILIF


ORDER

Hakim: Crispin J
Tarikh: 9 Jun 2004
Tempat: Kuala Lumpur
Mahkamah memerintahkan bahawa:
1. Encik Bailif mengemukakan dirinya kepada bidang kuasa Tribunal Kesihatan Mental bagi membolehkan ia membuat kesihatan mental order.1. Ini adalah pendengaran khas yang dijalankan menurut s 315 Akta Jenayah Akta 1900 (ACT) berhubung dengan dakwaan yang mengatakan bahawa pada 8 Februari, 2003 Mr Bailif diserang Encik Brett Seaman. Butir-butir serangan dakwaan yang terkandung di dalam mana-mana kenyataan yang disediakan pada 7 April 2003 yang mendakwa bahawa:
Tertuduh berpaling dan lunged pada pengadu, meraih kemeja dan tali leher dan mengetatkan cengkaman manakala menjerit kepadanya "Saya tahu bahawa anda fucking idiot".
2. Pada 11 September 2003, Tribunal Kesihatan Mental ("Tribunal") menetapkan bahawa Encik Bailif tidak layak merayu kepada pertuduhan itu dan tidak mungkin untuk menjadi patut untuk merayu dalam tempoh dua belas bulan.
3. Sesuatu dapatan tidak layak untuk mengaku hanya boleh dibuat jika Tribunal berpuas hati bahawa proses mental orang itu sedang bercelaru atau terjejas setakat bahawa orang itu tidak dapat -
(A) untuk memahami sifat pertuduhan itu;
(B) untuk membuat rayuan terhadap pertuduhan itu dan untuk melaksanakan hak untuk mencabar juri atau juri itu;
(C) untuk memahami bahawa prosiding siasatan sama ada orang yang melakukan kesalahan itu;
(D) untuk mengikuti kursus prosiding itu, atau
(E) untuk memahami kesan besar apa-apa keterangan yang boleh diberikan bagi menyokong pendakwaan itu;
(F) untuk memberi arahan kepada wakil sah beliau.
Lihat s 68 (3) Kesihatan Mental (Rawatan dan Penjagaan) 1994 (ACT) ("Akta Kesihatan Mental").
4. Satu mendapati tertuduh tidak layak untuk mengaku tidak boleh terdedah kepada sabitan atau hukuman bagi kesalahan yang dikatakan itu tetapi, apabila Tribunal telah mendapati bahawa dia tidak mungkin untuk menjadi patut untuk merayu dalam tempoh dua belas bulan, pendengaran khas boleh dijalankan berhubung dengan dakwaan. Seksyen 317 Akta Jenayah memperuntukkan bahawa jika pada apa-apa perbicaraan mahkamah tidak berpuas hati bahawa Crown telah dibuktikan melampaui keraguan yang munasabah bahawa tertuduh telah terlibat dalam perlakuan yang diperlukan untuk kesalahan yang dipertuduhkan, maka tertuduh mesti dibebaskan. Sebaliknya, yang mendapati bahawa tertuduh telah terlibat dalam tingkah laku itu tidak menyebabkan dapatan bersalah. Satu penemuan yang bermaksud sedemikian yang disebut dalam tajuk kepada bahagian-bahagian yang berkaitan dalam Akta Jenayah, walaupun tidak dalam peruntukan undang-undang yang sebenar, sebagai "non-pembebasan".
5. Sehingga baru-baru ujian yang dikehendaki oleh s 317 ialah sama ada Mahkota telah membuktikan bahawa tertuduh "melakukan perbuatan yang menjadi suatu kesalahan yang dipertuduhkan," dan dalam R v Ardler [2003] ACTCA 4 (30 Mac 2004) Mahkamah Rayuan dianggap kesan seksyen unamended, memegang bahawa:
Apabila Mendengar Khas memulakan bawah Div 13.2 Akta Jenayah Akta tahun 1900, pihak pendakwaan perlu membuktikan tanpa sebarang keraguan yang munasabah tindakan fizikal atas kesalahan yang dipertuduhkan yang akan menjadi suatu kesalahan jika dilakukan dengan sengaja dan sukarela dan dengan apa-apa niat atau pengetahuan tertentu yang dinyatakan sebagai unsur kesalahan itu tetapi tidak diperlukan untuk kekurangan negatif keupayaan mental untuk bertindak dengan sengaja atau secara sukarela atau mempunyai pengetahuan khusus atau niat yang dinyatakan sebagai satu elemen kesalahan itu melainkan jika terdapat bukti objektif yang menimbulkan satu isu termasuk kesilapan, kemalangan , kekurangan apa-apa niat tertentu atau pengetahuan khas yang diperlukan untuk menjadi suatu kesalahan yang merupakan elemen kesalahan itu atau mempertahankan diri di mana pihak pendakwaan mesti negatif isu yang melampaui keraguan munasabah.
6. Walaupun kesalahan yang dikatakan itu berlaku sebelum pindaan itu, peruntukan yang bersifat prosedur dan dalam ketiadaan mana-mana hujah yang berlawanan, saya bersedia untuk bertindak ke atas andaian bahawa peruntukan semasa terpakai kepada pendengaran ini. Walau bagaimanapun, sementara peruntukan semasa menggunakan istilah yang berbeza, pindaan itu nampaknya bertujuan untuk menjelaskan dan bukannya menukar kesan seksyen dan tiada pihak yang mencadangkan bahawa penggubalan baru "yang terlibat dalam tingkah laku yang diperlukan untuk kesalahan yang dipertuduhkan" akan membuat kenyataan prinsip dalam R v Ardler tidak lagi sesuai.
7. Satu penemuan yang bukan pembebasan tidak mendedahkan tertuduh hukuman bagi kesalahan yang berkenaan, tetapi jika ia adalah satu kesalahan yang serius, seperti dapatan tidak meminta peruntukan kapal selam 319 (2) seksyen Act.This Jenayah memerlukan mahkamah untuk memerintahkan supaya tertuduh ditahan dalam jagaan sehingga Kesihatan Mental perintah Tribunal melainkan jika sebaliknya, "dalam pertimbangan kriteria untuk tahanan di s 308" ia berpuas hati bahawa ia adalah lebih sesuai untuk memerintahkan supaya tertuduh menyerahkan dirinya kepada bidang kuasa Tribunal untuk membolehkan ia membuat suatu perintah kesihatan mental menurut Akta Kesihatan Mental. Pada dasarnya, alternatif kepada pembebasan adalah mencari yang mengakibatkan tidak sabitan atau hukuman tetapi menyembah rejim berkanun bertujuan untuk memastikan rawatan dan penjagaan tertuduh dan perlindungan masyarakat.
8. Cara di mana pendengaran khas akan dijalankan ditadbir oleh s 316 Akta Jenayah yang memperuntukkan, antara lain, bahawa, tertakluk kepada peruntukan lain dalam seksyen itu, mahkamah hendaklah menjalankan perbicaraan dengan seberapa hampir yang mungkin kerana jika ia adalah suatu prosiding jenayah biasa. Seksyen ini juga memperuntukkan bahawa, melainkan jika mahkamah memerintahkan selainnya, tertuduh adalah untuk mempunyai perwakilan undang-undang di pendengaran itu. Penentuan tidak layak untuk mengaku tidak boleh diambil sebagai penghalang kepada perwakilan itu dan tertuduh diambil telah mengaku tidak bersalah bagi setiap kesalahan dikenakan.
9. Subseksyen 316 (2) memperuntukkan bahawa pendengaran khas hendaklah menjadi perbicaraan oleh juri kecuali:
* Tertuduh membuat pilihan raya untuk perbicaraan oleh hakim semata-mata di hadapan mahkamah yang pertama membetulkan tarikh untuk perbicaraan dan mahkamah berpuas hati bahawa dia mampu membuat apa-apa pilihan raya; atau
* Jika mahkamah berpuas hati bahawa tertuduh tidak mampu membuat apa-apa pilihan raya, mana-mana penjaga memberitahu mahkamah bahawa, pada pendapat beliau, seperti perbicaraan yang akan berada dalam kepentingan terbaik tertuduh, atau penjaga yang dilantik oleh Penjagaan yang Tribunal di bawah Penjagaan dan Pengurusan Harta Akta 1991 (ACT) ("Akta Penjagaan") dengan kuasa untuk membuat pilihan raya untuk perbicaraan oleh hakim sahaja hasil untuk berbuat demikian.
10. Dalam kes ini, penjaga yang dilantik di bawah Akta Penjagaan dengan kuasa yang diperlukan membuat pilihan bagi tertuduh untuk dibicarakan oleh seorang hakim sahaja.
11. Memandangkan keperluan bahawa perbicaraan itu dijalankan dengan seberapa hampir yang mungkin seolah-olah ia satu prosiding jenayah biasa, saya pasti akan mengambil kira keperluan s 68c Akta Mahkamah Agung 1933 (ACT). Bahawa seksyen dalam syarat-syarat berikut:
(1) Hakim yang cuba prosiding jenayah tanpa juri boleh membuat apa-apa dapatan yang mungkin telah dibuat oleh juri untuk rasa bersalah orang yang dituduh dan apa-apa dapatan itu telah, bagi segala maksud, kesan yang sama seperti keputusan yang daripada juri.
(2) penghakiman dalam prosiding jenayah dibicarakan oleh seorang hakim sahaja hendaklah termasuk prinsip-prinsip undang-undang yang digunakan oleh hakim dan penemuan fakta yang hakim bergantung.
(3) Dalam prosiding jenayah dibicarakan oleh seorang hakim sahaja, jika undang-undang Wilayah sebaliknya akan memerlukan amaran diberikan kepada juri dalam prosiding itu, Hakim itu hendaklah mengambil amaran kira dalam mempertimbangkan atau keputusan itu.
12. Dalam perbicaraan jenayah biasa, sama ada oleh hakim dan juri atau hakim sahaja, tertuduh berhak untuk anggapan tidak bersalah, Crown menanggung beban membuktikan setiap elemen penting dalam setiap pertuduhan dan standard bukti bukti melampaui keraguan munasabah . Keputusan itu mesti ditentukan semata-mata dengan merujuk kepada bukti betul mengakui pada perbicaraan atau perkara yang diketahui umum yang boleh diambil kira menurut s 144 Akta 1995 (Cth) Keterangan.
13. Tertuduh tidak diminta untuk merayu kepada caj tetapi telah diambil telah mengaku tidak bersalah oleh sebab s 316 (8) Akta Jenayah itu.
14. Tertuduh tidak memberi keterangan. Tiada inferens perlu, sudah tentu, dikeluarkan kepadanya oleh sebab kegagalan berbuat demikian beliau.
15. Kesalahan serangan ditubuhkan mengikut apa-apa perbuatan yang dilakukan dengan sengaja, atau mungkin secara melulu, yang menyebabkan orang lain untuk memahami keganasan serta-merta dan menyalahi undang-undang. Jika daya sebenarnya digunakan, sama ada menyalahi undang-undang atau tanpa kebenaran penerima, maka bateri yang dilakukan. Dalam ketiadaan apa-apa permohonan sedemikian berkuat kuasa, perlu ada beberapa tindakan mengancam yang mencukupi untuk meningkatkan dalam fikiran orang yang terancam, takut atau kebimbangan keganasan serta-merta. Lihat, misalnya, Knight v R (1988) 35 A CRIM R 314. Oleh itu, kembali kepada bahasa yang digunakan dalam s 317 Akta Jenayah, kelakuan akan menjadi suatu kesalahan serangan hanya jika ia melibatkan unsur-unsur ini.
16. Keputusan dalam Ardler tidak khusus menangani pendekatan yang perlu diambil berhubung dengan apa-apa keterangan yang berpotensi mampu meningkatkan isu kerana untuk mempertahankan diri. Walaupun biasanya dirujuk sebagai pertahanan, prinsip umum adalah bahawa jika diri dibangkitkan, Crown menanggung beban membuktikan melampaui keraguan munasabah bahawa pada masa yang berkenaan sama ada tertuduh tidak percaya bahawa tindakan beliau adalah perlu untuk untuk mempertahankan dirinya, atau jika dia tidak, bahawa tidak ada alasan yang munasabah bagi apa-apa kepercayaan: Zecevic v DPP [1987] HCA 26 (1 Julai 1987). Yang pertama ini cadangan jelas melibatkan ujian semata-mata subjektif: Crown telah menetapkan bahawa tertuduh tidak mempunyai apa-apa kepercayaan. Walau bagaimanapun, cadangan yang kedua tidak melibatkan ujian objektif keseluruhannya. Mahkota itu tidak dapat membuktikan bahawa tidak ada alasan yang munasabah bagi apa-apa kepercayaan semata-mata dengan menunjukkan bahawa seseorang yang proses mental tidak bercelaru atau terjejas tidak akan terbentuk seperti kepercayaan. Sebagai Hunt CJ di CL dijelaskan dalam R v Hawes (1994) 35 NSWLR 294 di 305, "ia adalah kepercayaan tertuduh, berdasarkan keadaan yang tertuduh dilihat mereka untuk menjadi, yang mempunyai untuk menjadi munasabah, dan bukan dari orang yang munasabah andaian dalam kedudukan tertuduh ".
17. Penyelesaian apa-apa isu mempertahankan diri jelas boleh hadir kesukaran apabila tertuduh telah mengalami kecacatan mental yang ketara atau penyakit psikiatri pada masa kesalahan yang dikatakan itu. The New South Wales Mahkamah Rayuan Jenayah dianggap masalah ini dalam R v Kurtic (1996) 85 A CRIM R 57, hal yang telah ada bukti bahawa perayu mengalami "satu set delusional paranoid menindas kepercayaan". Mahkamah menegaskan bahawa ujian yang mesti digunakan dalam menentukan sama ada Crown telah membuktikan bahawa terdapat alasan yang munasabah untuk kepercayaan yang diperlukan, walaupun tidak sepenuhnya objektif, namun mesti sekurang-kurangnya sebahagiannya objektif. Hunt CJ di CL lagi diberikan beberapa penjelasan prinsip ini dalam petikan berikut, pada 64:
Apa sahaja kesan ciri-ciri peribadi kepada tertuduh mungkin mempunyai apabila persepsi terhadap beberapa tindakan tertentu sebagai ancaman yang dihadapi beliau atau atas kewajaran tindak balas kepada apa yang dilihat sebagai bahaya, mesti, pada pandangan saya, menjadi munasabah kemungkinan bahawa sekurang-kurangnya beberapa tindakan sebenarnya berlaku yang mungkin telah disalah anggap sebagai satu ancaman atau bahaya kepada tertuduh sebelum apa-apa keputusan dibuat mengenai kemungkinan bahawa persepsi beliau tindakan yang telah dipengaruhi oleh ciri-ciri yang peribadi.
18. Apabila tertuduh telah didapati tidak layak untuk mengaku satu soalan lagi yang timbul mengenai cara seperti isu boleh diuruskan pada pendengaran khas. Walaupun Mahkota perlu membuktikan hanya bahawa tertuduh terlibat dalam perlakuan yang dikehendaki oleh kesalahan itu, penggunaan kuasa akan menjadi tingkah laku yang dikehendaki oleh kesalahan serangan hanya jika menyalahi undang-undang. Tidak seorang pakar bedah yang menjalankan operasi dengan persetujuan dimaklumkan atau pesakit beliau, mahupun pegawai polis yang menggunakan ukuran kuasa yang semunasabahnya perlu untuk melaksanakan penangkapan pesalah boleh dikatakan melakukan serangan. Begitu juga, bertindak betul dilakukan dalam diri tidak boleh dianggap sebagai satu serangan kerana tindakan tersebut tidak menyalahi undang-undang. Pada pendapat saya, peruntukan s 317 tidak melepaskan Mahkota kewajipan untuk membuktikan bahawa permohonan berkenaan kekerasan adalah menyalahi undang-undang. Walau bagaimanapun, Crown tidak diwajibkan kepada negatif kemungkinan bahawa tertuduh bertindak mempertahankan diri melainkan jika terdapat bukti objektif yang agak menimbulkan apa-apa isu.
19. Sepanjang ucapan pembukaan pendakwa Crown belajar ini, ia telah dicadangkan bahawa serangan itu mungkin telah lebih luas daripada yang sebelum ini dikatakan dalam butir-butir yang diberikan dalam satu kenyataan kes bertarikh 7 April 2003. Encik Everson, yang mewakili Encik Bailif, membantah sebarang usaha untuk meminda butir-butir dan ia seolah-olah saya bahawa kursus seperti ini mungkin memberikan masalah sebenar berhubung dengan perjalanan lanjut prosiding itu. Isu-isu yang berkaitan dengan kecergasan untuk merayu dibuat dalam konteks tuduhan yang berkaitan dan, untuk mengambil satu contoh, ia adalah mungkin bahawa Tribunal Kesihatan Mental mungkin membuat kesimpulan bahawa seseorang mempunyai pengetahuan yang mencukupi mengenai isu-isu yang mengarahkan peguam berhubung dengan satu pertuduhan tetapi bukan yang lain. Tambahan pula, Encik Everson telah bertanggungjawab untuk mengambil arahan daripada penjaga yang dilantik oleh Tribunal Penjagaan dan orang itu telah membuat keputusan untuk memilih untuk perbicaraan oleh hakim semata-mata atas dasar pertuduhan itu sebagaimana yang particularised. Apabila isu-isu seperti ini telah dibangkitkan, pendakwa Crown agak betul memohon penangguhan untuk mendapatkan arahan dan kemudiannya memberitahu saya bahawa Crown akan mematuhi butir-butir. Dengan mengambil kira pandangan bahawa saya telah mengambil keterangan, kes Mahkota jelas tidak prejudis dengan keputusan itu.
20. Encik Seaman, yang ketika itu bekerja sebagai pengawal keselamatan di Westfield Belconnen ("Mall"), memberi keterangan bahawa pada kira-kira 11:25 pada 8 Februari 2003, beliau dan seorang lagi pengawal keselamatan, Encik Weir, telah menghadiri sebuah kedai muzik di Mall nampaknya berikutan panggilan automatik untuk bantuan. Dia melihat orang yang kemudiannya dikenal pasti sebagai Encik Bailif bercakap dengan pengurus kedai. Tidak lama selepas itu, empat pegawai polis tiba, nampaknya sebagai tindak balas kepada panggilan telefon daripada Encik Bailif, dan mereka mempunyai perbualan pendek dengan kedua-dua pengurus dan Encik Bailif. Pihak polis kemudian kiri. Salah satu orang yang bekerja di kedai muzik, kepada siapa Mr Bailif telah nampaknya telah bercakap dengan cara yang agak agresif, kemudiannya meminta Encik Seaman mempunyai dia dikeluarkan. Encik Seaman kemudian meninggalkan kedai untuk meminta pihak polis untuk kembali manakala Encik Weir kekal di belakang.
21. Polis kembali ke kedai dengan Mr Seaman dan meminta Encik Bailif untuk meninggalkan. Beliau meneruskan untuk berbuat demikian. Encik Seaman dan Encik Weir mula mengikuti dia, mulanya mengekalkan jarak kira-kira 10 hingga 15 meter mengikut protokol yang ditubuhkan bagi mengiringi orang dari premis itu. Walau bagaimanapun, mereka terperangkap dengan dia apabila dia telah mengembara kira-kira 20 meter dari kedai dan berhenti untuk membantah pengecualian itu. Beliau sekali lagi diberitahu untuk meninggalkan dan kembali berjalan ke arah tangga yang menuju keluar dari Mall. Memandangkan mereka mula turun tangga mereka berjalan hanya kira-kira dua langkah di belakangnya.
22. Encik Seaman berkata bahawa kerana mereka mendapat arahan dia mula menjelaskan kepada Mr Bailif bahawa dia telah diharamkan dari Mall pada hari tersebut. Beliau berkata bahawa Encik Bailif berpaling, meraih kepadanya oleh bahagian atas bajunya dan menolaknya ke belakang. Beliau jatuh kembali terhadap Encik Weir tetapi kembali baki selepas Encik Weir menolaknya ke hadapan. Pergelutan A kemudian berlaku. Encik Seaman seolah-olah tidak dapat ingat apa yang berlaku seterusnya tetapi berkata bahawa dia masih ingat mempunyai kepalanya ke bawah berhampiran pinggang tertuduh dan tertuduh telah mempunyai lengan di sekitar kerongkong. Beliau juga berkata beliau merasakan sesuatu yang melanda belakang walaupun kesannya tidak amat keras. Katanya, beliau kemudiannya menyaksikan Mr Weir menghalang Encik Bailif dan bergerak untuk membantu beliau. Encik Bailif kemudian cuba untuk menendang dia.
23. Dalam pemeriksaan balas, Encik Seaman bersetuju bahawa protokol untuk Westfield Belconnen Mall kakitangan keselamatan yang diperlukan untuk kekal jarak yang munasabah belakang orang yang telah diminta untuk meninggalkan Mall. Beliau berkata keperluan ini bertujuan untuk mengurangkan risiko altercations. Pada kesempatan ini, dia dan Encik Weir terperangkap dengan tertuduh apabila dia berhenti berhampiran East India Company dan kedai mereka telah diikuti beliau pada jarak kira-kira tulus kerana dia masih cuba untuk melibatkan diri mereka dalam perbualan. Encik Seaman mengakui bahawa ketika ditemubual oleh polis tidak lama selepas kejadian itu dia telah memberikan polis versi peristiwa-peristiwa yang berbeza dalam hal-hal agak ketara dari akaun dia memberikan keterangan dalam eksekutif. Apabila ditanya mengenai beberapa percanggahan beliau tidak dapat mengatakan yang mana versi telah betul dan berkata bahawa dia mempunyai ingatan sedikit mereka temuduga. Beliau bersetuju bahawa beliau telah memberitahu Konstabel Slater bahawa Encik Bailif telah meletakkan lengan di sekeliling leher dan "telah memerah leher saya dalam fesyen yang telah mengangkat saya dari tanah". Beliau menegaskan dalam pemeriksaan balas bahawa tuduhan ini telah benar. Beliau telah dibenarkan untuk berdiri di kandang saksi untuk menunjukkan bagaimana ia telah berlaku. Beliau menjelaskan bahawa beliau telah menghadap Encik Bailif dengan kepalanya ke bawah di pinggang, bahawa Encik Bailif telah mempunyai satu lengan leher dan bahawa dia telah mengangkat dia dengan lengan itu. Saya mendapati kedua-dua penjelasan dan beliau demonstrasi beliau meyakinkan.
24. Encik Weir memberi keterangan mengesahkan bahawa dia telah pergi ke kedai muzik dengan Encik Seaman dan bahawa dia telah hadir apabila pegawai polis yang dihadiri. Selepas mereka telah meninggalkan, Encik Bailif menjadi lebih gelisah dan kakitangan meminta kedua-dua pegawai keselamatan telah dia dikeluarkan. Encik Seaman kemudian meninggalkan untuk mendapatkan polis dan kembali dengan pegawai-pegawai. Mereka bercakap kepada tertuduh dan dia mula meninggalkan. Encik Seaman dan Encik Weir diikuti pada jarak lima hingga sepuluh meter tetapi mendekati lebih rapat apabila Encik Bailif berhenti di luar di mana kedai Kebebasan yang digunakan untuk ditempatkan untuk bercakap dengan mereka. Encik Seaman bertanya kepadanya untuk meninggalkan dan dia kembali berjalan ke arah keluar. Mereka diikuti pada jarak kira-kira satu meter dan sambil berjalan turun tangga mereka adalah "beberapa langkah" di belakangnya. Encik Weir berkata bahawa Encik Seaman bertanya Encik Bailif jika dia memahami bahawa beliau telah diminta untuk meninggalkan pusat dan bahawa dia tidak dibenarkan kembali pada hari itu. Tertuduh kemudian bertukar dan meraih baju Mr Seaman pada kedua-dua belah leher beliau. Beliau berkata pada ketika itu Encik Seaman "leant kembali sedikit" tetapi masih berdiri tegak. Encik Weir pergi lalu mereka menghalang Encik Bailif, meraih dia dari belakang dengan tangan di sekitar dada dan tangan dikunci bersama-sama di hadapan dalam jenis beruang pelukan. Beliau berkata bahawa Encik Seaman kemudian turun rendah dan meletakkan tangannya di pinggang Encik Bailif 's "seperti menangani", momentum nampaknya dihasilkan oleh gerakan ini menyebabkan dia bergerak ke belakang ke bawah tangga dan dia dipaksa untuk melepaskan.
25. Encik Weir adalah seorang lelaki yang sangat besar dan nampaknya kuat dibina. Beliau berkata bahawa dia adalah enam kaki tujuh inci tinggi dan berat kira-kira 120 kilogram. Encik Weir adalah lebih besar daripada Encik Bailif dan akan jelas telah lebih kuat daripada dia. Ia adalah sukar untuk memahami mengapa Encik Seaman mungkin fikir ia perlu untuk merebut Mr Bailif sekeliling pinggang apabila dia sudah dihalang oleh seorang lelaki yang berkuasa sebagai Mr Weir dan apabila langkah itu tidak akan menghalang beliau dari bergerak tangan dan kaki jika dia telah memilih untuk menyerang ganas. Kesan yang paling segera campur tangan Encik Seaman ini seolah-olah telah menyebabkan Mr Weir untuk hilang keseimbangan beliau.
26. Dalam pemeriksaan balas Encik Weir mengakui bahawa dia tidak dapat melihat bahagian depan baju Mr Seaman apabila Encik Bailif mengambil memegang ia, tetapi menegaskan, bagaimanapun, bahawa dia telah dapat melihat tangan Mr Bailif 's pada baju. Beliau juga mendakwa bahawa walaupun dia telah berdiri di belakang Encik Bailif memegang dia melihat Encik Bailif menumbuk ke bawah ke belakang Encik Pelaut itu. Encik Weir, seperti Encik Seaman, mengakui bahawa dia telah memberikan polis versi peristiwa-peristiwa yang berbeza dalam hal-hal yang penting dari akaun yang diberikan dalam keterangannya pada ketua. Keterangannya juga bercanggah dengan apa yang diberikan oleh Encik Seaman dalam beberapa aspek. Khususnya, beliau berkata bahawa dia tidak melihat Encik Bailif dengan lengan atau tangan beliau di seluruh Mr Seaman ini tekak manakala Encik Seaman bersandar ke hadapan dengan tangannya di pinggang Encik Bailif 's.
27. Saya dapati akaun Encik Pelaut itu Encik Bailif menekan lehernya dan mengangkat dia dari tanah dengan satu lengan agak mustahil dan bukti lanjut yang menunjukkan bahawa dia akan mempunyai untuk mencapai feat ini manakala yang dihalang oleh Encik Weir melakukan apa-apa untuk meningkatkan kredibilitinya. Akaun manakala Encik Weir melihat Encik Bailif menumbuk ke bawah ke belakang Encik Pelaut adalah agak lebih munasabah, ia tidak sepenuhnya konsisten dengan bukti Mr Seaman dan, memandangkan percanggahan dalam keterangan kedua-dua lelaki saya juga dibiarkan dalam keraguan yang besar sama ada ini telah berlaku.
28. Butir-butir pertuduhan itu telah diambil dari kenyataan fakta-fakta yang disediakan oleh pihak polis sejurus selepas kejadian itu dan mencerminkan apa Encik Seaman memberitahu mereka pada masa itu. Dakwaan-dakwaan tersebut seolah-olah telah berubah dan berkembang dalam masa yang telah berlalu sejak. Saya mengesyaki bahawa kedua-dua Encik Seaman dan Encik Weir mendapati sukar untuk ingat dengan tepat bagaimana pergelutan dengan Mr Bailif dibentangkan dan dalam memberikan keterangan masing-masing seolah-olah bergantung kepada ukuran besar pembinaan semula. Pada satu ketika Mr Weir mengakui bahawa beliau telah terkejut dengan apa yang baru sahaja dibaca kenyataan polis sendiri. Setelah berpeluang memerhatikan kedua-dua lelaki di dalam kotak saksi itu dan melihat mereka tertakluk kepada mencari pemeriksaan Aku membentuk pandangan bahawa keterangan mereka secara amnya dipercayai setakat yang ia berkaitan dengan urutan peristiwa-peristiwa sehingga titik di mana pergelutan yang dimulakan tetapi sifat mereka apa yang berlaku selepas itu adalah sekurang-kurangnya begitu bercampur keliru.
29. Dalam semua keadaan saya berpuas hati tanpa sebarang keraguan yang munasabah bahawa Encik Bailif memberi reaksi marah dengan kelakuan kedua-dua pengawal keselamatan untuk mengikuti rapat di belakangnya sambil berjalan turun tangga dan dia bertukar dan mengambil memegang baju Mr Seaman di sekitar kawasan kolar. Saya tidak berpuas hati bahawa dia telah mengambil memegang tali leher, bahawa dia kemudiannya mengetatkan cengkaman atau bahawa dia bercakap kata-kata yang didakwa.
30. Walaupun penjelasan yang ditujukan, saya merasa sukar untuk menerima bahawa Encik Seaman dan Encik Weir mempunyai apa-apa sebab yang sah untuk berjalan rapat di belakang Encik Bailif. Nampaknya dari gambar-gambar yang dikemukakan sebagai bukti bahawa tangga hanya kira-kira 30 sentimeter dalam dan ia boleh difahami bahawa seseorang dalam kedudukan Encik Bailif 's mungkin telah melihat tindakan dua lelaki besar berikutan hanya dua langkah di belakang dan ke atas beliau sebagai mengganggu atau intimidatory . Walau bagaimanapun, bukti yang tidak, pada pendapat saya, membangkitkan sebarang isu mempertahankan diri.
31. Oleh yang demikian, saya berkewajipan untuk mendapati bahawa Encik Bailif terlibat dalam perlakuan yang dikehendaki oleh kesalahan serangan di bahawa dia telah mengambil memegang baju orang lain.
32. Kes ini telah sekali lagi menekankan kekurangan pendekatan yang diambil untuk rawatan dan penjagaan orang sakit mental dan tindak balas kepada tingkah laku yang tidak sesuai dikaitkan dengan penyakit mental. Walaupun cara yakin, Encik Bailif mengalami kedua-dua kerosakan otak dan penyakit mental yang serius. Kerosakan otak kekal dalam kemalangan kenderaan motor yang juga mengakibatkan kematian kakaknya ketika dia berusia 15 tahun. Peristiwa-peristiwa ini telah jelas mempunyai kesan yang mendalam ke atas hidupnya. Dia nampaknya menjadi seorang lelaki yang sangat pintar yang persepsi sentiasa berwarna dan diputarbelitkan oleh kemerosotan mental. Tingkah laku yang tidak rasional dan kadang-kadang mengganggu beliau adalah jelas berkaitan dengan keadaan mental beliau.
33. Pada bulan Mei 1996, beliau telah dinilai oleh Dr J Sydney Smith maka Pengarah Unit neuropsikiatri di Hospital Prince Henry, yang menyatakan bahawa:
Saya tidak mempunyai keraguan bahawa bayaran ini dramatik dan kualitatif [sic] di dalam dia adalah hasil daripada permulaan terang gejala psikotik dan saya percaya dia memenuhi kriteria DSM IV untuk diagnosis manik Episode. Malangnya, episod yang telah menjadi kronik, memperluaskan lebih dari kira-kira lima atau enam tahun. Dalam keadaan sekarang, beliau tidak mampu untuk menguruskan hal ehwal kewangan atau undang-undang sendiri.
34. Pada 14 Januari 1999, Dr Greg Hugh, seorang pakar psikiatri di Darwin Bandar Mental Perkhidmatan Kesihatan berkata bahawa isu diagnosis adalah satu yang kontroversi dan meneroka pendapatnya sendiri dalam terma-terma berikut:
Pada pendapat saya diagnosis yang paling mungkin adalah gangguan psikotik, akibat kecederaan otak, dengan khayalan, dan gangguan mood, akibat kecederaan otak, dengan ciri-ciri manik (lebih mudah, sindrom lobus frontal). Walau bagaimanapun, saya rasa ia juga sangat mungkin bahawa [Mr Bailif] mempunyai gangguan psikotik utama, seperti skizofrenia atau gangguan bipolar dan kecederaan otak adalah comfounding [sic] masalah. Tanpa mengira diagnosis, ia adalah jelas bahawa [Mr Bailif] telah mendapat manfaat daripada ubat-ubatan dan kawalan dan mungkin akan mendapat manfaat daripada pemulihan yang sesuai. Penghakimannya begitu terjejas itu meninggalkan [Mr Bailif] tanpa rawatan menjemput konflik lebih lanjut dengan undang-undang, dan mungkin boleh meletakkan orang lain pada risiko, memandangkan sejarah beliau disinhibition tidak sesuai, kebesaran, ideation menindas dan kegembiraan jelas dalam overstepping sempadan sosial diterima .
35. Pada 12 Oktober 1999, Profesor Madya Cathy Owen, Pengarah Klinikal AKTA Mental Perkhidmatan Kesihatan, menyatakan diagnosis alternatif "pseudologica fantastica".
36. Dalam laporan yang terperinci dan sangat membantu bertarikh 24 Ogos 2003, Dr George Graham, seorang pakar psikiatri perunding, adverted kepada fakta bahawa Encik Bailif nampaknya telah tidak sedarkan diri selama empat minggu selepas kemalangan kereta pada tahun 1985 dan telah mengalami kerosakan otak. Beliau menegaskan bahawa simptomatologi sejak masa yang telah didokumenkan. Dr George berkata bahawa pada hari itu dia telah ditemuramah dia muncul untuk menjadi hypomanic dan "dipamerkan kedua-dua tekanan bersuara dan penerbangan idea-idea seperti yang dilihat dalam hypomanic atau manik fasa bipolar gangguan afektif". Persatuan-Nya sering tidak rasional dan dia tidak muncul untuk mengikuti urutan yang logik pemikiran. Ada rasa euforia, kebesaran dan paranoia yang berkaitan dengan persembahan dan keterangannya idea delusional berkenaan dengan pelbagai orang dia menyebut. Dia kelihatan sibuk tentang kematian kakaknya dan banyak idea-idea beliau yang berkaitan dengan kematian beliau. Walaupun menyatakan bahawa terdapat pelbagai pendapat yang dinyatakan berhubung dengan diagnosis yang sesuai, Dr George berkata beliau lebih cenderung untuk bersetuju dengan pandangan yang dinyatakan oleh Dr Sydney Smith dan Dr Hugh. Beliau menjelaskan bahawa sifat gangguan bipolar afektif mempunyai kursus Berulang / mengirim dan ia adalah mungkin bahawa orang yang terjejas oleh apa-apa penyakit yang boleh terus dalam fasa hypomanic untuk beberapa bulan atau bertahun-tahun. Memandangkan Berulang dan meremit perjalanan penyakit itu, orang seperti Encik Bailif boleh hadir berbeza pada masa yang berlainan dan Dr George mencadangkan bahawa ini mungkin boleh menjelaskan perbezaan dalam diagnosis. Apabila dinilai pada bulan Ogos 2003, Dr George percaya bahawa gejala itu disebabkan oleh gabungan "gangguan bipolar afektif (asal organik dan / atau fungsi) dan kebanyakannya, sindrom lobus hadapan". Beliau membuat kesimpulan bahawa dia tidak layak untuk merayu dan, jika tiada campur tangan psikiatri menyebabkan dia mengambil ubat secara berterusan, ia adalah tidak mungkin bahawa dia akan menjadi sesuai untuk merayu dalam tempoh dua belas bulan akan datang.
37. Dr George fikir ia penting untuk menunjukkan bahawa Dr Hugh telah melaporkan bahawa selepas beberapa minggu rawatan di psikotik dan anti mood menstabilkan ubat Encik Bailif telah muncul kurang mengganggu dan mencabar dan ketara kurang tekanan dalam ucapannya. Dia masih terjejas oleh kebesaran dan menindas ideation tetapi ini juga telah meningkat dengan ketara. Dr Hugh membuat kesimpulan bahawa dia telah membuat kemajuan yang besar dalam tempoh dua bulan rawatan tetapi sangat mungkin tidak patuh tanpa tegas susulan dan mungkin datang ke dalam konflik lebih lanjut dengan undang-undang dan, mungkin, lain-lain tempat yang berisiko memandangkan sejarah beliau " sesuai disinhibition, kebesaran, ideation menindas dan kegembiraan jelas dalam overstepping sempadan sosial diterima ".
38. Ia harus jelas dari sejarah ini bahawa Encik Bailif memerlukan rawatan psikiatri yang sesuai dan penjagaan dan bahawa mana-mana kecenderungan untuk berkelakuan dalam cara yang tidak sesuai perlu diberi perhatian yang sewajarnya dalam sistem kesihatan mental dan bukannya oleh percubaan berulang tidak berkesan untuk menanganinya dalam sistem keadilan jenayah .
39. Khususnya, percubaan berulang kali untuk menggunakan undang-undang jenayah, telah beliau "tidak dibebaskan" daripada apa yang biasanya menjadi kesalahan yang agak kecil dan dikirimkan kembali kepada Tribunal Kesihatan Mental seolah-olah telah menjadi satu pembaziran besar masa dan dana awam. Dalam kes yang sesuai, pendekatan seperti itu boleh memastikan bahawa masyarakat dilindungi daripada tindakan selanjutnya keganasan atau penderaan seksual oleh berbahaya psikotik orang yang boleh dipegang dalam jagaan sehingga Tribunal berpuas hati bahawa dia boleh diambil dengan selamat dikeluarkan. Walau bagaimanapun, ini bukan kes sedemikian.
40. Encik Bailif sebelum ini telah dirujuk kepada Tribunal berikutan beliau "tidak pembebasan" atas tuduhan agak serupa dan ia seolah-olah tidak mungkin bahawa Tribunal akan dipujuk untuk mengambil pendekatan yang berbeza dengan sebab dapatan saya bahawa dia telah mengambil memegang baju manusia dalam hal keadaan yang disebut sebelum ini.
41. Ia juga tidak mungkin bahawa tingkah laku masa depan Encik Bailif 's akan dibendung dengan menjadi terlibat dalam penggantian perbicaraan khas. Sesungguhnya, ia adalah jelas dari tingkah laku dan sikap beliau semasa pendengaran khas yang dia senang dibawa ke Mahkamah Agung dan diberikan apa yang dia seolah-olah menganggap sebagai peranan dibintangi dalam prosiding itu. Memandangkan sejarah beliau kebesaran dan apa yang Dr Hugh digambarkan sebagai "kegembiraan jelas dalam overstepping sempadan sosial diterima" yang mungkin telah dijangka.
42. Kes-kes seperti ini tidak dapat tidak melibatkan perbelanjaan awam yang besar. Tertuduh hendaklah dibawa ke hadapan Mahkamah Majistret dan masa yang diperuntukkan untuk pendengaran pengkomitan. Berikutan pengkomitan kepada Mahkamah Agung, seorang hakim merujuk perkara itu kepada Tribunal untuk membuat penentuan yang diperlukan tentang kecergasan untuk merayu atas nasihat pakar berkelayakan yang sesuai yang wawancara tertuduh, mengkaji sejarah perubatan beliau dan menangani kriteria berkanun dalam konteks isu-isu yang mungkin timbul pada perbicaraan itu. Jika Tribunal mendapati bahawa tertuduh tidak layak untuk bercakap dan tidak mungkin untuk menjadi patut untuk merayu dalam tempoh dua belas bulan berikutnya dan Pengarah Pendakwaan Awam memutuskan untuk meneruskan pertuduhan itu, Mahkamah Agung memperuntukkan masa untuk pendengaran khas, kadang-kadang di perbelanjaan melambatkan perbicaraan perkara-perkara yang lebih serius. Sementara itu, Tribunal Penjagaan adalah diminta untuk melantik penjaga untuk mengarahkan wakil-wakil undang-undang untuk hadir bagi pihak tertuduh dalam perbicaraan khas dan membuat apa-apa pilihan raya untuk perbicaraan oleh hakim sahaja dan bukannya perbicaraan juri harus yang dianggap sesuai. Hasil pendengaran khas, sama ada oleh hakim dan juri atau hakim sahaja dan saksi sekali lagi memberi keterangan dan disoal balas sebelum juri bersara untuk mempertimbangkan sama ada kes Mahkota telah ditubuhkan atau hakim yang bersara untuk menulis penghakiman. Pada setiap peringkat peguam bagi kedua-dua Crown dan pertahanan mungkin akan dibayar dari dompet awam. Walaupun pendengaran khas itu sendiri adalah agak singkat, kos keseluruhan itu saga yang mungkin akan menghadapi beribu-ribu dolar.
43. Namun, dalam banyak aspek prosiding itu sememangnya tidak memuaskan. Tertuduh biasanya tidak dapat memberi arahan jelas atau bukti yang boleh dipercayai dalam pertahanan mereka sendiri dan unsur-unsur yang berpotensi penting mental kesalahan itu secara amnya perlu diabaikan. Oleh itu, ia adalah hampir pasti yang agak satu perbicaraan berat sebelah dan di mana kemungkinan seperti kesilapan, kemalangan dan kekurangan apa-apa niat atau pengetahuan tertentu, semua mesti diabaikan melainkan terdapat bukti objektif untuk meningkatkan mereka. Tambahan pula, tidak kira apa keputusan, tertuduh tidak boleh disabitkan atau dihukum. Sesungguhnya, Mahkamah Agung tidak mempunyai kuasa untuk membuat apa-apa keputusan mengenai pengurusan masa depan tertuduh. Simpan dalam kes-kes yang lebih serius dari jenis yang disebutkan tadi, hanya akibat sebenar "bukan pembebasan" adalah bahawa tertuduh sekali lagi dirujuk kepada Tribunal dan ia mempunyai manfaat dapatan bahawa dia terlibat dalam perlakuan yang dikehendaki oleh kesalahan tertentu.
44. Dalam banyak kes-kes seperti dapatan akan menjadi terhad, jika ada, bantuan kepada Tribunal kerana ia tidak akan melibatkan apa-apa resolusi isu-isu yang penting seperti sama ada tingkah laku mencerminkan beberapa niat jahat atau adalah hasil daripada kesilapan atau kemalangan. Dalam kes-kes kecil, ia adalah sukar untuk melihat mana-mana tempat dalam menggunakan penggantian perbicaraan khas sebagai satu cara berulang kali merujuk seseorang pesakit mental kepada Tribunal kecuali, tentunya, beberapa ciri baru dan membimbangkan atau tingkah laku beliau telah muncul atau Tribunal telah menurun untuk menerima hakikat bahawa dia adalah cenderung untuk bertindak mengikut cara yang didakwa. Dalam ketiadaan beberapa pertimbangan seperti itu, ia seolah-olah bukan kepalang rumit untuk menghendaki Tribunal untuk berkali-kali menilai tertuduh, dalam konteks fakta yang didakwa membentuk berturut-kesalahan kecil, supaya ia boleh membuat penentuan membolehkan Mahkamah Agung untuk mendengar prosiding yang satu-satunya hasil mungkin adalah bahawa tertuduh akan dirujuk kembali kepada Tribunal berhubung dengan fakta-fakta yang sama.
45. Lebih asasnya, masyarakat yang penyayang dan prihatin akan dapat mencari cara-cara menguruskan secukupnya orang sakit mental tanpa resort berterusan kepada sistem keadilan jenayah. Tingkah laku orang-orang itu boleh menjadi kacau ganggu yang lengkap dan ia kadang-kadang mungkin perlu untuk mengambil tindakan tegas untuk melindungi orang lain. Dalam beberapa kes, seperti apabila orang sakit mental cenderung untuk melakukan tindakan keganasan yang serius atau penderaan seksual, ia mungkin perlu untuk menghadkan mereka untuk tempoh yang panjang. Walau bagaimanapun, apabila tingkah laku menyimpang seseorang pada dasarnya adalah hasil dari kerosakan otak dan / atau penyakit mental yang serius dan bukannya mana-mana kecenderungan jenayah sebenar, ia adalah tidak realistik untuk menjangkakan bahawa ia boleh dikawal dengan mudah bergantung pada kesan penghalang daripada undang-undang jenayah. Pada risiko belabouring yang jelas, orang tidak boleh dihalang daripada corak diputarbelitkan pemikiran akibat kerosakan otak atau penyakit mental dan, jika keadaan asas tidak ditangani, pencegahan sahaja akan mungkin untuk mengurangkan dengan ketara risiko tingkah laku yang sama pada masa akan datang . Oleh itu, orang lain mungkin kekal pada risiko dan orang sakit mental diri mungkin berisiko keganasan kerana tindak balas tingkah laku mereka menimbulkan pada orang lain. Dalam tahun-tahun kebelakangan ini terdapat satu trend, jelas dalam bidang kuasa yang paling Australia, lebih bergantung sepenuhnya kepada hukuman daripada rawatan pesalah mental. Ini boleh merayu kepada beberapa bahagian masyarakat tetapi ia adalah sebahagian besarnya tidak berkesan dan sering tidak adil. Dalam banyak kes, rawatan dan pengurusan tepat pada masanya boleh mengurangkan risiko seseorang sakit mental mengganggu atau menyerang orang dan yang jelas merupakan cara yang lebih berkesan untuk melindungi masyarakat daripada meninggalkan masalah asas belum diatasi dan seterusnya berusaha untuk menyalahkan orang untuk menjalankan sebahagian besarnya diagihkan kepada beliau atau keadaan beliau. Ia juga harus diingat bahawa orang yang didapati tidak layak untuk mengaku hampir pasti akan mempunyai corak bercelaru seperti pemikiran bahawa mereka tidak boleh agak dianggap sebagai milik yang bertanggungjawab atas tindakan mereka. Di Wilayah ini, Kerajaan baru-baru ini mengumumkan kajian yang luas dalam forensik perkhidmatan kesihatan mental dan undang-undang yang berkaitan. Ia adalah untuk berharap ini akan membawa kepada tindak balas yang lebih berkesan dan belas kasihan kepada keperluan mereka yang terlibat.
46. Ia adalah jelas perlu untuk mempunyai beberapa mekanisme yang berkesan untuk merujuk orang sakit mental yang telah didakwa melakukan kesalahan walaupun agak kecil kepada Tribunal supaya keputusan boleh dibuat tentang penjagaan masa depan mereka dan pengurusan. Seksyen 15 (1) Akta Kesihatan Mental telah membenarkan pegawai-pegawai polis dan kakitangan Pejabat Pengarah Pendakwaan Awam merujuk pesalah yang dikatakan kepada Tribunal untuk suatu perintah kesihatan mental jika pegawai itu merujuk mempercayai atas alasan yang munasabah itu, kerana mental mati atau penyakit mental, kesihatan atau keselamatan orang itu mungkin ketara berisiko atau pesalah yang dikatakan itu, atau mungkin untuk melakukan kemudaratan kepada orang lain. Jika itu dilihat sebagai tidak mencukupi kerana ia tidak melanjutkan kepada kes-kes di mana tidak ada alasan yang munasabah untuk mempercayai bahawa mana-mana risiko tersebut wujud, maka undang-undang itu boleh dipinda. Ia juga mungkin wajar untuk memberi Ketua Pengarah hak penonton sebelum Tribunal dalam kes-kes di mana terdapat beberapa tuduhan kelakuan jenayah. Sementara itu saya ingin mencadangkan bahawa pendengaran khas perlu dikhaskan untuk kes-kes di mana kepentingan awam mungkin akan disampaikan dengan cara beberapa sebenar dan ketara.
47. Setakat kes ini adalah berkenaan, saya berpuas hati bahawa, dengan mengambil kira kriteria untuk tahanan di s 308 Akta Jenayah adalah lebih sesuai untuk memerintahkan supaya tertuduh sekali lagi menyerahkan dirinya kepada Tribunal untuk membolehkan ia membuat rawatan perintah daripada ia adalah untuk menahan orang itu dalam jagaan menurut s 319 (2).
Saya memperakui bahawa sebelumnya empat puluh tujuh (47) perenggan bernombor adalah salinan yang benar bagi Sebab-sebab di sini kiamat Kehormat beliau, Hakim Crispin.
Bersekutu:
Tarikh: 9 Jun 2004
Peguam bagi tertuduh: Mr C Everson
Peguamcara bagi tertuduh: Ken Kush & Associates
Peguam bagi Mahkota: Cik M Hunter
Peguamcara bagi Crown: Pengarah AKTA Pendakwaan Awam
Tarikh pendengaran: 28 Mei 2004
Dae penghakiman: Jun 9, 2004...