R v balju [2004] ACTSC 42 (9 Junie 2004)
Laaste opgedateer: 1 Februarie 2005
R v ALEXANDER MARCEL ANDRE SEBASTIAN BALJUW [2004] ACTSC 42 (9 Junie 2004)
STRAFREG - beskuldigde gevind ongeskik om te pleit nie en sal waarskynlik nie fiks word om te pleit nie binne 12 maande - spesiale verhoor - vraag of beskuldigdes wat betrokke is by optrede wat deur oortreding - kwessie van self-verdediging - algemene beginsels.
Misdade Wet 1900 (ACT), SS 315, 316, 316 (2), 316 (8), 317, 319 (2),
Geestesgesondheid (Behandeling en Sorg), 1994 (ACT), s 68 (3)
Voogdyskap en bestuur van die eiendom, 1991 (Wet)
Wet op die Hooggeregshof 1933 (ACT), s 68C
Bewyse Wet 1995 (CTH), s 144
R v Ardler [2003] ACTCA 4 (30 Maart 2004)
Knight v R (1988) 35 'n Crim R 314
Zecevic v DOV [1987] HCA 26 (1 Julie 1987),
R v Hawes (1994) 35 294 NSWLR
R v Kurtic (1996) 85 'n Crim R 57
Geen SCC 21 van 2003
Regter: Crispin J
Hooggeregshof van die Wet
Datum: 9 Junie 2004
IN DIE HOOGGEREGSHOF VAN DIE)
) No SCC 21 van 2003
Australian Capital Territory)
R
v
ALEXANDER MARCEL ANDRE SEBASTIAN BALJUW
ORDER
Regter: Crispin J
Datum: 9 Junie 2004
Plek: Canberra
DIE hof beveel dat:
1. Mnr balju hom onderwerp aan die jurisdiksie van die Geestesgesondheid Tribunaal in staat te stel om dit te 'n geestelike gesondheid maak order.1. Dit is 'n spesiale verhoor op grond van s 315 van die Wet op Misdade 1900 (ACT) in verband met 'n aanklag beweer dat op 8 Februarie 2003 Mnr balju aangerand Mnr Brett Seaman. Besonderhede van die beweerde aanranding is vervat in 'n geval stelling op 7 April 2003, wat beweer dat:
Die beskuldigde het omgedraai en lunged by die klaer, gryp sy hemp en das en strenger sy greep terwyl skree op hom "Ek weet dat jy fokken idioot".
2. Op 11 September 2003 het die Geestesgesondheid Tribunaal ("die Tribunaal") bepaal dat mnr balju nie geskik was om te pleit op die aanklag en is onwaarskynlik om fiks te pleit nie binne twaalf maande.
3. 'N bevinding van ongeskiktheid om te pleit nie, kan slegs gedoen word indien die Tribunaal oortuig is dat die persoon se geestelike prosesse wanorde of belemmer in die mate dat die persoon nie in staat is -
(A) die aard van die aanklag te verstaan; of
(B) 'n pleidooi te tree op die aanklag en die reg om regters of die jurie te daag om te oefen, of
(C) om te verstaan dat die verrigtinge is 'n ondersoek om te bepaal of die persoon wat die misdryf gepleeg het; of
(D) deur die loop van die verrigtinge te volg; of
(E) die wesenlike uitwerking van enige bewyse wat in die ondersteuning van die vervolging gegee word om te verstaan; of
(F) om instruksies te gee aan sy of haar regsverteenwoordiger.
Sien s 68 (3) van die geestesgesondheid (Behandeling en Sorg), 1994 (ACT) ("die Wet op Geestesgesondheid").
4. 'N beskuldigde gevind ongeskik om te pleit nie blootgestel word aan skuldigbevinding of straf vir die beweerde oortreding, maar wanneer die tribunaal het bevind dat hy of sy dit onwaarskynlik is dat fiks word om te pleit nie binne twaalf maande, kan 'n spesiale verhoor in verband met die akte van beskuldiging. Artikel 317 van die Misdade Wet bepaal dat indien so 'n verhoor het die hof nie tevrede is dat die Crown het bo redelike twyfel bewys dat die beskuldigde betrokke is in die gedrag wat vereis word vir die oortreding aangekla dan moet die beskuldigde vrygespreek word. Aan die ander kant, 'n bevinding dat die beskuldigde betrokke is by sulke optrede nie lei tot 'n bevinding van skuld. 'N bevinding te dien effekte is waarna verwys word in die opskrifte van die betrokke afdelings van die Misdade Wet, wat nie in die werklike statutêre bepalings, as 'n "nie-vryspraak".
5. Tot onlangs was die toets vereis deur s 317 was of die Crown bewys het dat die beskuldigde "daartoe verbind om die dade wat neerkom op die oortreding aangekla word," en in R v Ardler [2003] ACTCA 4 (30 Maart 2004) is die appèlhof as die effek van die ongewysigde artikel, hou dat:
Wanneer 'n spesiale verhoor begin op onder Div 13.2 van die Wet op Misdade 1900, is die vervolging nodig om te bewys bo redelike twyfel dat die fisiese wette van die oortreding aangekla word wat 'n misdryf sou uitmaak indien dit doelbewus en vrywillig en met 'n spesifieke doel of kennis wat as 'n element van die misdaad, maar is nie nodig om negatiewe gebrek aan geestelike kapasiteit om opsetlik of vrywillig Wet of die spesifieke kennis of voorneme aangedui as 'n element van die misdryf te hê nie, tensy daar is objektiewe bewyse wat lei tot so 'n probleem, insluitend fout, ongeluk , die gebrek aan 'n spesifieke doel of kennis van die besondere nodig is om die oortreding wat 'n element van die misdryf of self-verdediging te stel in welke geval die vervolging moet negatief dat die kwessie bo redelike twyfel.
6. Terwyl die beweerde oortreding plaasgevind het voor die wysiging, die verskaffing van 'n prosedurele aard en, in die afwesigheid van 'n argument tot die teendeel, is ek bereid om op te tree op die aanname dat die huidige bepaling is van toepassing op die huidige verhoor. Maar, terwyl die huidige voorsiening in diens van verskillende terminologie, die wysiging is klaarblyklik bedoel om te verduidelik, eerder as verander om die effek van die artikel en geen party het voorgestel dat die nuwe formulering van "betrokke is in die gedrag wat vereis word vir die oortreding aangekla" sou die verklaring van die maak beginsel in R v Ardler nie meer toepaslik nie.
7. 'N bevinding van nie-onskuldigbevinding nie bloot die beskuldigde te straf vir die misdryf nie, maar as dit is 'n ernstige oortreding, so 'n bevinding doen beroep op die bepalings van subs 319 (2) van die misdade Act.This artikel vereis dat die hof te gelas dat die beskuldigde in bewaring aangehou word totdat die Geestesgesondheid Tribunaal anders gelas, tensy, "met inagneming van die kriteria vir die aanhouding in s 308" Dit is tevrede dat dit is meer gepas om te gelas dat die beskuldigde homself dien of haarself aan die jurisdiksie van die Tribunaal in staat te stel om dit te maak 'n geestelike gesondheid om op grond van die Wet op Geestesgesondheid. In wese is die alternatief tot vryspraak is 'n bevinding dat die resultate in nie skuldigbevinding of straf, maar roep 'n statutêre regime bedoel om die behandeling en versorging van die beskuldigde en die beskerming van die gemeenskap te verseker.
8. Die wyse waarop 'n spesiale verhoor word uitgevoer word deur s 316 van die Wet op Misdade wat voorsiening maak, onder andere, dat, onderhewig aan die ander bepalings van daardie artikel, kan die hof die verhoor hou so na as moontlik asof dit was 'n gewone kriminele proses. Die artikel bepaal ook dat, tensy die hof anders gelas, die beskuldigde regsverteenwoordiging te hê by die verhoor. Die bepaling van ongeskiktheid om te pleit nie geneem word as 'n hindernis vir sodanige vertoë en die beskuldigde is om te word geneem het onskuldig gepleit ten opsigte van elke misdryf aangekla.
9. Subartikel 316 (2) bepaal dat 'n spesiale verhoor sal 'n verhoor deur 'n jurie tensy wees:
* Die beskuldigde 'n keuse vir 'n verhoor deur regter alleen voor die hof eers 'n datum vasgestel vir die verhoor en die hof oortuig dat hy of sy in staat was om so 'n verkiesing; of
* Indien die hof oortuig is dat die beskuldigde nie in staat is om so 'n verkiesing, enige voog in kennis gestel dat die hof, in sy of haar mening, so 'n verhoor sou wees in die beste belang van die beskuldigde, of 'n voog aangestel is deur die Voogdyskap Tribunaal onder die voogdyskap en bestuur van die eiendom, 1991 (Wet) (die "Wet op Voogdyskap") met krag 'n verkiesing te maak vir 'n verhoor deur regter alleen opbrengs om dit te doen.
10. In die huidige geval, 'n voog aangestel ingevolge die Wet op Voogdyskap met die nodige krag het 'n verkiesing vir die beskuldigde om verhoor te word deur die regter alleen.
11. In die lig van die vereiste dat die verhoor gedoen word so na as moontlik asof dit 'n gewone kriminele proses, ek is gebind betrekking tot die vereistes van art 68C van die Wet op die Hooggeregshof 1933 (ACT) te hê. Dit artikel is in die volgende terme:
(1) 'n Regter wat strafregtelike verrigtinge probeer sonder 'n jurie kan enige bevinding wat deur 'n jurie gemaak kon gewees het as om die skuld van die beskuldigde persoon en enige sodanige bevinding het, vir alle doeleindes, dieselfde uitwerking as 'n uitspraak van 'n jurie.
(2) Die uitspraak in strafregtelike verrigtinge probeer om deur 'n regter alleen die beginsels van die wet toegepas word deur die regter en die bevindinge van die feit waarop die regter staatgemaak sal insluit.
(3) In strafregtelike verrigtinge probeer om deur 'n regter alleen, as 'n wet van die Gebied anders sou vereis dat 'n waarskuwing gegee moet word om 'n jurie in sodanige verrigtinge, moet die regter die waarskuwing in ag neem in die oorweging van sy of haar uitspraak.
12. In gewone kriminele verhore, hetsy deur regter en jurie of regter alleen, die beskuldigde is geregtig op die vermoede van onskuld, die Crown dra die las om te bewys elk van die noodsaaklike elemente van elke aanklag en die standaard van bewys is 'n bewys bo redelike twyfel . Die uitspraak moet bepaal word slegs deur verwysing na getuienis behoorlik toegelaat by die verhoor of sake van algemene kennis wat in ag geneem moet word uit hoofde van art 144 van die Wet op Bewysleer in 1995 (CTH) word.
13. Die beskuldigde is nie gevra om te pleit op die aanklagte, maar is na het onskuldig gepleit op grond van art 316 (8) van die Wet op Misdade.
14. Die beskuldigde het nie bewyse. Geen nadelige afleiding moet natuurlik getrek word teen hom vanweë sy versuim om dit te doen.
15. 'N oortreding van aanranding is saamgestel deur 'n daad gepleeg het doelbewus, of dalk roekeloos, wat veroorsaak dat 'n ander persoon onmiddellike en onwettige geweld in hegtenis te neem. As krag is eintlik toegepas word, óf onwettig of sonder die toestemming van die ontvanger is nie, dan is 'n battery verbind. In die afwesigheid van enige sodanige aansoek van krag is, moet daar 'n dreigende Wet voldoende in te samel in die verstand van die mens bedreig, 'n vrees of vrees van onmiddellike geweld wees. Sien, byvoorbeeld, Knight R (1988) v 35 'n Crim R 314. Dus, om terug te keer na die taal wat in s 317 van die Wet op Misdade, sal gedrag uitmaak 'n misdryf van aanranding slegs indien dit behels hierdie elemente.
16. Die besluit om in Ardler nie spesifiek aandag gee aan die benadering wat in verband met enige bewyse potensieel in staat om van die verhoging van 'n probleem as om self-verdediging geneem word. Hoewel algemeen na verwys as 'n verdediging, die algemene beginsel is dat as self-verdediging geopper word, die Crown dra die las om te bewys bo redelike twyfel dat op die betrokke tyd óf die beskuldigde nie glo dat sy of haar optrede nodig was om homself of haarself te verdedig nie, of indien hy of sy gedoen het, dat daar geen redelike gronde vir so 'n geloof: Zecevic v DOV [1987] HCA 26 (1 Julie 1987). Die eerste van hierdie voorstelle behels natuurlik 'n suiwer subjektiewe toets: het die Crown vasgestel dat die beskuldigde nie so 'n geloof. Maar nie eens die laaste stelling nie behels 'n geheel objektiewe toets. Die Crown nie kan bewys dat daar geen redelike gronde vir so 'n geloof bloot deur aan te toon dat 'n persoon wie se verstandelike prosesse is nie wanorde of benadeel nie sou gevorm het so 'n geloof. As Hunt CJ by CL verduidelik in R v Hawes (1994) 35 NSWLR 294 op 305: "Dit is die geloof van die beskuldigdes, wat gebaseer is op die omstandighede as die beskuldigde beskou hulle te wees, wat redelik wees en nie dié van die denkbeeldige redelike persoon in die posisie van die beskuldigde ".
17. Die resolusie van enige kwessie van self-verdediging kan natuurlik bied besondere probleme ondervind wanneer 'n beskuldigde ly as gevolg van beduidende verstandelike gestremdheid of psigiatriese siekte in die tyd van die beweerde oortreding. Die Nieu-Suid-Wallis Hof van Appèl Kriminele beskou hierdie probleem in R v Kurtic (1996) 85 'n Crim R 57, 'n saak waarin daar was getuienis dat die appellant gely het van "'n vervolging paranoïese waan stel oortuigings". Die hof bevestig dat die toets wat in die bepaling van die vraag of die Crown bewys het dat daar geen redelike gronde vir die nodige geloof toegepas word, terwyl nie heeltemal objektief, moet nietemin ten minste gedeeltelik doel. Hunt CJ by CL weer verskaf 'n verduideliking van hierdie beginsel in die volgende gedeelte, op 64:
Wat ook al die effek van 'n kenmerkende persoonlik aan die beskuldigde het op sy persepsie van 'n paar spesifieke aksie as 'n bedreiging wat hy die gesig gestaar of op die redelikheid van sy reaksie op wat hy beskou as 'n gevaar te wees, moet daar, in my mening, 'n redelike moontlikheid dat ten minste 'n aksie in werklikheid plaasgevind het wat as 'n bedreiging of gevaar vir die beskuldigde voor 'n besluit geneem kan word oor die moontlikheid dat sy persepsies van die aksie is nie geraak deur daardie persoonlike eienskap het verkeerd is.
18. Wanneer die beskuldigde gevind is ongeskik om te pleit nie 'n verdere vraag ontstaan na die wyse waarop so 'n probleem kan hanteer op 'n spesiale verhoor word. Terwyl die Crown hoef net te bewys dat die beskuldigde betrokke is in die gedrag wat vereis word deur die oortreding, sal die toepassing van krag is, vorm die optrede wat vereis word deur 'n oortreding van aanranding slegs as onwettig. Nóg 'n chirurg wat voer 'n operasie met die ingeligte toestemming van sy of haar pasiënt, of 'n polisiebeampte wat 'n mate van krag redelik nodig is om die arrestasie van 'n oortreder te bewerkstellig gebruik kan gesê word skuldig te wees van 'n aanranding. Net so optree behoorlik uitgevoer word in selfverdediging kan nie beskou word as 'n aanval, want sulke dade is nie onwettig is. In my opinie, is die bepalings van art 317 verlig nie die kroon van die verpligting om te bewys dat die betrokke aanwending van krag was onwettig. Dit is egter die Crown nie verplig om negatiewe die moontlikheid dat die beskuldigde opgetree het in selfverdediging, tensy daar is objektiewe bewyse wat redelik so 'n probleem verhoog.
19. Gedurende die loop van die geleer Crown aanklaer se opening adres is voorgestel dat die aanval was dalk groter as dié wat voorheen na bewering in die besonderhede verskaf in 'n geval verklaring gedateer 7 April 2003. Mnr Everson, wat verskyn vir mnr balju, beswaar gemaak teen enige poging om die besonderhede te wysig en dit lyk vir my dat so 'n kursus werklike probleme in verband met die verdere verloop van die verrigtinge kon stel. Kwessies rakende fiksheid te pleit is gemaak in die konteks van die betrokke bewerings, en 'n voorbeeld te neem, is dit moontlik dat die Geestesgesondheid Tribunaal kan aflei dat 'n persoon het voldoende begrip van die kwessies raad opdrag te gee in verband met 'n aanklag, maar nie 'n ander. Verder is mnr Everson verplig om instruksies te neem van 'n voog aangestel is deur die Voogdyskap Tribunaal en dat die persoon gemaak het om 'n besluit te kies vir verhoor deur regter alleen op die basis van die aanklag as particularised. Wanneer hierdie soort kwessies geopper is, is die Crown aanklaer nogal behoorlik gesoek 'n verdaging instruksies te kry en daarna het my meegedeel dat die Crown sal voldoen aan die besonderhede. Met betrekking tot die siening dat ek geneem het van die getuienis is duidelik dat die Crown geval nie benadeel word deur die besluit.
20. Mnr Seaman, wat is aangestel as 'n veiligheidswag by West Belconnen ("die Mall"), het bewys dat omstreeks 11:25 op 8 Februarie 2003 het hy en 'n ander veiligheidswag, mnr Weir, 'n musiek winkel in die Mall bygewoon het blykbaar na aanleiding van 'n outomatiese oproep om hulp. Hy het 'n persoon later geïdentifiseer as mnr balju praat met die winkel bestuurder. Kort daarna het vier polisiebeamptes aangekom het, het glo in reaksie op 'n oproep van mnr balju, en hulle het 'n kort gesprek met beide die bestuurder en mnr balju. Die polisie het toe. Een van die mense wat werk in die musiek winkel, aan wie mnr balju het glo gepraat in 'n ietwat aggressiewe wyse, daarna gevra Mnr Seaman om hom te verwyder. Mnr Seaman dan het die winkel verlaat om die polisie te vra om terug te keer, terwyl mnr Weir het agter gebly.
21. Die polisie het na die winkel met mnr Seaman en gevra Mnr balju te verlaat. Hy het voortgegaan om dit te doen. Mnr Seaman en mnr Weir het begin om hom te volg, het aanvanklik die handhawing van 'n afstand van sowat 10 tot 15 meter in ooreenstemming met 'n gevestigde protokol vir die begeleiding van die mense van die perseel. Maar hulle is vasgevang met hom wanneer hy gereis het sowat 20 meter van die winkel en gestop het om te protesteer teen sy uitsluiting. Hy het weer gesê te verlaat en weer loop na die trap wat lei uit die Mall. Soos hulle begin om die trappe te gly hulle loop net sowat twee stappe agter hom.
22. Mnr Seaman het gesê dat as hulle by die landing het hy begin om te verduidelik aan mnr balju dat hy verban is uit die Mall vir die dag. Hy het gesê dat mnr balju het, gryp hom aan die bokant van sy hemp en het hom agteruit. Hy het weer teen mnr Weir maar weer sy balans nadat mnr Weir het hom voorspelers. 'N Stoeiery het ontstaan toe. Mnr Seaman was nie in staat om presies te onthou wat gebeur volgende, maar het gesê dat hy nie onthou wat sy kop naby die middel van die beskuldigde en dat die beskuldigde het sy voorarm om sy keel. Hy het ook gesê hy het gevoel iets tref sy rug al is die impak was nie baie hard. Hy het gesê hy het daarna het mnr Weir verbod Mnr balju en verhuis om hom te help. Mnr balju dan probeer om hom te skop.
23. In kruisondervraging het mnr Seaman ooreengekom dat die protokol vir Westfield Belconnen Mall vereiste sekuriteit personeel na 'n redelike afstand agter 'n persoon wat gevra is om die Mall te laat bly. Hy het gesê dat hierdie vereiste is bedoel om die risiko van opstootjes te verminder. Op hierdie geleentheid het hy en mnr Weir vasgevang met die beskuldigde toe hy gestop naby die Oos-Indiese Maatskappy winkel en hulle dan agter hom op 'n afstand van sowat 'n armlengte, want hy was nog steeds probeer om hulle te betrek in gesprek. Mnr Seaman toegegee dat wanneer ondervra deur die polisie kort ná die voorval het hy gegee het die polisie 'n weergawe van die gebeure wat verskil in baie belangrike opsigte van die rekening wat hy in sy getuienis in hoof. Wanneer gedruk oor 'n paar van die teenstrydighede was hy nie in staat is om te sê watter weergawe korrek was en het gesê dat hy 'n bietjie die geheue van die onderhoude. Hy het ingestem dat hy konst Slater het gesê dat mnr balju 'n arm gesit het om sy nek en "is smaller my nek in 'n mode wat die opheffing van my van die grond af." Hy het volgehou in kruisondervraging dat hierdie bewering was waar. Hy is toegelaat om op te staan in die getuiebank te demonstreer hoe dit plaasgevind het. Hy het verduidelik dat hy mnr balju is die gesig staar met sy kop af om sy heupe, was dat mnr balju het een arm om sy nek en dat hy die opheffing van hom wat arm. Ek het gevind dat beide sy verduideliking en sy demonstrasie onoortuigend.
24. Mnr Weir het bewyse wat bevestig dat hy gegaan het om die musiek winkel met mnr Seaman en dat hy teenwoordig was toe die polisiebeamptes bygewoon. Nadat hulle weg is, het mnr balju het meer opgewonde en die personeel gevra om die twee sekuriteitsbeamptes om hom te verwyder. Mnr Seaman het toe die polisie te kry en saam met die beamptes. Hulle het aan die beskuldigde en hy begin te verlaat. Mnr Seaman en mnr Weir gevolg op 'n afstand van vyf tot tien meter, maar genader meer nou toe mnr balju gestop buite waar die Freedom winkel gebruik te word gevestig om te praat met hulle. Mnr Seaman gevra om hom te verlaat en hy hervat loop na die uitgang. Hulle het gevolg op 'n afstand van ongeveer een meter en as hy loop af met die trappe was hulle "'n paar stappe" agter hom. Mnr Weir gesê dat mnr Seaman gevra Mnr balju as hy verstaan dat hy gevra is om die sentrum te verlaat en dat hy nie toegelaat word om terug daardie dag. Die beskuldigde het omgedraai en gryp Mnr Seaman se hemp aan weerskante van sy kraag. Hy het gesê dat op daardie stadium mnr Seaman "leun terug 'n bietjie" maar bly regop staan. Mnr Weir het verby hulle mnr balju in toom te hou, gryp hom van agter met sy arms om sy bors en sy hande toegesluit saam in front in 'n tipe van die beer drukkie. Hy het gesê dat mnr Seaman het toe laag en sit sy arms om mnr balju se middellyf "soos 'n tackle", die momentum glo wat gegenereer word deur hierdie beweging veroorsaak dat hy agteruit beweeg die trappe af en hy was verplig om te laat gaan.
25. Mnr Weir was 'n baie groot en glo sterk gebou man. Hy het gesê dat hy ses voet sewe duim lank en weeg sowat 120 kg. Mnr Weir was veel groter as Mnr balju en sou natuurlik baie sterker gewees het as hy. Dit is moeilik om te verstaan waarom mnr Seaman dalk gedink het dit nodig Mnr balju om beslag te lê om die middel toe hy reeds opgehou deur 'n man so sterk soos mnr Weir en wanneer so 'n stap sou nie verhoed het om hom uit te beweeg sy arms en bene As hy gekies het om te wimper geweld. Die mees onmiddellike effek van mnr Seaman se ingryping was om te veroorsaak het mnr Weir sy balans te verloor.
26. In kruisondervraging Mnr Weir het toegegee dat hy nie in staat was om die voorkant van mnr Seaman se hemp te sien wanneer die eienaar balju dit vasgehou, maar in stand gehou, nietemin, dat hy in staat was om mnr balju se hande om te sien op die hemp. Hy het ook beweer dat terwyl hy gestaan het agter Mnr balju hou hom gesê hy het mnr balju pons afwaarts aan mnr Seaman se rug. Mnr Weir, soos mnr Seaman, het toegegee dat hy gegee het die polisie 'n weergawe van die gebeure wat verskil in belangrike opsigte van die rekening gegee in sy getuienis in hoof. Sy getuienis ook weerspreek wat deur mnr Seaman in sommige opsigte. In die besonder, het hy gesê dat hy nie gesien het mnr balju met sy arm of hand oor mnr Seaman se keel terwyl mnr Seaman is vorentoe leun met sy arms om mnr balju se middellyf.
27. Ek het mnr Seaman se rekening van mnr balju smaller sy nek en die opheffing van hom van die grond af met een arm heeltemal onwaarskynlik is en die verdere getuienis wat daarop dui dat hy sou gehad het dié prestasie te bereik, terwyl hy verhinder deur mnr Weir het niks gedoen om sy geloofwaardigheid te verbeter. Terwyl mnr Weir se rekening te sien Mnr balju punch afwaarts aan mnr Seaman se rug was 'n bietjie meer geloofwaardige, dit was nie heeltemal in ooreenstemming met mnr Seaman se getuienis en, gegewe die teenstrydighede in die getuienis van die twee mans wat ek is ook links in aansienlike twyfel of hierdie plaasgevind het.
28. Die besonderhede van die aanklag is geneem uit 'n verklaring van die feite wat voorberei is deur die polisie kort ná die voorval en weerspieël wat mnr Seaman het hulle op die oomblik. Die bewerings blyk te gewees het verander en uitgebrei in die tyd wat sedert geslaag. Ek vermoed dat beide Mnr Seaman en mnr Weir het dit moeilik gevind om te onthou presies hoe die onderonsie met mnr balju ontvou en in sy getuienis elk gelyk afhanklik van 'n aansienlike mate van rekonstruksie. Op 'n stadium Mnr Weir het toegegee dat hy geskok deur wat hy lees net in sy eie verklaring van die polisie. Nadat die geleentheid gehad om van die waarneming van beide mans in die getuiebank en te sien hoe hulle aan 'n soek kruisondervraging ek gevorm is die siening dat hul getuienis was oor die algemeen betroubare sover dit verband hou met die volgorde van die gebeure tot op die punt waar die onderonsie begin maar dat hul beskrywing van wat gebeur daarna is ten minste hopeloos verwar.
29. In al die omstandighede is ek tevrede bo redelike twyfel dat mnr balju uitgevaar het gereageer op die gedrag van die twee veiligheidswagte in die volgende so nou agter hom as hy stap die trappe af en dat hy omgedraai en gegryp Mnr Seaman se hemp in die omgewing van die kraag. Ek is nie tevrede dat hy hou van sy das, dat hy daarna strenger sy greep of dat hy die woorde gespreek het beweer.
30. Ten spyte van die aangebode verduideliking, ek vind dit moeilik om te aanvaar dat mnr Seaman en mnr Weir het 'n wettige rede vir die loop so nou agter Mnr balju. Dit blyk uit foto getuienis dat die trappe net sowat 30 sentimeter diep en dit is te verstane dat iemand in mnr balju se posisie kan gesien het die optrede van die twee groot mans ná net twee stappe agter en bo hom as intimiderend of selfs intimiderende . Dit beteken egter die bewyse nie, in my mening, maak 'n kwessie van self-verdediging.
31. Gevolglik is ek verplig om uit te vind dat die eienaar balju wat betrokke is in die gedrag wat vereis word deur die oortreding van aanranding in die sin dat hy haar gegryp van 'n ander man se hemp.
32. Hierdie saak het weer beklemtoon die ontoereikendheid van die benaderings wat gevolg word om die behandeling en versorging van geestelik siek mense en antwoorde op onaanvaarbare gedrag toegeskryf kan word aan geestelike siekte. Ten spyte van sy vertroue wyse, mnr balju ly aan beide breinskade en 'n ernstige psigiatriese siekte. Die breinskade opgedoen in 'n motorongeluk wat ook gelei het tot die dood van sy suster toe hy 15 jaar oud was. Hierdie gebeure het natuurlik 'n groot invloed op sy lewe. Hy lyk na 'n hoogs intelligente man wie se persepsies is voortdurend bruin en verwring deur sy verstandelike gestremdheid wees. Sy irrasionele en soms ontstellende gedrag is duidelik toegeskryf word aan sy geestelike toestand.
33. In Mei 1996 het hy is beoordeel deur Dr J Sydney Smith het die direkteur van die Neuropsigiatriese eenheid by die Prince Henry-hospitaal, wat daardie gesê:
Ek het geen twyfel dat hierdie dramatiese en kwalitatiewe beheer [sic] in hom is die gevolg van die aanvang van eerlik psigotiese simptome en ek glo hy voldoen aan die DSM IV kriteria vir die diagnose van maniese episode. Ongelukkig het die episode is chroniese, wat strek oor sowat vyf of ses jaar. In sy huidige toestand, hy is nie in staat om sy eie finansiële of wetlike sake te bestuur.
34. Op 14 Januarie 1999 Dr Greg Hugh, 'n psigiater by Darwin Urban Geestesgesondheid Dienste het gesê dat die kwessie van die diagnose was 'n omstrede en gewaag om sy eie mening in die volgende terme:
In my mening is die mees waarskynlike diagnose is psigotiese versteuring, weens breinbeserings, met drogbeelde en gemoedsversteuring, weens breinbeserings, met maniese funksies (meer eenvoudig, frontale lob-sindroom). Maar ek dink dit is ook 'n baie moontlik dat [Mnr balju] het 'n primêre psigotiese versteuring, soos skisofrenie of bipolêre versteuring en dat die brein besering is 'n comfounding [sic] probleem. Ongeag van die diagnose, is dit duidelik dat [Mnr balju] het voordeel getrek uit medikasie en bevalling en waarskynlik sal voordeel trek uit toepaslike rehabilitasie. Sy oordeel is so aangetas dat [Mnr balju] te verlaat sonder behandeling nooi verdere konflik met die wet, en moontlik plaas ander in gevaar, gegewe sy geskiedenis van onvanpas disinhibition, groot betekenis, vervolging idees en 'n klaarblyklike genot in te ver aanvaar sosiale grense .
35. Op 12 Oktober 1999 Mede-professor Cathy Owen, die mediese direkteur van ACT Geestesgesondheid Dienste, het 'n alternatiewe diagnose van "pseudologica fantastica".
36. In 'n gedetailleerde en baie behulpsaam verslag gedateer 24 Augustus 2003, Dr Graham George, 'n konsultant psigiater, adverted aan die feit dat mnr balju het blykbaar bewusteloos vir 'n tydperk van vier weke ná die motorongeluk in 1985 en het breinskade opgedoen. Hy het daarop gewys dat sy simptomatologie sedert daardie tyd het goed gedokumenteer. Dr George het gesê dat op die dag dat hy het 'n onderhoud het hy blyk te wees hipomaniese en "uitgestal beide druk van spraak en vlug van idees, soos gesien in die hipomaniese of maniese fase van bipolêre affektiewe versteuring". Sy verenigings was dikwels irrasionele en hy het nie verskyn 'n logiese volgorde van denke te volg. Daar was 'n gevoel van euforie, groot betekenis en paranoia wat verband hou met sy aanbieding en die getuienis van waan idees met betrekking tot verskeie mense wat hy genoem het. Hy blyk te wees besig oor die dood van sy suster en baie van sy idees is wat verband hou met haar dood. Terwyl daarop te let dat daar 'n verskeidenheid van mening met betrekking tot die toepaslike diagnose, Dr George het gesê dat hy meer geneig om saam te stem met die menings wat deur Dr Sydney Smith en Dr Hugh. Hy het verduidelik dat die aard van bipolêre affektiewe versteuring het 'n terugval / kwytskelding van kursus en dit is moontlik dat mense wat geraak word deur so 'n versteuring kan voortgaan in 'n hipomaniese fase vir maande of selfs jare. Gegewe die terugval en die kwytskelding verloop van die siekte, kan 'n persoon soos mnr balju anders aan te bied op verskillende tye en Dr George het voorgestel dat dit dalk die verskil in diagnoses te verduidelik. Wanneer beoordeel in Augustus 2003, Dr George het geglo dat sy simptome is veroorsaak deur 'n kombinasie van "bipolêre affektiewe versteuring (van 'n organiese en / of funksionele oorsprong) en oorwegend, 'n frontale lob-sindroom". Hy het tot die gevolgtrekking gekom dat hy onbevoeg was om te pleit nie en, in die afwesigheid van psigiatriese ingryping wat in hom die neem van medikasie op 'n deurlopende basis, dit is onwaarskynlik dat hy sal fiks word om te pleit nie binne die volgende twaalf maande.
37. Dr George het gedink dit belangrik om daarop te wys dat Dr Hugh het berig dat na 'n paar weke van behandeling op anti psigotiese en gemoedstabiliserende medikasie Mnr balju het verskyn minder indringende en veeleisende en aansienlik minder druk in sy toespraak gesê. Hy is nog steeds geraak word deur groot betekenis en vervolging denkbeeldvorming, maar dit was ook aansienlik verbeter. Dr Hugh die gevolgtrekking gekom dat hy heelwat vordering gemaak het in die twee maande van behandeling, maar was baie waarskynlik nie voldoen sonder selfgeldend opvolg en geneig om te kom tot verdere konflik met die wet en, moontlik, plaas ander in gevaar gegewe sy geskiedenis van " onvanpas disinhibition, groot betekenis, vervolging idees en klaarblyklike genot in te ver van aanvaarbare sosiale grense ".
38. Dit moet baie duidelik uit hierdie geskiedenis dat mnr balju moet toepaslike psigiatriese behandeling en versorging en dat enige neiging om op te tree in 'n onbehoorlike wyse moet behoorlik aangespreek kan word binne die geestelike gesondheid stelsel eerder as deur herhaalde ondoeltreffende pogings om dit aan te spreek binne die kriminele regstelsel .
39. In die besonder, die herhaalde pogings om die strafreg te roep, het hom "nie vrygespreek" van wat het gewoonlik relatief minder ernstige oortredings vergewe en terug na die Tribunaal Geestesgesondheid blyk te gewees het 'n aansienlike vermorsing van tyd en openbare geld. In 'n gepaste geval is, kan so 'n benadering te verseker dat die gemeenskap beskerm teen verdere dade van geweld of seksuele mishandeling deur 'n gevaarlike psigotiese persoon wat in bewaring gehou totdat die Tribunaal oortuig is dat hy veilig kan vrygelaat word nie. Dit is egter nie so 'n geval.
40. Mnr balju voorheen na die Tribunaal verwys na sy "nie-vryspraak" op ietwat soortgelyke aanklagte en dit lyk onwaarskynlik dat die Tribunaal sal oorreed word om 'n ander benadering aan te neem slegs uit hoofde van my bevinding dat hy hou van 'n man se hemp in die omstandighede wat vroeër genoem is.
41. Dit is ook onwaarskynlik dat mnr balju se toekomstige optrede sal aan bande gelê word deur betrokke te raak in 'n reeks spesiale verhore. Inteendeel, dit was duidelik uit sy optrede en gedrag tydens die spesiale verhoor wat hy geniet gebring na die Hooggeregshof en gegee wat lyk asof hy beskou as 'n hoofrol in die verrigtinge. Gegewe sy geskiedenis van groot betekenis is en wat Dr Hugh beskryf as 'n "skynbare vreugde in te ver van aanvaarbare sosiale grense" wat verwag kon gewees het.
42. Gevalle van hierdie aard noodwendig behels aansienlike openbare koste. Die beskuldigde moet voor die Landdroshof en tyd toegeken vir 'n verwysing verhoor. Na verwysing na die Hooggeregshof, 'n regter verwys die aangeleentheid na die Tribunaal die nodige beslissings oor fiksheid bekend te maak om te pleit op die raad van 'n gekwalifiseerde spesialis wat onderhoude met die beskuldigde, hersien sy of haar mediese geskiedenis en fokus op die statutêre kriteria in die konteks van die kwessies wat waarskynlik ontstaan by die verhoor. Indien die Tribunaal bevind dat die beskuldigde onbevoeg is om te pleit nie en dit onwaarskynlik is om fiks te pleit nie binne die daaropvolgende twaalf maande en die Direkteur van Openbare Vervolging besluit om voort te gaan met die aanklag, die Hooggeregshof beraamde tyd vir die spesiale verhoor, soms op die koste van die uitstel van die verhoor van meer ernstige sake. In die tussentyd, is die Voogdyskap Tribunaal gevra om 'n voog aan te stel regsverteenwoordigers opdrag te gee om te verskyn namens die beskuldigde by die spesiale verhoor en 'n verkiesing te maak vir 'n verhoor deur regter alleen eerder as 'n jurie verhoor moet dit oorweeg word toepaslik. Die spesiale verhoor opbrengs, óf deur die regter en jurie of regter alleen en getuies weer getuienis en is onder kruisverhoor voor die jurie aftree om te oorweeg of die Crown geval ingestel is of die regter aftree 'n uitspraak te skryf. By elke fase advokate vir beide die kroon en verdediging is geneig om te betaal word uit die staatskas. Selfs as die spesiale verhoor self is relatief kort, die totale koste van so 'n sage sou waarskynlik loop in die tien duisende dollars.
43. Tog, in baie opsigte die verrigtinge is inherent onbevredigende. Die beskuldigde is gewoonlik nie samehangende instruksies of betroubare getuienis in sy of haar eie verdediging en potensieel belangrike geestelike elemente van die misdryf te gee moet in die algemeen geïgnoreer word nie. Dus, is dit byna onvermydelik 'n ietwat eensydige verhoor en een in wat sulke moontlikhede as fout, ongeluk en die gebrek aan 'n spesifieke doel of kennis moet alle geïgnoreer word nie, tensy daar objektiewe bewyse om hulle in te samel. Verder kan maak nie saak wat die uitkoms, die beskuldigde nie skuldig bevind word nie en gestraf word. Trouens, die Hooggeregshof het geen krag om enige besluit te neem oor die toekomstige bestuur van die beskuldigde. Red in meer ernstige gevalle van die soort wat vroeër genoem is, is die enigste werklike gevolg van 'n "non-vryspraak" is dat die beskuldigde weer na die Tribunaal verwys en dit het die voordeel van 'n bevinding dat hy of sy betrokke is in die gedrag wat vereis word deur 'n spesifieke oortreding.
44. In baie gevalle is so 'n bevinding sal wees van beperkte, indien enige, hulp aan die Tribunaal, want dit sal nie enige besluit van potensieel belangrike kwessies soos die vraag of die optrede weerspieël sommige kwaadwillige of was die produk van fout of 'n ongeluk betrokke. In geringe gevalle, is dit moeilik om 'n punt te sien in die gebruik van 'n reeks spesiale verhore as 'n middel van herhaaldelik verwys 'n geestesongestelde persoon na die Tribunaal, tensy, natuurlik, 'n paar nuwe en kommerwekkende kenmerk van sy of haar gedrag na vore gekom het of die tribunaal het geweier om te aanvaar dat hy of sy is geneig om op te tree in die wyse beweer. In die afwesigheid van 'n paar sodanige oorweging blyk dit absurd omslagtig te vereis om die Tribunaal te herhaaldelik die beskuldigde te evalueer, in die konteks van die feite glo wat 'n opvolging van minder ernstige oortredings, sodat dit kan maak beslissings in staat te stel om die Hooggeregshof verrigtinge te hoor in watter die enigste waarskynlike gevolg is dat die beskuldigde verwys sal word na die Tribunaal in verband met dieselfde feite.
45. Meer fundamenteel, moet 'n barmhartige en omgee-samelewing in staat wees middel van voldoende bestuur geestelik siek mense te vind sonder om konstant oord aan die kriminele regstelsel. Die gedrag van sulke mense kan 'n volledige oorlas wees en dit mag soms nodig wees om streng op te tree ten einde ander te beskerm. In sommige gevalle, soos wanneer geestelik siek mense is wat geneig is tot die pleeg van dade van ernstige geweld of seksuele mishandeling, kan dit selfs nodig wees om hulle te beperk vir 'n lang tyd. Maar wanneer 'n persoon se afwykende gedrag in wese is die produk van die brein skade en / of ernstige geestelike siekte eerder as enige werklike kriminele geneigdheid, is dit onrealisties om te verwag dat dit kan beheer word deur eenvoudige vertroue op die afskrikmiddel effek van die strafreg. Op die risiko van belabouring die voor die hand liggend is, kan mense nie afgeskrik word van verwronge patrone van denke as gevolg van breinskade of geestelike siekte, en indien die onderliggende toestand nie aangespreek word nie, afskrikking alleen onwaarskynlik sal wees om aansienlik verminder die risiko van soortgelyke gedrag in die toekoms . Gevolglik kan die ander bly 'n risiko en geestelik siek mense kan hulself in gevaar van geweld te wyte aan die reaksie hul gedrag ontlok in ander. In onlangse jare was daar 'n tendens, duidelik in die meeste Australiese jurisdiksies, tot meer swaar steun op straf as behandeling van geestelik siek oortreders. Dit kan 'n beroep op sommige dele van die gemeenskap, maar dit is grootliks ondoeltreffend en dikwels onregverdig. In baie gevalle, tydige behandeling en bestuur kan aansienlik verminder die risiko van 'n geestesongestelde persoon intimiderend of aanranding van mense en dit is duidelik 'n meer doeltreffende middel van die beskerming van die gemeenskap as om die onderliggende probleem geadresseerd en daarna op soek na die persoon te blameer vir die optrede grootliks toegeskryf kan word aan sy of haar toestand. Dit moet ook onthou word dat mense ongeskik bevind om te pleit nie sal byna onvermydelik so deurmekaar patrone van denke wat hulle kan redelik beskou word nie as geheel en al verantwoordelik is vir hul optrede nie. In hierdie gebied, die regering het onlangs aangekondig dat 'n omvattende hersiening van forensiese geestelike gesondheid dienste en verwante wetgewing. Dit word gehoop dat dit sal lei tot 'n meer effektiewe en barmhartige reaksie op die behoeftes van diegene wat betrokke is.
46. Dit is natuurlik nodig om 'n doeltreffende meganisme vir die verwysing geestelik siek mense wat na bewering selfs relatief klein oortredings verbind tot die Tribunaal sodat ingeligte besluite geneem kan word oor hul toekoms sorg en bestuur te hê. Artikel 15 (1) van die Wet op Geestesgesondheid toelaat reeds polisiebeamptes en personeel van die Kantoor van die Direkteur van Openbare Vervolging 'n beweerde oortreder om te verwys na die Tribunaal vir 'n geestelike gesondheid om as die verwysing beampte op redelike gronde glo dat, as gevolg van geestelike disfunksie of geestelike siekte, daardie persoon se gesondheid of veiligheid is geneig om te wees beduidend op risiko of die beweerde oortreder is, of waarskynlik ernstige skade te doen aan ander. As dit word beskou as onvoldoende, omdat dit nie uit te brei na gevalle waar daar geen redelike gronde is om te glo dat enige sodanige risiko's bestaan nie, dan is die wetgewing gewysig kan word. Dit kan ook wenslik wees om die Direkteur gee 'n reg van die gehoor voor die Tribunaal in gevalle waar daar is 'n paar bewerings van kriminele gedrag. In die tussentyd het ek sou raai dat die spesiale verhore moet gereserveer word vir daardie gevalle waar die openbare belang is geneig om bedien te word in 'n paar werklike en tasbare manier.
47. So ver as die huidige geval betref, is ek oortuig dat, met inagneming van die kriteria vir die aanhouding in s 308 van die Wet op Misdade dit is meer gepas om te gelas dat die beskuldigde weer hom onderwerp aan die Tribunaal in staat te stel om dit 'n behandeling te maak Om as wat dit is om hom aan te hou in aanhouding op grond van s 319 (2).
Ek sertifiseer dat die voorafgaande sewe en veertig (47) genommerde paragrawe is 'n ware afskrif van die redes vir vonnis hierin van sy eer, Justisie Crispin.
Assosieer:
Datum: 9 Junie 2004
Raad vir die beskuldigde: Mnr C Everson
Prokureur vir die beskuldigde: Ken Kus & Associates
Raad vir die Crown: Me M Hunter
Prokureur vir die Crown: ACT Direkteur van Openbare Vervolging
Datum van die verhoor: 28 Mei 2004
Dae van oordeel: 9 Junie 2004...
Monday, 30 September 2013
AFRIKAANS
ALBANIAN
R Përmbarimit v [2004] ACTSC 42 (9 qershor 2004)
Modifikimi i fundit: 1 shkurt 2005
R v ALEXANDER Marcel André përmbaruesit SEBASTIAN [2004] ACTSC 42 (9 qershor 2004)
LIGJI PENAL - akuzuari gjeti të papërshtatshëm për të vetëdeklaruar dhe nuk ka gjasa që të bëhet i aftë për të vetëdeklaruar brenda 12 muajsh - seancë të veçantë - të pyetjes nëse akuzuar angazhuar në sjellje të kërkuar nga veprës - çështje e vetë-mbrojtjes - parime të përgjithshme.
Krimet veprojë 1900 (ACT), ss 315, 316, 316 (2), 316 (8), 317, 319 (2),
Mendor (Trajtimi dhe kujdesi) Health Act 1994 (ACT), s 68 (3)
Kujdestaria dhe Menaxhimi i Pronës Aktit të vitit 1991 (ACT)
Gjykata e Lartë Akti 1933 (ACT), s 68C
Dëshmi Akti 1995 (Cth), s 144
R v Ardler [2003] ACTCA 4 (30 mars 2004)
Knight v R (1988) 35 Një krim R 314
Zecevic DPP v [1987] HCA 26 (1 korrik 1987)
R v Hawes (1994) 35 294 NSWLR
R v Kurtic (1996) 85 Një krim R 57
Asnjë SCC 21 nga 2003
Gjykatësi: Crispin J
Gjykata Supreme e ACT
Date: 9 qershor, 2004
NË TË GJYKATËS SUPREME TË)
) Nr SCC 21 nga 2003
Australian Capital Territory)
R
v
ALEXANDER Marcel André përmbaruesit SEBASTIAN
RENDI
Gjykatësi: Crispin J
Date: 9 qershor, 2004
Vendi: Canberra
Gjykata urdhëron që:
1. Përmbarimit Z. paraqesë veten në juridiksionin e Tribunalit Shëndetit Mendor për të mundësuar atë për të bërë një shëndet mendor order.1. Kjo është një seancë të posaçme që ushtrohet sipas s 315 e Krimeve Act 1900 (ACT) në lidhje me një padi duke pretenduar se më 8 shkurt, 2003 Përmbarimit Z. sulmuar zotin Brett Seaman. Të dhënat e sulmit të supozuar ishin të përfshira në një deklaratë rastit të parashikuar në 7 prill 2003 që pretendohej se:
I akuzuari u kthye dhe fuqimisht e goditi në ankuesit, rrëmbeu këmishën e tij dhe kravatë dhe shtrëngonte e tij ndërsa yelling në atë "Unë e di që ju idiot i ndyrë".
2. Më 11 shtator 2003, Tribunali i Shëndetit Mendor ("Tribunali") ka konstatuar se Permbarimit Mr nuk ishte i aftë për të vetëdeklaruar për të ngarkuar dhe nuk kishte gjasa që të bëhet i aftë për të vetëdeklaruar brenda dymbëdhjetë muajve.
3. Një gjetje të paaftësisë për t'u vetëdeklaruar mund të bëhen vetëm nëse Tribunali është i kënaqur që proceset mendore e personit janë çrregulluar apo dëmtuar në atë masë që personi nuk është në gjendje -
(A) te kuptuar natyra e ngarkuar; ose
(B) për të hyrë në një lutje për të ngarkuar dhe të ushtrojë të drejtën për të sfiduar jurors ose jurisë; ose
(C) te kuptuar qe procedurat jane nje pyetje si tek nëse personi kryer veprën; ose
(D) për të ndjekur rrjedhën e procedimit; ose
(E) për të kuptuar efektin konsiderueshme të ndonjë dëshmi që mund të jepet në mbështetje të prokurorisë; ose
(F) të japë udhëzime për përfaqësuesin e tij apo të saj ligjor.
Shih s 68 (3) i Shëndetit Mendor (trajtimi dhe kujdesi) Akti 1994 (ACT) ("Akti i Shëndetit Mendor").
4. Një papërshtatshëm akuzuar gjetur të vetëdeklaruar nuk mund të jenë të ekspozuar ndaj dënimit ose ndëshkimit për veprën penale të supozuar, por, kur Gjykata ka gjetur se ai ose ajo nuk ka gjasa që të bëhet i aftë për të vetëdeklaruar brenda dymbëdhjetë muajve, një seancë të veçantë mund të kryhet në lidhje me Aktakuza. Seksioni 317 i Aktit për Krime parashikon se në qoftë se në një dëgjim të tillë gjykata nuk është i kënaqur se Crown ka provuar përtej çdo dyshimi të arsyeshëm se i akuzuari ka angazhuar në ushtrimin e kërkuar për veprën e akuzuar pastaj i akuzuar duhet të lirohet. Nga ana tjetër, një gjetur se akuzuari ka angazhuar në sjellje të tillë nuk do të rezultojë në shpalljen e fajësisë. Një gjetje për atë qëllim është përmendur në krerët në seksionet përkatëse të Aktit të Krimeve, edhe pse jo në dispozitat statutore aktuale, si një "jo-pafajësia".
5. Deri kohët e fundit kërkohet nga testi s 317 ishte nëse Crown kishte provuar se i akuzuari "ka kryer akte të cilat përbëjnë vepër akuzuar," dhe në R v Ardler [2003] ACTCA 4 (30 mars 2004) Gjykata e Apelit konsideruar efektin i seksionit pandryshuar, mbajtjes se:
Kur një seance të posaçme dëgjimi është nisur nën Div 13.2 e Krimeve të Aktit të vitit 1900, prokuroria është e nevojshme për të provuar përtej çdo dyshimi të arsyeshëm aktet fizike të veprës akuzuar i cili do të përbëjë një vepër penale në qoftë se bëhet me dashje dhe vullnetarisht dhe me ndonjë qëllim të caktuar apo njohuri specifikuar si një element të veprës penale, por nuk është e nevojshme negative të mungesës së kapacitetit mendor për të vepruar me dashje ose vullnetarisht ose të ketë njohuri të veçanta ose qëllimin e specifikuar si një element të veprës penale nëse ka evidencë objektive që e ngre një çështje të tillë duke përfshirë gabimisht, aksident , mungesa e ndonjë qëllim specifik apo njohuritë e nevojshme për të veçantisë përbëjnë vepër që është një element i veprës penale apo të vetë-mbrojtjes, në të cilin rast prokuroria duhet negative që çështja përtej dyshimit të arsyeshëm.
6. Përderisa vepra supozuar ka ndodhur para amendamentit, dispozitë është e një natyre procedurale dhe, në mungesë të ndonjë argumenti për të kundërtën, unë jam i përgatitur për të vepruar mbi supozimin se dispozita e tanishme vlen për seancën e sotme. Megjithatë, ndërsa dispozita e tanishme punëson terminologji të ndryshme, ndryshimi ishte menduar me sa duket për të sqaruar sesa ndryshojnë efektin e seksionit dhe asnjëra palë nuk sugjeroi që formulimi i ri i "angazhuar në ushtrimin e kërkuar për veprën e ngarkuar" do të bëjë deklaratën e parim në R v Ardler nuk është më e përshtatshme.
7. Një gjetje e pafajësisë jo-nuk e vë në dukje të akuzuarit për dënimit për veprën në fjalë, por, në qoftë se ajo është një vepër serioze, të tilla një gjetje bën përdorë dispozitat e subs 319 (2) të seksionit të Krimeve Act.This kërkon gjykatës të urdhërojë që i akuzuari të paraburgoset në paraburgim deri në urdhërat e Shëndetit Mendor Tribunalit ndryshe përveç nëse, "në konsideratë e kritereve për paraburgim në s 308" ajo është e kënaqur se ajo është më e përshtatshme që të urdhërojë që i akuzuari të paraqesë veten e tij ose veten për të juridiksionit i Tribunalit për të mundësuar atë për të bërë një urdhër të shëndetit mendor në bazë të Aktit të Shëndetit Mendor. Në thelb, alternativë për pafajësinë është një gjetje që rezultatet në as bindje as ndëshkimit, por invokes një regjim ligjor për qëllim të sigurojë trajtimin dhe kujdesin e të akuzuarit dhe mbrojtja e komunitetit.
8. Mënyra në të cilën një seancë të veçantë është që të kryhet është i qeverisur nga s 316 të Aktit të Krimeve cili parashikon, inter alia, se, në përputhje me dispozitat e tjera të këtij neni, gjykata do ta drejtojë seancën dëgjimore sa gati sa të jetë e mundur, si në qoftë se ajo ishin të një procedimi të zakonshëm penal. Seksion parashikon gjithashtu që, përveç nëse gjykata urdhëron ndryshe, është i akuzuari të ketë përfaqësim ligjor në seancë. Përcaktimi i paaftësisë për të vetëdeklaruar nuk është që të merret si një pengesë për një përfaqësim të tillë dhe është akuzuar që do të merren për të kanë vetëdeklarua jo fajtor në lidhje me çdo vepër të akuzuar.
9. Nënseksioni 316 (2) parashikon se një seancë të veçantë do të jetë një gjykim nga një juri përveç nëse:
* Akuzuari bën një zgjedhje për gjykim nga gjyqtari i vetëm përpara gjykatës së pari fikson një datë për seancë dhe gjykata është e bindur se ai ose ajo ishte në gjendje për të bërë një zgjedhje të tillë, ose
* Nëse gjykata bindet se i akuzuari është i paaftë për të bërë një zgjedhje të tillë, çdo kujdestari e njofton gjykatën që, sipas mendimit të tij ose të saj, të tilla një gjyqi do të ishte në interesin më të mirë të akuzuarit, apo një kujdestar i caktuar nga kujdestarisë Tribunali nën kujdestarinë dhe menaxhimin e pronës Aktit të vitit 1991 (ACT) ("Akti i kujdestarisë") me fuqi për të bërë një zgjedhje për gjykim nga gjyqtari i vetëm të ardhurat për të bërë kështu.
10. Në rastin konkret, një kujdestar i emëruar sipas Aktit të kujdestarisë me fuqinë e duhur për të bërë një zgjedhje të akuzuarit duhet të gjykohen nga gjyqtari i vetëm.
11. Në pikëpamje të kërkesës që gjykimi të zhvillohet sa gati sa të jetë e mundur, si në qoftë se ajo ishte një procedimi të zakonshëm penal, unë jam i detyruar të ketë parasysh kërkesat e s 68C të Ligjit të Gjykatës Supreme 1933 (ACT). Kjo seksion është në termat e mëposhtëm:
(1) Një gjyqtar i cili mundohet procedurën penale pa një juri mund të bëjë ndonjë konstatim se mund të ketë qenë bërë nga një juri si për fajësinë e personit të akuzuar dhe asnjë zbulim i tillë ka, për të gjitha qëllimet, të njëjtin efekt si një vendim të një Juria.
(2) Aktgjykimi në procedurë penale gjykohen nga një gjyqtar i vetëm do të përfshijë parimet e ligjit të aplikuar nga gjyqtari dhe gjetjet e fakteve mbi të cilat mbështetej gjykatësi.
(3) Në procedurën penale gjykohen nga një gjyqtar i vetëm, nëse një ligj i Territorit përndryshe do të kërkojnë një paralajmërim për të dhënë një juri në procedura të tilla, gjykatësi do të marrë parasysh paralajmërimin në shqyrtimin e tij apo verdiktin e saj.
12. Në gjykimet penale të rëndomta, qoftë nga gjyqtari dhe jurisë ose nga gjyqtari vetëm, i akuzuari ka të drejtë të prezumimit të pafajësisë, Crown mbart barrën e të provuarit secilin nga elementet thelbësore të çdo akuzë dhe standardi i provës është prova përtej dyshimit të arsyeshëm . Aktgjykimi duhet të përcaktohet vetëm duke iu referuar provave të pranuar si duhet në gjyq apo çështje të dijes të përbashkët që mund të merren parasysh nga virtyti i S 144 të provave të Aktit të vitit 1995 (Cth).
13. Akuzuari nuk ishte pyetur për të vetëdeklaruar për akuzat, por u dërgua për të nuk kanë pranuar fajësinë për arsye të s 316 (8) të Aktit të Krimeve.
14. Akuzuari nuk ka dhënë dëshmi. Asnjë konkluzion i pafavorshëm duhet, sigurisht, të nxirren kundër tij për shkak të dështimit të tij për të bërë kështu.
15. Një vepër e sulmit është i përbërë nga çdo akt të kryer me dashje, ose ndoshta nga pakujdesia, e cila shkakton një person tjetër për të kapur dhunën menjëhershëm dhe të paligjshme. Nëse forca është aplikuar në të vërtetë, qoftë në mënyrë të paligjshme ose pa pëlqimin e marrësit, pastaj një bateri është e angazhuar. Në mungesë të ndonjë aplikimi të tillë të forcës, nuk duhet të jetë një akt kërcënuese të mjaftueshme për të ngritur në mendjen e personit të kërcënuar, një frikë apo kapjen e dhunës menjëhershëm. Shih, për shembull, v Knight R (1988) 35 314 R krim lufte. Për këtë arsye, që të kthehen në gjuhën e përdorur në S 317 të Aktit të Krimeve, sjellja do të përbëjë një vepër penale të sulmit vetëm nëse ajo përfshin këto elemente.
16. Vendimi në Ardler nuk e trajton konkretisht qasjen që duhet të ndërmerren në lidhje me çfarëdo dëshmie potencialisht të aftë për të ngritur një çështje për vetëmbrojtje. Edhe pse zakonisht të referuara si një mbrojtje, Parimi i përgjithshëm është se në qoftë se vetë-mbrojtjes është ngritur, Crown bart barrën e të provuarit përtej dyshimit të arsyeshëm se në kohën përkatëse ose akuzuari nuk besojnë se veprimet e tij ose të saj ishin të nevojshme në mënyrë që për të mbrojtur veten, ose në qoftë se ai ose ajo e bëri, se nuk ka pasur baza të arsyeshme për një besimi të tillë: Zecevic DPP v [1987] HCA 26 (1 korrik 1987). I parë i këtyre propozimeve padyshim përfshin një test pastërtisht subjektive: Crown ka vendosur që të akuzuarit nuk kanë një besim të tillë. Megjithatë, edhe propozim ky i fundit nuk ka të bëjë një test është plotësisht objektive. Crown nuk mund të provojë se nuk ka pasur baza të arsyeshme për një besimi të tillë thjesht duke demonstruar që një person të cilit mendor proceset nuk ishin të çrregulluar ose zhvlerësohet nuk do të kishte formuar një besim të tillë. Si Hunt CJ në CL shpjeguar në R v Hawes (1994) 35 NSWLR 294 në 305, "është besimi i akuzuar, i bazuar mbi rrethanat si akuzuari perceptuar ata të jenë, e cila duhet të jetë e arsyeshme, dhe jo se i personi hipotetik i arsyeshëm në pozitën e "akuzuar.
17. Zgjidhja e çështjes së çdo vetëmbrojtje padyshim mund të paraqesë vështirësi të veçanta kur një akuzuari vuante nga dëmtime të konsiderueshme mendore ose sëmundje psikiatrike në kohën e shkeljes së pretenduar. New South Wales Gjykata e Apelit e Krimeve konsideruar këtë problem në R v Kurtic (1996) 85 Një krim lufte R 57, një rast në të cilin ka pasur dëshmi se ankuesi ka vuajtur nga "një grup përndjekëse paranojak delusional e besimeve". Gjykata pohoi se testi që duhet të zbatohet në përcaktimin nëse Crown kishte provuar se nuk ka pasur baza të arsyeshme për besimin e duhur, ndërsa nuk është tërësisht objektive, megjithatë duhet të jetë të paktën pjesërisht objektiv. Hunt CJ përsëri në CL dhënë disa shpjegime të këtij parimi në pasazhin e mëposhtëm, në 64:
Çfarëdo që efekti i një karakteristikë personale për të akuzuar mund të kenë mbi perceptimin e tij për disa veprime të veçantë si një kërcënim të cilat ai ballafaqohet, ose mbi arsyeshmërinë e reagimin e tij ndaj asaj që ai e perceptuar të jetë një rrezik, nuk duhet, sipas mendimit tim, të jetë e arsyeshme mundësia që të paktën disa veprime në fakt ndodhi e cila mund të ketë qenë i gabuar si një kërcënim ose rrezik ndaj akuzuarit para çdo vendimi mund të bëhet në lidhje me mundësinë që perceptimet e tij e atij veprimi janë prekur nga kjo karakteristikë personale.
18. Kur i akuzuari është gjetur papërshtatshëm për të vetëdeklaruar një pyetje lind më tej sa i përket mënyrës në të cilën një çështje e tillë mund të trajtohet në një seancë të veçantë. Përderisa Crown nevojë të provojë vetëm se i akuzuari e angazhuar në ushtrimin e kërkuar nga veprës, aplikimi i forcës do të përbëjnë sjellje të kërkuar nga një vepër penale të sulmit vetëm nëse paligjshme. As një kirurg i cili kryen një operacion me pëlqimin e informuar të pacientit të tij ose të saj, e as një polic i cili përdor një masë e forcës së arsyeshme të nevojshme për të kryer arrestimin e autorit të veprës mund të thuhet të jetë fajtor për një sulm. Në mënyrë të ngjashme, siç vepron kryer në vetëmbrojtje nuk mund të konsiderohet si një sulm sepse akte të tilla nuk janë të paligjshme. Sipas mendimit tim, dispozitat e S 317 nuk çlirojnë kurorën e detyrimit për të provuar se aplikimi përkatës i forcës ishte i paligjshëm. Megjithatë, Crown nuk është i detyruar ta negativ në mundësinë që i akuzuari ka vepruar në vetë-mbrojtjes nëse ka evidencë objektive që në mënyrë të drejtë ngre një çështje të tillë.
19. Gjatë rrjedhës së adresën e prokurorit mësuar kurorën e hapjes u sugjerua se sulmi mund të ketë qenë më të gjera se sa pretendohet më parë në të dhënat e parashikuara në një deklaratë rast datës 7 prill 2003. Z. Everson, i cili u shfaq për përmbaruesit z, kundërshtoi çdo përpjekje për të ndryshuar të dhënat dhe kjo dukej mua se një kurs i tillë mund të paraqesë vështirësi reale në lidhje me sjelljen e mëtejshme të procedurës. Çështjet që lidhen me palestër për të vetëdeklaruar janë bërë në kontekstin e pretendimeve përkatëse dhe, për të marrë një shembull, është e mundur që Tribunali i Shëndetit Mendor mund të konkludojmë se një person kishte kuptim të mjaftueshëm të çështjeve për të instruktuar këshillë në lidhje me një akuzë, por jo një tjetër. Për më tepër, Z. Everson ishte i detyruar për të marrë instruksione nga një mbrojtës i caktuar nga Tribunali i kujdestarisë dhe se ky person i kishte bërë një vendim të zgjedhë për gjykim nga gjyqtari i vetëm mbi bazën e akuzës si particularised. Kur çështjet e këtij lloji u ngritën, prokurori Crown mjaft e duhur kërkoi një shtyrje të gjyqit për të marrë udhëzime dhe më pas më informoi se Crown do t'i përmbahet veçoritë. Duke pasur parasysh pikëpamjen që kam marrë e provave, rasti Crown nuk u cenohen në mënyrë të qartë nga ky vendim.
20. Z. Seaman, i cili ishte punësuar atëherë si një roje të sigurisë në Westfield Belconnen ("Mall"), i dha dëshmi se rreth orës 11:25 më 8 shkurt 2003 ai dhe një tjetër roje të sigurisë, zoti Weir, kishte marrë pjesë në një dyqan muzikor në qendër duket pas një telefonatë të automatizuar për ndihmë. Ai pa një person të identifikuar më pas si përmbaruesit Z. folur me menaxherin dyqan. Menjëherë pas kësaj, katër oficerë policie mbërritën, me sa duket në përgjigje të një thirrje telefonike nga përmbaruesit z, dhe ata kishin një bisedë të shkurtër me të dy menaxherin e përmbaruesit dhe z. Policia pastaj u largua. Një prej njerëzve që punojnë në dyqan muzikë, për të cilin Z. Përmbarimit kishte qenë me sa duket duke folur në një mënyrë disi agresive, më pas i kërkoi Z. Seaman të keni hequr atë. Z. Seaman pastaj u largua nga dyqani për të kërkoni nga policia të kthehen ndërsa zoti Weir mbetur prapa.
21. Policia shkoi përsëri në dyqan me z Seaman dhe i kërkoi Z. Përmbarimit Gjyqësor të largohen. Ai vazhdoi ta bëjë këtë. Seaman Z. dhe Z. Weir filloi të ndjekë atë, fillimisht ruajtur një distancë prej rreth 10 deri në 15 metra në përputhje me një protokoll të caktuar për shoqërimin e njerëzve nga lokalet. Megjithatë, ata të kapur deri me atë kur ai kishte udhëtuar rreth 20 metra nga dyqani dhe u ndal për të protestuar në përjashtimin e tij. Ai u tha përsëri që të lënë dhe rifilloi duke ecur drejt shkallëve që shpie nga sheshi. Si ata filluan të zbresin shkallët ata ishin duke ecur vetëm rreth dy hapa prapa tij.
22. Z. Seaman tha se si ata e mori në ulje ai filloi të shpjegojë për përmbaruesit z se ai kishte qenë i ndaluar nga Mall për ditë. Ai tha se zoti Përmbarimit u kthye, e mbërtheu atë nga krye të këmishën e tij dhe e shtyu atë prapa. Ai ra përsëri kundër z Weir por rifituar ekuilibrin e tij, pasi zoti Weir shtyu atë përpara. Një rrëmujë pastaj pasoi. Z. Seaman dukej në gjendje të mbani mend saktësisht se çfarë ka ndodhur më tej, por tha se ai kishte pasur kujtojnë kokën ulur afër belit të akuzuarit dhe se i akuzuari kishte parakrah tij rreth fytin e tij. Ai gjithashtu tha se ai ndjeu diçka e goditi shpinën e tij edhe pse ndikimi nuk ishte veçanërisht e vështirë. Ai tha më pas ai e pa kufizues Mr Weir përmbaruesit z dhe u zhvendos për të ndihmuar atë. Përmbarimit Z. pastaj u përpoq të zmbrapset atë.
23. Në pyetjeve, Z. Seaman ranë dakord se protokolli për Westfield Mall Belconnen stafin e duhur të sigurisë të mbetet një distancë të arsyeshme prapa një person i cili kishte qenë i kërkuar për të lënë Mall. Ai tha se kjo kërkesë është për qëllim për të zvogëluar rrezikun e incidentesh. Me këtë rast ai dhe zoti Weir kapur me të akuzuarin, kur ai u ndal pranë dyqan Company Indi Lindore dhe ata kishin ndjekur më pas atë në një distancë prej rreth një gjatësinë e krahut, sepse ai ishte ende duke u përpjekur që të angazhohen ata në bisedë. Z. Seaman pranoi se kur ishte intervistuar nga policia menjëherë pas incidentit ai i kishte dhënë policisë një version të ngjarjeve që kundërshtoheshin në aspekte mjaft të rëndësishme nga llogaria e dhënë ai në dëshminë e tij në shefi. Kur presion në lidhje me disa nga mospërputhjet e ai ishte në gjendje të them se cili version ka qenë korrekt dhe tha se ai kishte kujtesë të vogël të këtyre intervistave. Ai u pajtua se ai i kishte thënë polic Slater se Permbarimit z kishte vënë një krah rreth qafës së tij dhe "u squeezing qafën time në një mënyrë që është më ngriti jashtë terren". Ai ruhet në pyetje se ky pretendim kishte qenë e vërtetë. Ai u lejua të qëndrojë në kutinë e dëshmitarëve për të demonstruar se si ajo kishte ndodhur. Ai shpjegoi se ai kishte qenë i përballur përmbaruesit zotin me kokën e tij poshtë rreth belit të tij, që zoti Përmbarimit kishte një krah rreth qafës së tij dhe se ai kishte qenë hequr atë me atë krah. Kam gjetur dy shpjegimi i tij dhe demonstrimi i tij bindës.
24. Mr Weir dha dëshmi duke konfirmuar se ai kishte shkuar në dyqan muzikor me z Seaman dhe se ai kishte qenë i pranishëm kur policët morën pjesë. Pasi ata e kishte lënë, Z. Përmbarimit u bë më e shqetësuar dhe stafi i pyeti dy oficerët e sigurisë të keni hequr atë. Z. Seaman pastaj u largua për të marrë policinë dhe u kthye me oficerët. Ata folën për të akuzuarit dhe ai filloi të largohet. Seaman Z. dhe Z. Weir ndjekur në një distancë prej pesë deri në dhjetë metra, por, kur iu afrua më afër Përmbarimit Z. ku u ndal jashtë dyqan Liria përdoret për të vendosur për të folur me ta. Z. Seaman i kërkoi atij që të lënë dhe ai rifilloi ecur drejt daljes. Ata ndoqën në një distancë prej rreth një metër dhe si ai ecte poshtë shkallët ata ishin "një çift i hapave" pas tij. Z. Weir tha se zoti Seaman pyeti zotin përmbarimor, nëse ai e kuptoi se ai kishte kërkuar të largohen nga qendra dhe se ai nuk u lejua përsëri atë ditë. I akuzuari pastaj u kthye dhe grabbed këmishën z Seaman në të dyja anët e jakë e tij. Ai tha se në atë pikë Mr Seaman "leant mbrapa pak", por mbeti më këmbë. Mr Weir shkoi kaluarën e tyre të frenojnë përmbaruesit MR, grabbing atë nga prapa me krahë përreth gjoksit të tij dhe duart e tij të mbyllur së bashku në frontin në një lloj të përqafim ariu. Ai tha se zoti Seaman pastaj zbriti të ulët dhe të vënë armët e tij rreth Përmbarimit Z. 's belit "si një trajtuar", me sa duket nga vrulli gjeneruar kësaj lëvizjeje shkaktuar atë për të lëvizur prapa poshtë shkallëve dhe ai ishte i detyruar të le të shkojë.
25. Mr Weir ishte një njeri jashtëzakonisht i madh dhe me sa duket e ndërtuar fuqishëm. Ai tha se ai ishte gjashtë këmbë shtatë inç i gjatë dhe peshonte rreth 120 kilogramë. Mr Weir ishte shumë më i madh se përmbaruesit Z. dhe padyshim do të ketë qenë shumë më të fortë se ai. Është e vështirë për të kuptuar pse Z. Seaman mund të ketë menduar se është e nevojshme për të kapur përmbaruesit z rreth belit, kur ai ishte tashmë duke u përmbajtur nga një njeri aq i fuqishëm si Z. Weir dhe kur një veprim i tillë nuk do të kishte penguar atë nga lëviz krahët e tij dhe këmbët në qoftë se ai kishte zgjedhur për të valëvit jashtë në mënyrë të dhunshme. Efekti më i menjëhershëm i ndërhyrjes së z Seaman duket të ketë shkaktuar Mr Weir të humbasin ekuilibrin e tij.
26. Në pyetjeve Mr Weir pranoi se ai kishte qenë në gjendje për të parë pjesën e përparme të këmishës Z. Seaman kur Përmbarimit zoti e mbajti atë, por mirëmbahet, megjithatë, se ai kishte qenë në gjendje për të parë përmbaruesit Z. 's duart mbi këmishë. Ai gjithashtu pohoi se ndërsa ai ishte duke qëndruar prapa përmbaruesit z mbajtjen e tij ai e pa Përmbarimit Mr punching poshtë në shpinë për të z Seaman së. Mr Weir, si Z. Seaman, pranoi se ai kishte dhënë policisë një version të ngjarjeve që kundërshtoheshin në aspekte të rëndësishme nga llogaria e dhënë në dëshminë e tij në shefi. Dëshmia e tij e kundërshtoi edhe atë të dhënë nga z Seaman në disa aspekte. Në veçanti, ai tha se ai nuk e kishte parë përmbaruesit zotin me krahun e tij apo të dorës nëpër fyt ndërsa Seaman Z. Seaman e Mr u përkulur përpara me krahët e tij rreth Përmbarimit Z. 's bel.
27. Kam gjetur llogaria zotit Seaman i përmbaruesit Mr squeezing qafën e tij dhe heqjen atë jashtë terren me një krah mjaft i pamundshëm dhe dëshmi të mëtejshme sugjeruar se ai do të kishte për të kryer këtë feat ndërsa duke u përmbajtur nga Mr Weir nuk bëri asgjë për të rritur kredibilitetin e saj. Llogaria Përderisa Z. Weir i shohim shënoj Mr përmbaruesit teposhtë për në kurrizin zotit Seaman ishte disi më bindës, ai nuk ishte tërësisht në përputhje me prova zotit Seaman dhe, duke pasur parasysh mospërputhjet në dëshminë e dy burrave Unë gjithashtu ishte lënë në dyshim të konsiderueshëm për të parë nëse kjo kishte ndodhur.
28. Të dhënat e ngarkuar ishte marrë nga një deklaratë e fakteve të përgatitura nga policia menjëherë pas incidentit dhe pasqyrohet ajo që Z. Seaman thënë atyre në atë kohë. Akuzat duket se kanë ndryshuar dhe zgjeruar në kohën që ka kaluar që nga viti. Unë dyshoj se dy Seaman Z. dhe Z. Weir gjetur të vështirë të kujtohet saktësisht se si përleshje me përmbaruesit z shpalos dhe në dhënien e dëshmive njëri dukej varet nga një masë të konsiderueshme të rindërtimit. Në një moment Mr Weir pranoi se ai kishte qenë i tronditur nga ajo që ai e kishte lexuar vetëm në deklaratën e tij të policisë. Duke pasur mundësinë të respektuar të dy burrat në kutinë e dëshmitarëve dhe duke parë ata i nënshtrohen një kërkim pyetje kam formuar mendimin se dëshmitë e tyre përgjithësisht ishte e besueshme sa ajo lidhet me sekuencën e ngjarjeve deri në pikën në të cilën përleshje filluar por se në përshkrimin e tyre të asaj që ka ndodhur pas kësaj është të paktën pashpresë hutuar.
29. Në të gjitha rrethanat që unë jam i kënaqur përtej dyshimit të arsyeshëm se Permbarimit Z. reagoi me zemërim ndaj sjelljes së dy rojet e sigurisë në pas kaq ngushtë pas tij si ai ecte poshtë në shkallët dhe se ai u kthye dhe e mbajti këmishën e zotit detar në afërsi të jakë. Unë nuk jam i kënaqur që ai e kapi kravatë e tij, që më pas ai shtrëngonte e tij ose që ai foli fjalët pretendohet.
30. Pavarësisht ofertave shpjegim, unë e gjejnë të vështirë të pranojë se zoti Seaman dhe Z. Weir kishte ndonjë arsye legjitime për të ecur në mënyrë të ngushtë pas përmbaruesit z. Duket nga fotografitë e tenderuara në prova se shkallët ishin vetëm rreth 30 centimetra të thellë dhe është e kuptueshme që dikush në Përmbarimit Z. 's pozicion mund të keni parë veprimet e dy burrave të mëdha poshtëshënuara vetëm dy hapa prapa dhe sipër tij si ngacmon apo edhe intimidatory . Megjithatë, dëshmitë nuk, sipas mendimit tim, të ngrenë ndonjë çështjen e vetëmbrojtjes.
31. Rrjedhimisht, unë jam i detyruar për të gjetur se Permbarimit z angazhuar në ushtrimin e kërkuar nga veprës penale të sulmit në atë që ai e kapi këmishën e një burrë tjetër.
32. Ky rast ka nënvizuar sërish pamjaftueshmërinë e qasjeve të marra për trajtimin dhe kujdesin e njerëzve të sëmurë mendorë dhe përgjigjjet në sjellje të papërshtatshme atribuohen sëmundje mendore. Pavarësisht mënyrën e tij të besueshëm, Z. Përmbarimit vuan nga të dyja dëmtimit të trurit dhe një sëmundje serioze psikiatrike. Dëmtimi i trurit u mbështet në një aksident automjeti cila gjithashtu rezultoi në vdekjen e motrës së tij, kur ai ishte 15 vjeç. Këto ngjarje kanë padyshim kishte një efekt të thellë mbi jetën e tij. Ai duket të jetë një njeri shumë inteligjent perceptimet e të cilit janë vazhdimisht të ndezura dhe shtrembëruar nga dëmtimet e tij mendore. Sjellja e tij e paarsyeshme dhe nganjëherë shqetësuese është qartësisht i atribuohen të gjendjes së tij mendore.
33. Në maj të vitit 1996 ai u vlerësua nga Dr Smith J Sydney atëherë Drejtor i Njësisë neuropsikiatrike në Spitalin Prince Henry, i cili deklaroi se:
Unë nuk kishte asnjë dyshim se kjo akuzë dramatike dhe cilësore [sic] në atë është rezultat i shfaqjes së simptomave psikotike sinqerisht dhe unë besoj se ai i plotëson kriteret DSM IV për diagnostikimin e Episodit maniak. Për fat të keq, episod ka qenë kronike, shtrirë mbi disa pesë apo gjashtë vjet. Në gjendjen e tij aktuale, ai nuk është i aftë për të menaxhuar punët e veta financiare ose ligjore.
34. Më 14 janar 1999, Dr Greg Hugh, një psikiatër në Darwin shërbimeve urbane Shëndetit Mendor tha se çështja e diagnozës ishte një diskutueshme dhe ventured mendimin e tij në termat e mëposhtëm:
Sipas mendimit tim diagnoza më e mundshme është çrregullim psikotik, për shkak të lëndimit të trurit, me iluzionet, dhe çrregullim humor, për shkak të lëndimit të trurit, me karakteristika të manisë (më thjesht, sindromi frontal lob). Megjithatë, unë mendoj se është gjithashtu shumë e mundur që [Permbarimit z] ka një çrregullim primare psikotike, të tilla si skizofrenia apo çrregullim bipolar dhe se dëmtimi i trurit është një comfounding [sic] problem. Pavarësisht nga diagnozën, është e qartë se [Z. Përmbarimit] ka përfituar nga ilaçeve dhe kontrollin dhe me gjasë do të përfitojnë nga rehabilitimi duhur. Gjykimi i tij është zhvlerësuar në mënyrë që të largohen nga përmbaruesit [z] pa trajtim është ftuar konflikt të mëtejshëm me ligjin, dhe ndoshta mund të vendosin të tjerët në rrezik, duke pasur parasysh historinë e tij të disinhibition papërshtatshme, madhështi, Ideation përndjekëse dhe një kënaqësi të dukshme në kapërcim të kufijve të pranuara shoqërore .
35. Me 12 tetor të vitit 1999, Associate Profesor Cathy Owen, Drejtor i Shërbimeve Klinike Aktin e Shëndetit Mendor, shprehu një diagnozë alternative e "pseudologica Fantastica".
36. Në një raport të detajuar dhe shumë e dobishme datë 24 gushtit 2003, Dr George Graham, një psikiatër konsulent, adverted për faktin se Permbarimit z kishte qenë me sa duket pa vetëdije për një periudhë prej katër javësh pas aksident me makinë në vitin 1985 dhe kishte pësuar dëmtime të trurit. Ai vuri në dukje se simptomatologjisë tij që nga ajo kohë nuk kishte qenë e dokumentuar mirë. Dr George tha se në ditën kur u intervistua ai duket të jetë hypomanic dhe "ekspozuan edhe presionin e fjalës dhe fluturimi i ideve siç shihet në fazën e hypomanic apo maniak dypolar çrregullim afektiv". Shoqatat e tij ishin shpesh irracionale dhe ai nuk duket të ndjekin një rend logjik të mendimit. Kishte një ndjenjë të madhështisë, eufori dhe paranojës lidhur me prezantimin e tij dhe provat e ideve delusional në lidhje me njerëz të ndryshëm ai përmendura. Ai u shfaq për t'u preokupuar në lidhje me vdekjen e motrës së tij dhe shumë prej ideve të tij ishin të lidhura me vdekjen e saj. Përderisa vënë në dukje se ka pasur një shumëllojshmëri të mendimin e shprehur në lidhje me diagnozën e duhur, Dr George tha se ai ishte më i prirur për të rënë dakord me pikëpamjet e shprehura nga Dr Sydney Smith dhe Dr Hugh. Ai shpjegoi se natyra e çrregullimit bipolar afektiv ka një kurs relapsing / ridërguar dhe është e mundur që njerëzit e prekur nga një çrregullim të tillë mund të vazhdojë në fazën e hypomanic për muaj apo edhe vite. Duke pasur parasysh kurs relapsing dhe kthimin e çrregullimit, një person i tillë si zoti përmbaruesit mund të paraqesë ndryshe në kohë të ndryshme dhe Dr George sugjeruar se ky mund të shpjegojë dallimin në diagnozave. Kur vlerësohet në gusht të vitit 2003, Dr George besohet se simptomat e tij janë shkaktuar nga një kombinim i "çrregullim bipolar afektiv (i një origjine organike dhe / ose funksionale) dhe mbizotërim, një sindromë frontal lob". Ai arriti në përfundimin se ai ishte i paaftë për të vetëdeklaruar dhe, në mungesë të ndërhyrjes psikiatrik që rezulton në atë duke marrë ilaçe në baza të vazhdueshme, ajo kishte pak gjasa që ai do të bëhet i aftë për t'u vetëdeklaruar brenda dymbëdhjetë muajve të ardhshëm.
37. Dr George menduar se e rëndësishme të theksoj se Dr Hugh kishte raportuar se pas disa javësh të trajtimit në psikotike dhe anti stabilizues humor ilaçeve përmbaruesit Mr ishte shfaqur më pak ndërhyrëse dhe kërkuese dhe dukshëm më pak presion në fjalimin e tij. Ai ishte prekur ende nga madhështi dhe persekutues Ideation por këto kishin përmirësuar gjithashtu në mënyrë të konsiderueshme. Dr Hugh arriti në përfundimin se ai kishte bërë përparim të konsiderueshëm gjatë dy muajve të trajtimit, por ishte shumë gjasa të jetë në përputhje jo pa sigurt përcjelljen dhe ka të ngjarë të vijë në konflikt të mëtejshëm me ligjin dhe, mundësisht, të tjerët zhvillohet në rrezik duke marrë parasysh historinë e tij " papërshtatshme disinhibition, madhështinë, Ideation persekutues dhe kënaqësi të dukshme në kapërcim të kufijve të pranueshme sociale ".
38. Ajo duhet të jetë tepër e qartë nga kjo histori që Përmbarimit Z. nevojë për trajtim psikiatrik dhe kujdesin e duhur dhe se çdo tendencë që të sillen në një mënyrë të papërshtatshme duhet të adresohen si duhet brenda sistemit të shëndetit mendor dhe jo nga përpjekjet e përsëritura padobishëm për të trajtuar atë brenda sistemit të drejtësisë penale .
39. Në veçanti, përpjekjet e përsëritura të thirren në ligjin penal, e kanë atë "nuk e liroi" e asaj që zakonisht kanë qenë vepra relativisht të vogla dhe ia ktheu përsëri në Tribunalin e Shëndetit Mendor duket se kanë qenë një humbje të konsiderueshme të kohës dhe fondeve publike. Në një rast të përshtatshëm, një qasje e tillë mund të sigurojë që komuniteti është e mbrojtur nga aktet e mëtejme të dhunës apo abuzimit seksual nga një person i rrezikshëm psikotike të cilët mund të mbahet në paraburgim deri Tribunali është i bindur se ai mund të lirohet në mënyrë të sigurtë. Megjithatë, ky nuk është një rast i tillë.
40. Përmbarimit Z. ka qenë më parë referuar Tribunalit pas tij "mos shfajësimit-" për akuzat e disi të ngjashme dhe duket e pamundur që Tribunali do të binden të miratojë një qasje të ndryshme për shkak të vetëm të konstatimit tim se ai e kapi këmishën e një njeriu në rrethanat e përmendura më herët.
41. Ajo është gjithashtu gjasa që Përmbarimit Z. 's sjellja e ardhmja do të frenohet duke u përfshirë në një suksesion të seancave dëgjimore të veçanta. Në të vërtetë, ajo ishte e qartë nga sjellja e tij dhe sjelljen gjatë dëgjimit të veçantë që ai ka gëzuar duke u sjellë në Gjykatën Supreme dhe duke pasur parasysh atë që ai dukej se e konsiderojnë si një rol starring në procedurë. Duke pasur parasysh historinë e tij të madhështisë dhe çfarë Dr Hugh përshkroi si një "kënaqësi të dukshme në kapërcim të kufijve të pranueshme sociale" që mund të ketë qenë e pritshme.
42. Rastet e këtij lloji në mënyrë të pashmangshme të përfshijë shpenzime të mëdha publike. I akuzuar duhet të sillen para Gjykatës së Magjistraturës dhe koha e ndarë për një seancë dëgjimore varrim. Pas dërgimit në Gjykatën e Lartë, një gjyqtar i referohet çështjen në Gjykatën për të bërë përcaktimet e nevojshme në lidhje me palestër të vetëdeklaruar në këshillën e një specialist të kualifikuar të cilët intervista akuzuar, shqyrton historinë e tij ose të saj mjekësor dhe trajton kriteret ligjore në kontekstin e çështjeve që mund të lindë në gjyq. Nëse Gjykata konstaton se i akuzuari është i papërshtatshëm për të vetëdeklaruar dhe nuk ka gjasa që të bëhet i aftë për t'u vetëdeklaruar brenda dymbëdhjetë muajve që pasuan dhe Drejtori i Ndjekjeve Publike vendos të vazhdojë me pagesë, Gjykata Supreme ndan kohë për seancë të veçantë, nganjëherë në shpenzim i vonuar gjykimin e çështjeve më serioze. Në ndërkohë, Tribunali i kujdestarisë është i kërkuar që të emërojë një kujdestar për të udhëzojë përfaqësuesit ligjorë të paraqitet në emër të të akuzuarit në seancë të veçantë dhe për të bërë ndonjë zgjedhje për gjykim nga gjyqtari i vetëm më shumë sesa një gjykim të jurisë duhet që të konsiderohen të përshtatshme. Të ardhurat e veçanta seancë, ose nga gjyqtari dhe jurisë ose nga gjyqtari i vetëm dhe përsëri dëshmitarët japin dëshmi dhe janë të ndër-ekzaminohet para jurisë në pension të marrin në konsideratë nëse rasti Crown është themeluar ose gjykatësi në pension për të shkruar një gjykim. Në çdo fazë për të dy avokat i Kurorës dhe mbrojtjen ka të ngjarë që do të paguhen nga buxheti publik. Edhe në qoftë se dëgjimi i veçantë në vetvete është relativisht e shkurtër, kostoja e përgjithshme e tillë një sagë ndoshta do të kandidojë në dhjetëra mijëra dollarë.
43. Megjithatë, në shumë aspekte procedimet janë në thelb të pakënaqshme. I akuzuari është zakonisht në gjendje të japin udhëzime koherent apo prova të besueshme në mbrojtjen e tij ose të saj dhe elemente potencialisht vendimtare mendore e veprës në përgjithësi duhet të injorohen. Për këtë arsye, ajo është pothuajse në mënyrë të pashmangshme një disi të një gjykimi njëanshëm dhe një në të cilën mundësitë të tilla si, aksidenti gabim dhe mungesa e ndonjë qëllim të veçantë ose njohuri, të gjithë duhet të injorohen nëse ka evidencë objektive për t'i rritur ata. Për më tepër, pa marrë parasysh se çfarë rezultati, i akuzuari mund të dënohet as ndëshkohen. Në të vërtetë, Gjykata Supreme nuk ka fuqinë për të bërë ndonjë vendim për menaxhimin e ardhshëm të akuzuarit. Ruaj në rastet më të rënda të llojit të përmendur më herët, vetëm pasojë e vërtetë e një "jo-shfajësimi" është se i akuzuari është referuar sërish në Tribunalin dhe ajo ka të mirën e konstatimit se ai ose ajo e angazhuar në ushtrimin e kërkuar nga një vepër të veçantë.
44. Në shumë raste një konstatim i tillë do të jetë i kufizuar, nëse ka ndonjë, ndihmë për Tribunalin, sepse ajo nuk do të përfshijë asnjë zgjidhjen e çështjeve potencialisht vendimtare të tilla si nëse sjellja reflektuar disa qëllim keqdashës apo ishte produkt i gabim apo aksident. Në raste të vogla, është e vështirë të shohësh ndonjë pikë në përdorimin e një sërë seancave të veçanta, si një mjet për të përsëritur duke iu referuar një personi të sëmurë mentalisht për të Tribunalit përveç nëse, natyrisht, disa tipar i ri dhe shqetësues i sjellja e tij ose të saj ka dalë apo Tribunali ka refuzuar të pranojë se ai ose ajo është i prirur për të vepruar në mënyrë të pretenduar. Në mungesë të disa konsideratë të tillë duket absurde rëndë të kërkojë Tribunali në mënyrë të përsëritur të vlerësuar akuzuarit, në kontekstin e fakteve dyshohet se përbëjnë një sërë kundërvajtje, në mënyrë që ajo mund të bëjë përcaktime mundësuar Gjykatën Supreme për të dëgjuar procedurat në të cilat rezultati i vetëm i mundshëm është se i akuzuari do të referohen përsëri në Tribunal në lidhje me të njëjtat fakte.
45. Më fundamentalisht, një shoqëri mëshirshëm dhe i kujdesshëm duhet të jetë në gjendje për të gjetur mjetet e menaxhimit të njerëzve në mënyrë adekuate e sëmurë mendërisht pa turistik të vazhdueshme në sistemin e drejtësisë penale. Sjellja e njerëzve të tillë mund të jetë një telash i plotë dhe kjo nganjëherë mund të jetë e nevojshme për të marrë veprim të fortë në mënyrë që të mbrojnë të tjerët. Në disa raste, të tilla si kur njerëzit e sëmurë mendorë janë të prirur për kryerjen e akteve të dhunës serioze apo abuzimi seksual, ajo mund edhe të jetë e nevojshme që të kufizojë ato për periudha të gjata. Megjithatë, kur një sjellje jonormale e një personi është në thelb produkt i dëmtimit të trurit dhe / ose sëmundje serioze mendore sesa ndonjë predispozitë reale kriminale, ajo është realiste të presësh që ajo mund të kontrollohet nga mbështetja simplistic mbi efektin tmerrues të ligjit penal. Në rrezik e belabouring qartë, njerëzit nuk mund të pengohen nga modelet e shtrembëruara të menduar për shkak të dëmtimit të trurit apo sëmundje mendore dhe, në qoftë se kusht themelor nuk është adresuar, parandalimi i vetëm do të jetë e pamundur që të reduktojë ndjeshëm rrezikun e sjelljes të ngjashme në të ardhmen . Rrjedhimisht, të tjerët mund të mbetet në rrezik dhe njerëzit e sëmurë mendorë mund të jenë vetë në rrezik të dhunës për shkak të reagimit të shkakton sjellja e tyre në të tjerët. Në vitet e fundit ka pasur një tendencë, evidente në shumicën e juridiksioneve Australiane, të mbështeten më shumë në dënimin sesa trajtimin e shkelësve të sëmurë mendorë. Kjo mund të ankohet në disa seksione të komunitetit, por kjo është kryesisht i paefektshëm dhe shpesh i padrejtë. Në shumë raste, trajtimi në kohë dhe menaxhimi mund të reduktojë ndjeshëm rrezikun e një personi të sëmurë mentalisht ngacmon apo sulm ndaj njerëzve dhe që është padyshim një mjet më efikase për të mbrojtur komunitetin se problemi themelor lënë pa adresuar dhe më pas duke kërkuar për të fajësuar personin për sjellje në masë të madhe atribuohen tij ose gjendjes së saj. Ajo gjithashtu duhet të mbahet mend se njerëzit të paaftë për të gjetur vetëdeklaruar pothuajse në mënyrë të pashmangshme do të ketë modele të tilla të çrregulluar të mendimit se ata nuk mund të jetë në mënyrë të drejtë konsiderohen si tërësisht përgjegjës për veprimet e tyre. Në këtë territor, Qeveria ka njoftuar kohët e fundit një rishikim të gjerë të shërbimeve të mjekësisë ligjore të shëndetit mendor dhe akteve nenligjore perkatese. Kjo është për të shpresuar se kjo do të çojë në një përgjigje më efektive dhe më të mëshirshëm ndaj nevojave të të interesuarit.
46. Kjo është padyshim e nevojshme që të ketë një mekanizëm efektiv për duke iu referuar njerëzve të sëmurë mendorë të cilët dyshohet se kanë kryer vepra penale edhe relativisht të vogla për Tribunalin në mënyrë që vendimet të informuar mund të bëhen në lidhje me kujdesin e tyre në të ardhmen dhe të menaxhimit. Neni 15 (1) të Aktit të Shëndetit Mendor tashmë lejon oficerë policie dhe stafi i Zyrës së Drejtorin e Prokurorisë Publike për të referuar një shkelës i dyshuar për Tribunalin për një rend të shëndetit mendor, nëse oficeri iu referuar beson me arsye se, për shkak të mendor mosfunksionim ose sëmundje mendore, shëndetin atij personi apo sigurisë ka të ngjarë të jetë i ndjeshëm në rrezik ose shkelësi i pretenduar është, ose ka të ngjarë të bëjë dëm serioz për të tjerët. Nëse kjo është perceptuar të jetë e pamjaftueshme, sepse ajo nuk shtrihet në rastet në të cilat nuk ka baza të arsyeshme për të besuar se ndonjë rreziqe të tilla ekzistojnë, atëherë legjislacioni mund të ndryshohet. Ajo gjithashtu mund të jetë e dëshirueshme për të dhënë Drejtorit të drejtën e audiencës para Tribunalit në rastet në të cilat ka pasur disa Pretendimi i sjelljes kriminale. Në ndërkohë unë do të sugjeroja që seanca të veçanta duhet të jetë e rezervuar për ato raste në të cilat interesi publik është të ngjarë të jenë të shërbyer në një farë mënyrë reale dhe të prekshme.
47. Deri më tani si rasti i pranishëm është i shqetësuar, unë jam i kënaqur që, duke pasur parasysh kriteret për paraburgim në s 308 e Krimeve Akti ajo është më e përshtatshme që të urdhërojë që i akuzuari të paraqesë veten përsëri në Tribunal për të mundësuar atë për të bërë një trajtim mënyrë se ajo është për të kapur atë në paraburgim në pajtim me s 319 (2).
Unë vërtetoj se paraprake dyzet e shtatë (47) paragrafet e numëruara janë një kopje e vërtetë për arsyet e këtij gjykimi i Nderit tij, Crispin Drejtësisë.
Associate:
Date: 9 qershor, 2004
Avokati i të akuzuarit: Mr C Everson
Avokat për të akuzuarin qenë: Kushi Ken & Associates
Avokati i Kurorës: Znj M Hunter
Avokat për Kurorës: ACT Drejtori i Ndjekjeve Publike
Data e seancës: 28 maj 2004
Dae e gjykimit: 9 qershor, 2004...
Modifikimi i fundit: 1 shkurt 2005
R v ALEXANDER Marcel André përmbaruesit SEBASTIAN [2004] ACTSC 42 (9 qershor 2004)
LIGJI PENAL - akuzuari gjeti të papërshtatshëm për të vetëdeklaruar dhe nuk ka gjasa që të bëhet i aftë për të vetëdeklaruar brenda 12 muajsh - seancë të veçantë - të pyetjes nëse akuzuar angazhuar në sjellje të kërkuar nga veprës - çështje e vetë-mbrojtjes - parime të përgjithshme.
Krimet veprojë 1900 (ACT), ss 315, 316, 316 (2), 316 (8), 317, 319 (2),
Mendor (Trajtimi dhe kujdesi) Health Act 1994 (ACT), s 68 (3)
Kujdestaria dhe Menaxhimi i Pronës Aktit të vitit 1991 (ACT)
Gjykata e Lartë Akti 1933 (ACT), s 68C
Dëshmi Akti 1995 (Cth), s 144
R v Ardler [2003] ACTCA 4 (30 mars 2004)
Knight v R (1988) 35 Një krim R 314
Zecevic DPP v [1987] HCA 26 (1 korrik 1987)
R v Hawes (1994) 35 294 NSWLR
R v Kurtic (1996) 85 Një krim R 57
Asnjë SCC 21 nga 2003
Gjykatësi: Crispin J
Gjykata Supreme e ACT
Date: 9 qershor, 2004
NË TË GJYKATËS SUPREME TË)
) Nr SCC 21 nga 2003
Australian Capital Territory)
R
v
ALEXANDER Marcel André përmbaruesit SEBASTIAN
RENDI
Gjykatësi: Crispin J
Date: 9 qershor, 2004
Vendi: Canberra
Gjykata urdhëron që:
1. Përmbarimit Z. paraqesë veten në juridiksionin e Tribunalit Shëndetit Mendor për të mundësuar atë për të bërë një shëndet mendor order.1. Kjo është një seancë të posaçme që ushtrohet sipas s 315 e Krimeve Act 1900 (ACT) në lidhje me një padi duke pretenduar se më 8 shkurt, 2003 Përmbarimit Z. sulmuar zotin Brett Seaman. Të dhënat e sulmit të supozuar ishin të përfshira në një deklaratë rastit të parashikuar në 7 prill 2003 që pretendohej se:
I akuzuari u kthye dhe fuqimisht e goditi në ankuesit, rrëmbeu këmishën e tij dhe kravatë dhe shtrëngonte e tij ndërsa yelling në atë "Unë e di që ju idiot i ndyrë".
2. Më 11 shtator 2003, Tribunali i Shëndetit Mendor ("Tribunali") ka konstatuar se Permbarimit Mr nuk ishte i aftë për të vetëdeklaruar për të ngarkuar dhe nuk kishte gjasa që të bëhet i aftë për të vetëdeklaruar brenda dymbëdhjetë muajve.
3. Një gjetje të paaftësisë për t'u vetëdeklaruar mund të bëhen vetëm nëse Tribunali është i kënaqur që proceset mendore e personit janë çrregulluar apo dëmtuar në atë masë që personi nuk është në gjendje -
(A) te kuptuar natyra e ngarkuar; ose
(B) për të hyrë në një lutje për të ngarkuar dhe të ushtrojë të drejtën për të sfiduar jurors ose jurisë; ose
(C) te kuptuar qe procedurat jane nje pyetje si tek nëse personi kryer veprën; ose
(D) për të ndjekur rrjedhën e procedimit; ose
(E) për të kuptuar efektin konsiderueshme të ndonjë dëshmi që mund të jepet në mbështetje të prokurorisë; ose
(F) të japë udhëzime për përfaqësuesin e tij apo të saj ligjor.
Shih s 68 (3) i Shëndetit Mendor (trajtimi dhe kujdesi) Akti 1994 (ACT) ("Akti i Shëndetit Mendor").
4. Një papërshtatshëm akuzuar gjetur të vetëdeklaruar nuk mund të jenë të ekspozuar ndaj dënimit ose ndëshkimit për veprën penale të supozuar, por, kur Gjykata ka gjetur se ai ose ajo nuk ka gjasa që të bëhet i aftë për të vetëdeklaruar brenda dymbëdhjetë muajve, një seancë të veçantë mund të kryhet në lidhje me Aktakuza. Seksioni 317 i Aktit për Krime parashikon se në qoftë se në një dëgjim të tillë gjykata nuk është i kënaqur se Crown ka provuar përtej çdo dyshimi të arsyeshëm se i akuzuari ka angazhuar në ushtrimin e kërkuar për veprën e akuzuar pastaj i akuzuar duhet të lirohet. Nga ana tjetër, një gjetur se akuzuari ka angazhuar në sjellje të tillë nuk do të rezultojë në shpalljen e fajësisë. Një gjetje për atë qëllim është përmendur në krerët në seksionet përkatëse të Aktit të Krimeve, edhe pse jo në dispozitat statutore aktuale, si një "jo-pafajësia".
5. Deri kohët e fundit kërkohet nga testi s 317 ishte nëse Crown kishte provuar se i akuzuari "ka kryer akte të cilat përbëjnë vepër akuzuar," dhe në R v Ardler [2003] ACTCA 4 (30 mars 2004) Gjykata e Apelit konsideruar efektin i seksionit pandryshuar, mbajtjes se:
Kur një seance të posaçme dëgjimi është nisur nën Div 13.2 e Krimeve të Aktit të vitit 1900, prokuroria është e nevojshme për të provuar përtej çdo dyshimi të arsyeshëm aktet fizike të veprës akuzuar i cili do të përbëjë një vepër penale në qoftë se bëhet me dashje dhe vullnetarisht dhe me ndonjë qëllim të caktuar apo njohuri specifikuar si një element të veprës penale, por nuk është e nevojshme negative të mungesës së kapacitetit mendor për të vepruar me dashje ose vullnetarisht ose të ketë njohuri të veçanta ose qëllimin e specifikuar si një element të veprës penale nëse ka evidencë objektive që e ngre një çështje të tillë duke përfshirë gabimisht, aksident , mungesa e ndonjë qëllim specifik apo njohuritë e nevojshme për të veçantisë përbëjnë vepër që është një element i veprës penale apo të vetë-mbrojtjes, në të cilin rast prokuroria duhet negative që çështja përtej dyshimit të arsyeshëm.
6. Përderisa vepra supozuar ka ndodhur para amendamentit, dispozitë është e një natyre procedurale dhe, në mungesë të ndonjë argumenti për të kundërtën, unë jam i përgatitur për të vepruar mbi supozimin se dispozita e tanishme vlen për seancën e sotme. Megjithatë, ndërsa dispozita e tanishme punëson terminologji të ndryshme, ndryshimi ishte menduar me sa duket për të sqaruar sesa ndryshojnë efektin e seksionit dhe asnjëra palë nuk sugjeroi që formulimi i ri i "angazhuar në ushtrimin e kërkuar për veprën e ngarkuar" do të bëjë deklaratën e parim në R v Ardler nuk është më e përshtatshme.
7. Një gjetje e pafajësisë jo-nuk e vë në dukje të akuzuarit për dënimit për veprën në fjalë, por, në qoftë se ajo është një vepër serioze, të tilla një gjetje bën përdorë dispozitat e subs 319 (2) të seksionit të Krimeve Act.This kërkon gjykatës të urdhërojë që i akuzuari të paraburgoset në paraburgim deri në urdhërat e Shëndetit Mendor Tribunalit ndryshe përveç nëse, "në konsideratë e kritereve për paraburgim në s 308" ajo është e kënaqur se ajo është më e përshtatshme që të urdhërojë që i akuzuari të paraqesë veten e tij ose veten për të juridiksionit i Tribunalit për të mundësuar atë për të bërë një urdhër të shëndetit mendor në bazë të Aktit të Shëndetit Mendor. Në thelb, alternativë për pafajësinë është një gjetje që rezultatet në as bindje as ndëshkimit, por invokes një regjim ligjor për qëllim të sigurojë trajtimin dhe kujdesin e të akuzuarit dhe mbrojtja e komunitetit.
8. Mënyra në të cilën një seancë të veçantë është që të kryhet është i qeverisur nga s 316 të Aktit të Krimeve cili parashikon, inter alia, se, në përputhje me dispozitat e tjera të këtij neni, gjykata do ta drejtojë seancën dëgjimore sa gati sa të jetë e mundur, si në qoftë se ajo ishin të një procedimi të zakonshëm penal. Seksion parashikon gjithashtu që, përveç nëse gjykata urdhëron ndryshe, është i akuzuari të ketë përfaqësim ligjor në seancë. Përcaktimi i paaftësisë për të vetëdeklaruar nuk është që të merret si një pengesë për një përfaqësim të tillë dhe është akuzuar që do të merren për të kanë vetëdeklarua jo fajtor në lidhje me çdo vepër të akuzuar.
9. Nënseksioni 316 (2) parashikon se një seancë të veçantë do të jetë një gjykim nga një juri përveç nëse:
* Akuzuari bën një zgjedhje për gjykim nga gjyqtari i vetëm përpara gjykatës së pari fikson një datë për seancë dhe gjykata është e bindur se ai ose ajo ishte në gjendje për të bërë një zgjedhje të tillë, ose
* Nëse gjykata bindet se i akuzuari është i paaftë për të bërë një zgjedhje të tillë, çdo kujdestari e njofton gjykatën që, sipas mendimit të tij ose të saj, të tilla një gjyqi do të ishte në interesin më të mirë të akuzuarit, apo një kujdestar i caktuar nga kujdestarisë Tribunali nën kujdestarinë dhe menaxhimin e pronës Aktit të vitit 1991 (ACT) ("Akti i kujdestarisë") me fuqi për të bërë një zgjedhje për gjykim nga gjyqtari i vetëm të ardhurat për të bërë kështu.
10. Në rastin konkret, një kujdestar i emëruar sipas Aktit të kujdestarisë me fuqinë e duhur për të bërë një zgjedhje të akuzuarit duhet të gjykohen nga gjyqtari i vetëm.
11. Në pikëpamje të kërkesës që gjykimi të zhvillohet sa gati sa të jetë e mundur, si në qoftë se ajo ishte një procedimi të zakonshëm penal, unë jam i detyruar të ketë parasysh kërkesat e s 68C të Ligjit të Gjykatës Supreme 1933 (ACT). Kjo seksion është në termat e mëposhtëm:
(1) Një gjyqtar i cili mundohet procedurën penale pa një juri mund të bëjë ndonjë konstatim se mund të ketë qenë bërë nga një juri si për fajësinë e personit të akuzuar dhe asnjë zbulim i tillë ka, për të gjitha qëllimet, të njëjtin efekt si një vendim të një Juria.
(2) Aktgjykimi në procedurë penale gjykohen nga një gjyqtar i vetëm do të përfshijë parimet e ligjit të aplikuar nga gjyqtari dhe gjetjet e fakteve mbi të cilat mbështetej gjykatësi.
(3) Në procedurën penale gjykohen nga një gjyqtar i vetëm, nëse një ligj i Territorit përndryshe do të kërkojnë një paralajmërim për të dhënë një juri në procedura të tilla, gjykatësi do të marrë parasysh paralajmërimin në shqyrtimin e tij apo verdiktin e saj.
12. Në gjykimet penale të rëndomta, qoftë nga gjyqtari dhe jurisë ose nga gjyqtari vetëm, i akuzuari ka të drejtë të prezumimit të pafajësisë, Crown mbart barrën e të provuarit secilin nga elementet thelbësore të çdo akuzë dhe standardi i provës është prova përtej dyshimit të arsyeshëm . Aktgjykimi duhet të përcaktohet vetëm duke iu referuar provave të pranuar si duhet në gjyq apo çështje të dijes të përbashkët që mund të merren parasysh nga virtyti i S 144 të provave të Aktit të vitit 1995 (Cth).
13. Akuzuari nuk ishte pyetur për të vetëdeklaruar për akuzat, por u dërgua për të nuk kanë pranuar fajësinë për arsye të s 316 (8) të Aktit të Krimeve.
14. Akuzuari nuk ka dhënë dëshmi. Asnjë konkluzion i pafavorshëm duhet, sigurisht, të nxirren kundër tij për shkak të dështimit të tij për të bërë kështu.
15. Një vepër e sulmit është i përbërë nga çdo akt të kryer me dashje, ose ndoshta nga pakujdesia, e cila shkakton një person tjetër për të kapur dhunën menjëhershëm dhe të paligjshme. Nëse forca është aplikuar në të vërtetë, qoftë në mënyrë të paligjshme ose pa pëlqimin e marrësit, pastaj një bateri është e angazhuar. Në mungesë të ndonjë aplikimi të tillë të forcës, nuk duhet të jetë një akt kërcënuese të mjaftueshme për të ngritur në mendjen e personit të kërcënuar, një frikë apo kapjen e dhunës menjëhershëm. Shih, për shembull, v Knight R (1988) 35 314 R krim lufte. Për këtë arsye, që të kthehen në gjuhën e përdorur në S 317 të Aktit të Krimeve, sjellja do të përbëjë një vepër penale të sulmit vetëm nëse ajo përfshin këto elemente.
16. Vendimi në Ardler nuk e trajton konkretisht qasjen që duhet të ndërmerren në lidhje me çfarëdo dëshmie potencialisht të aftë për të ngritur një çështje për vetëmbrojtje. Edhe pse zakonisht të referuara si një mbrojtje, Parimi i përgjithshëm është se në qoftë se vetë-mbrojtjes është ngritur, Crown bart barrën e të provuarit përtej dyshimit të arsyeshëm se në kohën përkatëse ose akuzuari nuk besojnë se veprimet e tij ose të saj ishin të nevojshme në mënyrë që për të mbrojtur veten, ose në qoftë se ai ose ajo e bëri, se nuk ka pasur baza të arsyeshme për një besimi të tillë: Zecevic DPP v [1987] HCA 26 (1 korrik 1987). I parë i këtyre propozimeve padyshim përfshin një test pastërtisht subjektive: Crown ka vendosur që të akuzuarit nuk kanë një besim të tillë. Megjithatë, edhe propozim ky i fundit nuk ka të bëjë një test është plotësisht objektive. Crown nuk mund të provojë se nuk ka pasur baza të arsyeshme për një besimi të tillë thjesht duke demonstruar që një person të cilit mendor proceset nuk ishin të çrregulluar ose zhvlerësohet nuk do të kishte formuar një besim të tillë. Si Hunt CJ në CL shpjeguar në R v Hawes (1994) 35 NSWLR 294 në 305, "është besimi i akuzuar, i bazuar mbi rrethanat si akuzuari perceptuar ata të jenë, e cila duhet të jetë e arsyeshme, dhe jo se i personi hipotetik i arsyeshëm në pozitën e "akuzuar.
17. Zgjidhja e çështjes së çdo vetëmbrojtje padyshim mund të paraqesë vështirësi të veçanta kur një akuzuari vuante nga dëmtime të konsiderueshme mendore ose sëmundje psikiatrike në kohën e shkeljes së pretenduar. New South Wales Gjykata e Apelit e Krimeve konsideruar këtë problem në R v Kurtic (1996) 85 Një krim lufte R 57, një rast në të cilin ka pasur dëshmi se ankuesi ka vuajtur nga "një grup përndjekëse paranojak delusional e besimeve". Gjykata pohoi se testi që duhet të zbatohet në përcaktimin nëse Crown kishte provuar se nuk ka pasur baza të arsyeshme për besimin e duhur, ndërsa nuk është tërësisht objektive, megjithatë duhet të jetë të paktën pjesërisht objektiv. Hunt CJ përsëri në CL dhënë disa shpjegime të këtij parimi në pasazhin e mëposhtëm, në 64:
Çfarëdo që efekti i një karakteristikë personale për të akuzuar mund të kenë mbi perceptimin e tij për disa veprime të veçantë si një kërcënim të cilat ai ballafaqohet, ose mbi arsyeshmërinë e reagimin e tij ndaj asaj që ai e perceptuar të jetë një rrezik, nuk duhet, sipas mendimit tim, të jetë e arsyeshme mundësia që të paktën disa veprime në fakt ndodhi e cila mund të ketë qenë i gabuar si një kërcënim ose rrezik ndaj akuzuarit para çdo vendimi mund të bëhet në lidhje me mundësinë që perceptimet e tij e atij veprimi janë prekur nga kjo karakteristikë personale.
18. Kur i akuzuari është gjetur papërshtatshëm për të vetëdeklaruar një pyetje lind më tej sa i përket mënyrës në të cilën një çështje e tillë mund të trajtohet në një seancë të veçantë. Përderisa Crown nevojë të provojë vetëm se i akuzuari e angazhuar në ushtrimin e kërkuar nga veprës, aplikimi i forcës do të përbëjnë sjellje të kërkuar nga një vepër penale të sulmit vetëm nëse paligjshme. As një kirurg i cili kryen një operacion me pëlqimin e informuar të pacientit të tij ose të saj, e as një polic i cili përdor një masë e forcës së arsyeshme të nevojshme për të kryer arrestimin e autorit të veprës mund të thuhet të jetë fajtor për një sulm. Në mënyrë të ngjashme, siç vepron kryer në vetëmbrojtje nuk mund të konsiderohet si një sulm sepse akte të tilla nuk janë të paligjshme. Sipas mendimit tim, dispozitat e S 317 nuk çlirojnë kurorën e detyrimit për të provuar se aplikimi përkatës i forcës ishte i paligjshëm. Megjithatë, Crown nuk është i detyruar ta negativ në mundësinë që i akuzuari ka vepruar në vetë-mbrojtjes nëse ka evidencë objektive që në mënyrë të drejtë ngre një çështje të tillë.
19. Gjatë rrjedhës së adresën e prokurorit mësuar kurorën e hapjes u sugjerua se sulmi mund të ketë qenë më të gjera se sa pretendohet më parë në të dhënat e parashikuara në një deklaratë rast datës 7 prill 2003. Z. Everson, i cili u shfaq për përmbaruesit z, kundërshtoi çdo përpjekje për të ndryshuar të dhënat dhe kjo dukej mua se një kurs i tillë mund të paraqesë vështirësi reale në lidhje me sjelljen e mëtejshme të procedurës. Çështjet që lidhen me palestër për të vetëdeklaruar janë bërë në kontekstin e pretendimeve përkatëse dhe, për të marrë një shembull, është e mundur që Tribunali i Shëndetit Mendor mund të konkludojmë se një person kishte kuptim të mjaftueshëm të çështjeve për të instruktuar këshillë në lidhje me një akuzë, por jo një tjetër. Për më tepër, Z. Everson ishte i detyruar për të marrë instruksione nga një mbrojtës i caktuar nga Tribunali i kujdestarisë dhe se ky person i kishte bërë një vendim të zgjedhë për gjykim nga gjyqtari i vetëm mbi bazën e akuzës si particularised. Kur çështjet e këtij lloji u ngritën, prokurori Crown mjaft e duhur kërkoi një shtyrje të gjyqit për të marrë udhëzime dhe më pas më informoi se Crown do t'i përmbahet veçoritë. Duke pasur parasysh pikëpamjen që kam marrë e provave, rasti Crown nuk u cenohen në mënyrë të qartë nga ky vendim.
20. Z. Seaman, i cili ishte punësuar atëherë si një roje të sigurisë në Westfield Belconnen ("Mall"), i dha dëshmi se rreth orës 11:25 më 8 shkurt 2003 ai dhe një tjetër roje të sigurisë, zoti Weir, kishte marrë pjesë në një dyqan muzikor në qendër duket pas një telefonatë të automatizuar për ndihmë. Ai pa një person të identifikuar më pas si përmbaruesit Z. folur me menaxherin dyqan. Menjëherë pas kësaj, katër oficerë policie mbërritën, me sa duket në përgjigje të një thirrje telefonike nga përmbaruesit z, dhe ata kishin një bisedë të shkurtër me të dy menaxherin e përmbaruesit dhe z. Policia pastaj u largua. Një prej njerëzve që punojnë në dyqan muzikë, për të cilin Z. Përmbarimit kishte qenë me sa duket duke folur në një mënyrë disi agresive, më pas i kërkoi Z. Seaman të keni hequr atë. Z. Seaman pastaj u largua nga dyqani për të kërkoni nga policia të kthehen ndërsa zoti Weir mbetur prapa.
21. Policia shkoi përsëri në dyqan me z Seaman dhe i kërkoi Z. Përmbarimit Gjyqësor të largohen. Ai vazhdoi ta bëjë këtë. Seaman Z. dhe Z. Weir filloi të ndjekë atë, fillimisht ruajtur një distancë prej rreth 10 deri në 15 metra në përputhje me një protokoll të caktuar për shoqërimin e njerëzve nga lokalet. Megjithatë, ata të kapur deri me atë kur ai kishte udhëtuar rreth 20 metra nga dyqani dhe u ndal për të protestuar në përjashtimin e tij. Ai u tha përsëri që të lënë dhe rifilloi duke ecur drejt shkallëve që shpie nga sheshi. Si ata filluan të zbresin shkallët ata ishin duke ecur vetëm rreth dy hapa prapa tij.
22. Z. Seaman tha se si ata e mori në ulje ai filloi të shpjegojë për përmbaruesit z se ai kishte qenë i ndaluar nga Mall për ditë. Ai tha se zoti Përmbarimit u kthye, e mbërtheu atë nga krye të këmishën e tij dhe e shtyu atë prapa. Ai ra përsëri kundër z Weir por rifituar ekuilibrin e tij, pasi zoti Weir shtyu atë përpara. Një rrëmujë pastaj pasoi. Z. Seaman dukej në gjendje të mbani mend saktësisht se çfarë ka ndodhur më tej, por tha se ai kishte pasur kujtojnë kokën ulur afër belit të akuzuarit dhe se i akuzuari kishte parakrah tij rreth fytin e tij. Ai gjithashtu tha se ai ndjeu diçka e goditi shpinën e tij edhe pse ndikimi nuk ishte veçanërisht e vështirë. Ai tha më pas ai e pa kufizues Mr Weir përmbaruesit z dhe u zhvendos për të ndihmuar atë. Përmbarimit Z. pastaj u përpoq të zmbrapset atë.
23. Në pyetjeve, Z. Seaman ranë dakord se protokolli për Westfield Mall Belconnen stafin e duhur të sigurisë të mbetet një distancë të arsyeshme prapa një person i cili kishte qenë i kërkuar për të lënë Mall. Ai tha se kjo kërkesë është për qëllim për të zvogëluar rrezikun e incidentesh. Me këtë rast ai dhe zoti Weir kapur me të akuzuarin, kur ai u ndal pranë dyqan Company Indi Lindore dhe ata kishin ndjekur më pas atë në një distancë prej rreth një gjatësinë e krahut, sepse ai ishte ende duke u përpjekur që të angazhohen ata në bisedë. Z. Seaman pranoi se kur ishte intervistuar nga policia menjëherë pas incidentit ai i kishte dhënë policisë një version të ngjarjeve që kundërshtoheshin në aspekte mjaft të rëndësishme nga llogaria e dhënë ai në dëshminë e tij në shefi. Kur presion në lidhje me disa nga mospërputhjet e ai ishte në gjendje të them se cili version ka qenë korrekt dhe tha se ai kishte kujtesë të vogël të këtyre intervistave. Ai u pajtua se ai i kishte thënë polic Slater se Permbarimit z kishte vënë një krah rreth qafës së tij dhe "u squeezing qafën time në një mënyrë që është më ngriti jashtë terren". Ai ruhet në pyetje se ky pretendim kishte qenë e vërtetë. Ai u lejua të qëndrojë në kutinë e dëshmitarëve për të demonstruar se si ajo kishte ndodhur. Ai shpjegoi se ai kishte qenë i përballur përmbaruesit zotin me kokën e tij poshtë rreth belit të tij, që zoti Përmbarimit kishte një krah rreth qafës së tij dhe se ai kishte qenë hequr atë me atë krah. Kam gjetur dy shpjegimi i tij dhe demonstrimi i tij bindës.
24. Mr Weir dha dëshmi duke konfirmuar se ai kishte shkuar në dyqan muzikor me z Seaman dhe se ai kishte qenë i pranishëm kur policët morën pjesë. Pasi ata e kishte lënë, Z. Përmbarimit u bë më e shqetësuar dhe stafi i pyeti dy oficerët e sigurisë të keni hequr atë. Z. Seaman pastaj u largua për të marrë policinë dhe u kthye me oficerët. Ata folën për të akuzuarit dhe ai filloi të largohet. Seaman Z. dhe Z. Weir ndjekur në një distancë prej pesë deri në dhjetë metra, por, kur iu afrua më afër Përmbarimit Z. ku u ndal jashtë dyqan Liria përdoret për të vendosur për të folur me ta. Z. Seaman i kërkoi atij që të lënë dhe ai rifilloi ecur drejt daljes. Ata ndoqën në një distancë prej rreth një metër dhe si ai ecte poshtë shkallët ata ishin "një çift i hapave" pas tij. Z. Weir tha se zoti Seaman pyeti zotin përmbarimor, nëse ai e kuptoi se ai kishte kërkuar të largohen nga qendra dhe se ai nuk u lejua përsëri atë ditë. I akuzuari pastaj u kthye dhe grabbed këmishën z Seaman në të dyja anët e jakë e tij. Ai tha se në atë pikë Mr Seaman "leant mbrapa pak", por mbeti më këmbë. Mr Weir shkoi kaluarën e tyre të frenojnë përmbaruesit MR, grabbing atë nga prapa me krahë përreth gjoksit të tij dhe duart e tij të mbyllur së bashku në frontin në një lloj të përqafim ariu. Ai tha se zoti Seaman pastaj zbriti të ulët dhe të vënë armët e tij rreth Përmbarimit Z. 's belit "si një trajtuar", me sa duket nga vrulli gjeneruar kësaj lëvizjeje shkaktuar atë për të lëvizur prapa poshtë shkallëve dhe ai ishte i detyruar të le të shkojë.
25. Mr Weir ishte një njeri jashtëzakonisht i madh dhe me sa duket e ndërtuar fuqishëm. Ai tha se ai ishte gjashtë këmbë shtatë inç i gjatë dhe peshonte rreth 120 kilogramë. Mr Weir ishte shumë më i madh se përmbaruesit Z. dhe padyshim do të ketë qenë shumë më të fortë se ai. Është e vështirë për të kuptuar pse Z. Seaman mund të ketë menduar se është e nevojshme për të kapur përmbaruesit z rreth belit, kur ai ishte tashmë duke u përmbajtur nga një njeri aq i fuqishëm si Z. Weir dhe kur një veprim i tillë nuk do të kishte penguar atë nga lëviz krahët e tij dhe këmbët në qoftë se ai kishte zgjedhur për të valëvit jashtë në mënyrë të dhunshme. Efekti më i menjëhershëm i ndërhyrjes së z Seaman duket të ketë shkaktuar Mr Weir të humbasin ekuilibrin e tij.
26. Në pyetjeve Mr Weir pranoi se ai kishte qenë në gjendje për të parë pjesën e përparme të këmishës Z. Seaman kur Përmbarimit zoti e mbajti atë, por mirëmbahet, megjithatë, se ai kishte qenë në gjendje për të parë përmbaruesit Z. 's duart mbi këmishë. Ai gjithashtu pohoi se ndërsa ai ishte duke qëndruar prapa përmbaruesit z mbajtjen e tij ai e pa Përmbarimit Mr punching poshtë në shpinë për të z Seaman së. Mr Weir, si Z. Seaman, pranoi se ai kishte dhënë policisë një version të ngjarjeve që kundërshtoheshin në aspekte të rëndësishme nga llogaria e dhënë në dëshminë e tij në shefi. Dëshmia e tij e kundërshtoi edhe atë të dhënë nga z Seaman në disa aspekte. Në veçanti, ai tha se ai nuk e kishte parë përmbaruesit zotin me krahun e tij apo të dorës nëpër fyt ndërsa Seaman Z. Seaman e Mr u përkulur përpara me krahët e tij rreth Përmbarimit Z. 's bel.
27. Kam gjetur llogaria zotit Seaman i përmbaruesit Mr squeezing qafën e tij dhe heqjen atë jashtë terren me një krah mjaft i pamundshëm dhe dëshmi të mëtejshme sugjeruar se ai do të kishte për të kryer këtë feat ndërsa duke u përmbajtur nga Mr Weir nuk bëri asgjë për të rritur kredibilitetin e saj. Llogaria Përderisa Z. Weir i shohim shënoj Mr përmbaruesit teposhtë për në kurrizin zotit Seaman ishte disi më bindës, ai nuk ishte tërësisht në përputhje me prova zotit Seaman dhe, duke pasur parasysh mospërputhjet në dëshminë e dy burrave Unë gjithashtu ishte lënë në dyshim të konsiderueshëm për të parë nëse kjo kishte ndodhur.
28. Të dhënat e ngarkuar ishte marrë nga një deklaratë e fakteve të përgatitura nga policia menjëherë pas incidentit dhe pasqyrohet ajo që Z. Seaman thënë atyre në atë kohë. Akuzat duket se kanë ndryshuar dhe zgjeruar në kohën që ka kaluar që nga viti. Unë dyshoj se dy Seaman Z. dhe Z. Weir gjetur të vështirë të kujtohet saktësisht se si përleshje me përmbaruesit z shpalos dhe në dhënien e dëshmive njëri dukej varet nga një masë të konsiderueshme të rindërtimit. Në një moment Mr Weir pranoi se ai kishte qenë i tronditur nga ajo që ai e kishte lexuar vetëm në deklaratën e tij të policisë. Duke pasur mundësinë të respektuar të dy burrat në kutinë e dëshmitarëve dhe duke parë ata i nënshtrohen një kërkim pyetje kam formuar mendimin se dëshmitë e tyre përgjithësisht ishte e besueshme sa ajo lidhet me sekuencën e ngjarjeve deri në pikën në të cilën përleshje filluar por se në përshkrimin e tyre të asaj që ka ndodhur pas kësaj është të paktën pashpresë hutuar.
29. Në të gjitha rrethanat që unë jam i kënaqur përtej dyshimit të arsyeshëm se Permbarimit Z. reagoi me zemërim ndaj sjelljes së dy rojet e sigurisë në pas kaq ngushtë pas tij si ai ecte poshtë në shkallët dhe se ai u kthye dhe e mbajti këmishën e zotit detar në afërsi të jakë. Unë nuk jam i kënaqur që ai e kapi kravatë e tij, që më pas ai shtrëngonte e tij ose që ai foli fjalët pretendohet.
30. Pavarësisht ofertave shpjegim, unë e gjejnë të vështirë të pranojë se zoti Seaman dhe Z. Weir kishte ndonjë arsye legjitime për të ecur në mënyrë të ngushtë pas përmbaruesit z. Duket nga fotografitë e tenderuara në prova se shkallët ishin vetëm rreth 30 centimetra të thellë dhe është e kuptueshme që dikush në Përmbarimit Z. 's pozicion mund të keni parë veprimet e dy burrave të mëdha poshtëshënuara vetëm dy hapa prapa dhe sipër tij si ngacmon apo edhe intimidatory . Megjithatë, dëshmitë nuk, sipas mendimit tim, të ngrenë ndonjë çështjen e vetëmbrojtjes.
31. Rrjedhimisht, unë jam i detyruar për të gjetur se Permbarimit z angazhuar në ushtrimin e kërkuar nga veprës penale të sulmit në atë që ai e kapi këmishën e një burrë tjetër.
32. Ky rast ka nënvizuar sërish pamjaftueshmërinë e qasjeve të marra për trajtimin dhe kujdesin e njerëzve të sëmurë mendorë dhe përgjigjjet në sjellje të papërshtatshme atribuohen sëmundje mendore. Pavarësisht mënyrën e tij të besueshëm, Z. Përmbarimit vuan nga të dyja dëmtimit të trurit dhe një sëmundje serioze psikiatrike. Dëmtimi i trurit u mbështet në një aksident automjeti cila gjithashtu rezultoi në vdekjen e motrës së tij, kur ai ishte 15 vjeç. Këto ngjarje kanë padyshim kishte një efekt të thellë mbi jetën e tij. Ai duket të jetë një njeri shumë inteligjent perceptimet e të cilit janë vazhdimisht të ndezura dhe shtrembëruar nga dëmtimet e tij mendore. Sjellja e tij e paarsyeshme dhe nganjëherë shqetësuese është qartësisht i atribuohen të gjendjes së tij mendore.
33. Në maj të vitit 1996 ai u vlerësua nga Dr Smith J Sydney atëherë Drejtor i Njësisë neuropsikiatrike në Spitalin Prince Henry, i cili deklaroi se:
Unë nuk kishte asnjë dyshim se kjo akuzë dramatike dhe cilësore [sic] në atë është rezultat i shfaqjes së simptomave psikotike sinqerisht dhe unë besoj se ai i plotëson kriteret DSM IV për diagnostikimin e Episodit maniak. Për fat të keq, episod ka qenë kronike, shtrirë mbi disa pesë apo gjashtë vjet. Në gjendjen e tij aktuale, ai nuk është i aftë për të menaxhuar punët e veta financiare ose ligjore.
34. Më 14 janar 1999, Dr Greg Hugh, një psikiatër në Darwin shërbimeve urbane Shëndetit Mendor tha se çështja e diagnozës ishte një diskutueshme dhe ventured mendimin e tij në termat e mëposhtëm:
Sipas mendimit tim diagnoza më e mundshme është çrregullim psikotik, për shkak të lëndimit të trurit, me iluzionet, dhe çrregullim humor, për shkak të lëndimit të trurit, me karakteristika të manisë (më thjesht, sindromi frontal lob). Megjithatë, unë mendoj se është gjithashtu shumë e mundur që [Permbarimit z] ka një çrregullim primare psikotike, të tilla si skizofrenia apo çrregullim bipolar dhe se dëmtimi i trurit është një comfounding [sic] problem. Pavarësisht nga diagnozën, është e qartë se [Z. Përmbarimit] ka përfituar nga ilaçeve dhe kontrollin dhe me gjasë do të përfitojnë nga rehabilitimi duhur. Gjykimi i tij është zhvlerësuar në mënyrë që të largohen nga përmbaruesit [z] pa trajtim është ftuar konflikt të mëtejshëm me ligjin, dhe ndoshta mund të vendosin të tjerët në rrezik, duke pasur parasysh historinë e tij të disinhibition papërshtatshme, madhështi, Ideation përndjekëse dhe një kënaqësi të dukshme në kapërcim të kufijve të pranuara shoqërore .
35. Me 12 tetor të vitit 1999, Associate Profesor Cathy Owen, Drejtor i Shërbimeve Klinike Aktin e Shëndetit Mendor, shprehu një diagnozë alternative e "pseudologica Fantastica".
36. Në një raport të detajuar dhe shumë e dobishme datë 24 gushtit 2003, Dr George Graham, një psikiatër konsulent, adverted për faktin se Permbarimit z kishte qenë me sa duket pa vetëdije për një periudhë prej katër javësh pas aksident me makinë në vitin 1985 dhe kishte pësuar dëmtime të trurit. Ai vuri në dukje se simptomatologjisë tij që nga ajo kohë nuk kishte qenë e dokumentuar mirë. Dr George tha se në ditën kur u intervistua ai duket të jetë hypomanic dhe "ekspozuan edhe presionin e fjalës dhe fluturimi i ideve siç shihet në fazën e hypomanic apo maniak dypolar çrregullim afektiv". Shoqatat e tij ishin shpesh irracionale dhe ai nuk duket të ndjekin një rend logjik të mendimit. Kishte një ndjenjë të madhështisë, eufori dhe paranojës lidhur me prezantimin e tij dhe provat e ideve delusional në lidhje me njerëz të ndryshëm ai përmendura. Ai u shfaq për t'u preokupuar në lidhje me vdekjen e motrës së tij dhe shumë prej ideve të tij ishin të lidhura me vdekjen e saj. Përderisa vënë në dukje se ka pasur një shumëllojshmëri të mendimin e shprehur në lidhje me diagnozën e duhur, Dr George tha se ai ishte më i prirur për të rënë dakord me pikëpamjet e shprehura nga Dr Sydney Smith dhe Dr Hugh. Ai shpjegoi se natyra e çrregullimit bipolar afektiv ka një kurs relapsing / ridërguar dhe është e mundur që njerëzit e prekur nga një çrregullim të tillë mund të vazhdojë në fazën e hypomanic për muaj apo edhe vite. Duke pasur parasysh kurs relapsing dhe kthimin e çrregullimit, një person i tillë si zoti përmbaruesit mund të paraqesë ndryshe në kohë të ndryshme dhe Dr George sugjeruar se ky mund të shpjegojë dallimin në diagnozave. Kur vlerësohet në gusht të vitit 2003, Dr George besohet se simptomat e tij janë shkaktuar nga një kombinim i "çrregullim bipolar afektiv (i një origjine organike dhe / ose funksionale) dhe mbizotërim, një sindromë frontal lob". Ai arriti në përfundimin se ai ishte i paaftë për të vetëdeklaruar dhe, në mungesë të ndërhyrjes psikiatrik që rezulton në atë duke marrë ilaçe në baza të vazhdueshme, ajo kishte pak gjasa që ai do të bëhet i aftë për t'u vetëdeklaruar brenda dymbëdhjetë muajve të ardhshëm.
37. Dr George menduar se e rëndësishme të theksoj se Dr Hugh kishte raportuar se pas disa javësh të trajtimit në psikotike dhe anti stabilizues humor ilaçeve përmbaruesit Mr ishte shfaqur më pak ndërhyrëse dhe kërkuese dhe dukshëm më pak presion në fjalimin e tij. Ai ishte prekur ende nga madhështi dhe persekutues Ideation por këto kishin përmirësuar gjithashtu në mënyrë të konsiderueshme. Dr Hugh arriti në përfundimin se ai kishte bërë përparim të konsiderueshëm gjatë dy muajve të trajtimit, por ishte shumë gjasa të jetë në përputhje jo pa sigurt përcjelljen dhe ka të ngjarë të vijë në konflikt të mëtejshëm me ligjin dhe, mundësisht, të tjerët zhvillohet në rrezik duke marrë parasysh historinë e tij " papërshtatshme disinhibition, madhështinë, Ideation persekutues dhe kënaqësi të dukshme në kapërcim të kufijve të pranueshme sociale ".
38. Ajo duhet të jetë tepër e qartë nga kjo histori që Përmbarimit Z. nevojë për trajtim psikiatrik dhe kujdesin e duhur dhe se çdo tendencë që të sillen në një mënyrë të papërshtatshme duhet të adresohen si duhet brenda sistemit të shëndetit mendor dhe jo nga përpjekjet e përsëritura padobishëm për të trajtuar atë brenda sistemit të drejtësisë penale .
39. Në veçanti, përpjekjet e përsëritura të thirren në ligjin penal, e kanë atë "nuk e liroi" e asaj që zakonisht kanë qenë vepra relativisht të vogla dhe ia ktheu përsëri në Tribunalin e Shëndetit Mendor duket se kanë qenë një humbje të konsiderueshme të kohës dhe fondeve publike. Në një rast të përshtatshëm, një qasje e tillë mund të sigurojë që komuniteti është e mbrojtur nga aktet e mëtejme të dhunës apo abuzimit seksual nga një person i rrezikshëm psikotike të cilët mund të mbahet në paraburgim deri Tribunali është i bindur se ai mund të lirohet në mënyrë të sigurtë. Megjithatë, ky nuk është një rast i tillë.
40. Përmbarimit Z. ka qenë më parë referuar Tribunalit pas tij "mos shfajësimit-" për akuzat e disi të ngjashme dhe duket e pamundur që Tribunali do të binden të miratojë një qasje të ndryshme për shkak të vetëm të konstatimit tim se ai e kapi këmishën e një njeriu në rrethanat e përmendura më herët.
41. Ajo është gjithashtu gjasa që Përmbarimit Z. 's sjellja e ardhmja do të frenohet duke u përfshirë në një suksesion të seancave dëgjimore të veçanta. Në të vërtetë, ajo ishte e qartë nga sjellja e tij dhe sjelljen gjatë dëgjimit të veçantë që ai ka gëzuar duke u sjellë në Gjykatën Supreme dhe duke pasur parasysh atë që ai dukej se e konsiderojnë si një rol starring në procedurë. Duke pasur parasysh historinë e tij të madhështisë dhe çfarë Dr Hugh përshkroi si një "kënaqësi të dukshme në kapërcim të kufijve të pranueshme sociale" që mund të ketë qenë e pritshme.
42. Rastet e këtij lloji në mënyrë të pashmangshme të përfshijë shpenzime të mëdha publike. I akuzuar duhet të sillen para Gjykatës së Magjistraturës dhe koha e ndarë për një seancë dëgjimore varrim. Pas dërgimit në Gjykatën e Lartë, një gjyqtar i referohet çështjen në Gjykatën për të bërë përcaktimet e nevojshme në lidhje me palestër të vetëdeklaruar në këshillën e një specialist të kualifikuar të cilët intervista akuzuar, shqyrton historinë e tij ose të saj mjekësor dhe trajton kriteret ligjore në kontekstin e çështjeve që mund të lindë në gjyq. Nëse Gjykata konstaton se i akuzuari është i papërshtatshëm për të vetëdeklaruar dhe nuk ka gjasa që të bëhet i aftë për t'u vetëdeklaruar brenda dymbëdhjetë muajve që pasuan dhe Drejtori i Ndjekjeve Publike vendos të vazhdojë me pagesë, Gjykata Supreme ndan kohë për seancë të veçantë, nganjëherë në shpenzim i vonuar gjykimin e çështjeve më serioze. Në ndërkohë, Tribunali i kujdestarisë është i kërkuar që të emërojë një kujdestar për të udhëzojë përfaqësuesit ligjorë të paraqitet në emër të të akuzuarit në seancë të veçantë dhe për të bërë ndonjë zgjedhje për gjykim nga gjyqtari i vetëm më shumë sesa një gjykim të jurisë duhet që të konsiderohen të përshtatshme. Të ardhurat e veçanta seancë, ose nga gjyqtari dhe jurisë ose nga gjyqtari i vetëm dhe përsëri dëshmitarët japin dëshmi dhe janë të ndër-ekzaminohet para jurisë në pension të marrin në konsideratë nëse rasti Crown është themeluar ose gjykatësi në pension për të shkruar një gjykim. Në çdo fazë për të dy avokat i Kurorës dhe mbrojtjen ka të ngjarë që do të paguhen nga buxheti publik. Edhe në qoftë se dëgjimi i veçantë në vetvete është relativisht e shkurtër, kostoja e përgjithshme e tillë një sagë ndoshta do të kandidojë në dhjetëra mijëra dollarë.
43. Megjithatë, në shumë aspekte procedimet janë në thelb të pakënaqshme. I akuzuari është zakonisht në gjendje të japin udhëzime koherent apo prova të besueshme në mbrojtjen e tij ose të saj dhe elemente potencialisht vendimtare mendore e veprës në përgjithësi duhet të injorohen. Për këtë arsye, ajo është pothuajse në mënyrë të pashmangshme një disi të një gjykimi njëanshëm dhe një në të cilën mundësitë të tilla si, aksidenti gabim dhe mungesa e ndonjë qëllim të veçantë ose njohuri, të gjithë duhet të injorohen nëse ka evidencë objektive për t'i rritur ata. Për më tepër, pa marrë parasysh se çfarë rezultati, i akuzuari mund të dënohet as ndëshkohen. Në të vërtetë, Gjykata Supreme nuk ka fuqinë për të bërë ndonjë vendim për menaxhimin e ardhshëm të akuzuarit. Ruaj në rastet më të rënda të llojit të përmendur më herët, vetëm pasojë e vërtetë e një "jo-shfajësimi" është se i akuzuari është referuar sërish në Tribunalin dhe ajo ka të mirën e konstatimit se ai ose ajo e angazhuar në ushtrimin e kërkuar nga një vepër të veçantë.
44. Në shumë raste një konstatim i tillë do të jetë i kufizuar, nëse ka ndonjë, ndihmë për Tribunalin, sepse ajo nuk do të përfshijë asnjë zgjidhjen e çështjeve potencialisht vendimtare të tilla si nëse sjellja reflektuar disa qëllim keqdashës apo ishte produkt i gabim apo aksident. Në raste të vogla, është e vështirë të shohësh ndonjë pikë në përdorimin e një sërë seancave të veçanta, si një mjet për të përsëritur duke iu referuar një personi të sëmurë mentalisht për të Tribunalit përveç nëse, natyrisht, disa tipar i ri dhe shqetësues i sjellja e tij ose të saj ka dalë apo Tribunali ka refuzuar të pranojë se ai ose ajo është i prirur për të vepruar në mënyrë të pretenduar. Në mungesë të disa konsideratë të tillë duket absurde rëndë të kërkojë Tribunali në mënyrë të përsëritur të vlerësuar akuzuarit, në kontekstin e fakteve dyshohet se përbëjnë një sërë kundërvajtje, në mënyrë që ajo mund të bëjë përcaktime mundësuar Gjykatën Supreme për të dëgjuar procedurat në të cilat rezultati i vetëm i mundshëm është se i akuzuari do të referohen përsëri në Tribunal në lidhje me të njëjtat fakte.
45. Më fundamentalisht, një shoqëri mëshirshëm dhe i kujdesshëm duhet të jetë në gjendje për të gjetur mjetet e menaxhimit të njerëzve në mënyrë adekuate e sëmurë mendërisht pa turistik të vazhdueshme në sistemin e drejtësisë penale. Sjellja e njerëzve të tillë mund të jetë një telash i plotë dhe kjo nganjëherë mund të jetë e nevojshme për të marrë veprim të fortë në mënyrë që të mbrojnë të tjerët. Në disa raste, të tilla si kur njerëzit e sëmurë mendorë janë të prirur për kryerjen e akteve të dhunës serioze apo abuzimi seksual, ajo mund edhe të jetë e nevojshme që të kufizojë ato për periudha të gjata. Megjithatë, kur një sjellje jonormale e një personi është në thelb produkt i dëmtimit të trurit dhe / ose sëmundje serioze mendore sesa ndonjë predispozitë reale kriminale, ajo është realiste të presësh që ajo mund të kontrollohet nga mbështetja simplistic mbi efektin tmerrues të ligjit penal. Në rrezik e belabouring qartë, njerëzit nuk mund të pengohen nga modelet e shtrembëruara të menduar për shkak të dëmtimit të trurit apo sëmundje mendore dhe, në qoftë se kusht themelor nuk është adresuar, parandalimi i vetëm do të jetë e pamundur që të reduktojë ndjeshëm rrezikun e sjelljes të ngjashme në të ardhmen . Rrjedhimisht, të tjerët mund të mbetet në rrezik dhe njerëzit e sëmurë mendorë mund të jenë vetë në rrezik të dhunës për shkak të reagimit të shkakton sjellja e tyre në të tjerët. Në vitet e fundit ka pasur një tendencë, evidente në shumicën e juridiksioneve Australiane, të mbështeten më shumë në dënimin sesa trajtimin e shkelësve të sëmurë mendorë. Kjo mund të ankohet në disa seksione të komunitetit, por kjo është kryesisht i paefektshëm dhe shpesh i padrejtë. Në shumë raste, trajtimi në kohë dhe menaxhimi mund të reduktojë ndjeshëm rrezikun e një personi të sëmurë mentalisht ngacmon apo sulm ndaj njerëzve dhe që është padyshim një mjet më efikase për të mbrojtur komunitetin se problemi themelor lënë pa adresuar dhe më pas duke kërkuar për të fajësuar personin për sjellje në masë të madhe atribuohen tij ose gjendjes së saj. Ajo gjithashtu duhet të mbahet mend se njerëzit të paaftë për të gjetur vetëdeklaruar pothuajse në mënyrë të pashmangshme do të ketë modele të tilla të çrregulluar të mendimit se ata nuk mund të jetë në mënyrë të drejtë konsiderohen si tërësisht përgjegjës për veprimet e tyre. Në këtë territor, Qeveria ka njoftuar kohët e fundit një rishikim të gjerë të shërbimeve të mjekësisë ligjore të shëndetit mendor dhe akteve nenligjore perkatese. Kjo është për të shpresuar se kjo do të çojë në një përgjigje më efektive dhe më të mëshirshëm ndaj nevojave të të interesuarit.
46. Kjo është padyshim e nevojshme që të ketë një mekanizëm efektiv për duke iu referuar njerëzve të sëmurë mendorë të cilët dyshohet se kanë kryer vepra penale edhe relativisht të vogla për Tribunalin në mënyrë që vendimet të informuar mund të bëhen në lidhje me kujdesin e tyre në të ardhmen dhe të menaxhimit. Neni 15 (1) të Aktit të Shëndetit Mendor tashmë lejon oficerë policie dhe stafi i Zyrës së Drejtorin e Prokurorisë Publike për të referuar një shkelës i dyshuar për Tribunalin për një rend të shëndetit mendor, nëse oficeri iu referuar beson me arsye se, për shkak të mendor mosfunksionim ose sëmundje mendore, shëndetin atij personi apo sigurisë ka të ngjarë të jetë i ndjeshëm në rrezik ose shkelësi i pretenduar është, ose ka të ngjarë të bëjë dëm serioz për të tjerët. Nëse kjo është perceptuar të jetë e pamjaftueshme, sepse ajo nuk shtrihet në rastet në të cilat nuk ka baza të arsyeshme për të besuar se ndonjë rreziqe të tilla ekzistojnë, atëherë legjislacioni mund të ndryshohet. Ajo gjithashtu mund të jetë e dëshirueshme për të dhënë Drejtorit të drejtën e audiencës para Tribunalit në rastet në të cilat ka pasur disa Pretendimi i sjelljes kriminale. Në ndërkohë unë do të sugjeroja që seanca të veçanta duhet të jetë e rezervuar për ato raste në të cilat interesi publik është të ngjarë të jenë të shërbyer në një farë mënyrë reale dhe të prekshme.
47. Deri më tani si rasti i pranishëm është i shqetësuar, unë jam i kënaqur që, duke pasur parasysh kriteret për paraburgim në s 308 e Krimeve Akti ajo është më e përshtatshme që të urdhërojë që i akuzuari të paraqesë veten përsëri në Tribunal për të mundësuar atë për të bërë një trajtim mënyrë se ajo është për të kapur atë në paraburgim në pajtim me s 319 (2).
Unë vërtetoj se paraprake dyzet e shtatë (47) paragrafet e numëruara janë një kopje e vërtetë për arsyet e këtij gjykimi i Nderit tij, Crispin Drejtësisë.
Associate:
Date: 9 qershor, 2004
Avokati i të akuzuarit: Mr C Everson
Avokat për të akuzuarin qenë: Kushi Ken & Associates
Avokati i Kurorës: Znj M Hunter
Avokat për Kurorës: ACT Drejtori i Ndjekjeve Publike
Data e seancës: 28 maj 2004
Dae e gjykimit: 9 qershor, 2004...
ARABIC
R V البيليف [2004] ACTSC 42 (9 يونيو 2004)
آخر تحديث: 1 فبراير 2005
R V ALEXANDER مارسيل اندريه سباستيان مأمور [2004] ACTSC 42 (9 يونيو 2004)
القانون الجنائي - اتهم وجدت غير صالحة للترافع ومن غير المرجح أن تصبح لائقا للترافع في غضون 12 شهرا - جلسة خاصة - مسألة ما إذا كان المتهم ضالعة في السلوك التي تتطلبها جريمة - قضية الدفاع عن النفس - المبادئ العامة.
قانون جرائم 1900 (ACT)، SS 315، 316، 316 (2)، 316 (8)، 317، 319 (2)،
الصحة النفسية (العلاج والرعاية) لعام 1994 (ACT)، و 68 (3)
الوصاية والإدارة من قانون الملكية 1991 (ACT)
المحكمة العليا قانون 1933 (ACT)، و 68C
قانون الإثبات 1995 (كومنولث)، و 144
R V Ardler [2003] ACTCA 4 (30 مارس 2004)
فارس V R (1988) 35 ألف منهم كريم R 314
زيسيفتش الخامس DPP [1987] HCA 26 (1 يوليو 1987)
R V هاويس (1994) 35 NSWLR 294
R V Kurtic (1996) 85 ألف منهم كريم R 57
لا SCC 21 لسنة 2003
القاضي: الاسكافي J
المحكمة العليا في ACT
التاريخ: 9 يونيو 2004
في المحكمة العليا لل)
) رقم 21 لسنة 2003 SCC
إقليم العاصمة الأسترالية)
R
الخامس
ALEXANDER مارسيل اندريه سباستيان مأمور
ORDER
القاضي: الاسكافي J
التاريخ: 9 يونيو 2004
المكان: كانبرا
أوامر المحكمة أن:
1. السيد البيليف يقدم نفسه للولاية القضائية للمحكمة الصحة العقلية لتمكينه من جعل الصحة العقلية order.1. هذا هو جلسة خاصة أجريت عملا ق 315 من قانون الجرائم 1900 (ACT) فيما يتعلق لائحة اتهام تزعم أن في 8 فبراير 2003 السيد البيليف اعتداء السيد بريت سيمان. وقد وردت تفاصيل الاعتداء المزعوم في بيان الحالة المنصوص يوم 7 ابريل عام 2003 والتي زعم أن:
المتهم استدار ومندفع في الشكوى، انتزع قميصه وربطة عنق وتشديد قبضته في حين يصرخ في وجهه "أنا أعلم أنك أحمق سخيف".
2. في 11 سبتمبر 2003، محكمة الصحة العقلية ("المحكمة") قرر أن السيد البيليف كان لا يصلح للترافع إلى هذا الاتهام وكان من المرجح أن تصبح لائقا للترافع في غضون اثني عشر شهرا.
3. لا يجوز إجراء الاكتشاف من عدم اللياقة أن يترافع إذا اقتنعت المحكمة أن العمليات العقلية للشخص والمختلين أو ضعاف إلى حد أن الشخص غير قادر -
(أ) لفهم طبيعة التهمة، أو
(ب) لإدخال نداء الى تهمة وممارسة الحق في الطعن المحلفين أو هيئة المحلفين؛ أو
(ج) أن نفهم أن تكون الإجراءات تحقيقا حول ما إذا كان الشخص قد ارتكب جريمة، أو
(د) لمتابعة سير الإجراءات؛ أو
(ه) لفهم التأثير الكبير من أي دليل يمكن أن تعطى لدعم الادعاء؛ أو
(و) لإعطاء تعليمات إلى ممثله القانوني أو لها.
ق 68 (3) من قانون الصحة العقلية (العلاج والرعاية) لعام 1994 (ACT) ("قانون الصحة العقلية") انظر.
4. المتهم وجدت غير صالحة للترافع قد لا يتعرض للإدانة أو عقوبة الجرم المزعوم، ولكن عندما وجدت المحكمة انه او انها من غير المرجح أن تصبح لائقا للترافع في غضون اثني عشر شهرا، ويمكن إجراء جلسة استماع خاصة فيما يتعلق اتهام. القسم 317 من قانون جرائم تنص على أنه إذا كان في جلسة الاستماع هذه ليست راضية المحكمة أن ولي العهد قد ثبت بما لا يدع مجالا معقولا بأن المتهم قد تعمل في مجال السلوك المطلوب للالجرم المنسوب للمتهم ثم يجب تبرئته. من ناحية أخرى، وجدت أن المتهم قد تشارك في مثل هذا السلوك لا يؤدي إلى النتيجة بالذنب. يشار إلى تخلص إلى هذه النتيجة إليها في العناوين إلى الأقسام ذات الصلة من قانون الجرائم، ولكن ليس في الأحكام القانونية الفعلية، بأنه "غير بالبراءة".
5. حتى وقت قريب الاختبار المطلوبة من قبل S 317 هو ما إذا كان التاج قد ثبت أن المتهم "ارتكاب الأفعال التي تشكل جريمة اتهم،" وR في الخامس Ardler [2003] ACTCA 4 (30 مارس 2004) محكمة الاستئناف نظرت في تأثير قسم غير المعدلة، واعتبر أن:
عندما شرعت جلسة استماع خاصة عند الدرجة 13.2 تحت من قانون الجرائم لعام 1900، يتعين على النيابة العامة أن تثبت بما لا يدع مجالا معقولا الأفعال المادية للجريمة التي اتهم يمثل جرما إذا فعلت عمدا وطواعية ومع أي نية معينة أو المعرفة المحددة بوصفه عنصرا من عناصر الجرم ولكن ليس هو المطلوب لعدم وجود سلبية من القدرات العقلية للتصرف عمدا أو طوعا أو لديها معرفة محددة أو نية المحدد بوصفه عنصرا من عناصر الجرم ما لم يكن هناك دليل موضوعي الأمر الذي يثير مثل هذه القضية بما في ذلك خطأ، حادث ، عدم وجود أي نية محددة أو معرفة خصوصية اللازمة لتشكل الجرم الذي هو عنصر من عناصر الجريمة أو الدفاع عن النفس في هذه الحالة فعلى الادعاء السلبية هذه المسألة دون أي شك معقول.
6. في حين وقعت الجريمة المزعومة قبل التعديل، والحكم هو من طبيعة إجرائية، وفي غياب أي حجة على العكس من ذلك، وأنا على استعداد للتصرف على افتراض أن ينطبق الحكم الحالي لجلسة الاستماع الحالية. ومع ذلك، في حين أن الحكم الحالي توظف مصطلحات مختلفة، كان القصد من التعديل على ما يبدو لتوضيح بدلا من تغيير أثر تطبيق هذه المادة، واقترح أيا من الطرفين أن الصيغة الجديدة من "ضالعة في السلوك المطلوبة للجريمة اتهم" من شأنه أن يجعل بيان المبدأ الخامس في R Ardler لم يعد مناسبا.
7. وكان من النتائج غير بالبراءة لا يعرض المتهم لعقوبة للجريمة في السؤال ولكن، إذا كان هو جريمة خطيرة، مثل هذه الحقائق لا أن تتذرع بأحكام الغواصات 319 (2) من القسم Act.This الجرائم يتطلب من المحكمة أن تأمر المتهم تحت التحفظ حتى أوامر المحكمة الصحة النفسية خلاف ذلك ما لم يكن، "في النظر في معايير الاحتجاز في ليالي 308" اقتنعت أنه من الأنسب أن تأمر المتهم يقدم نفسه أو نفسها لولاية للمحكمة لتمكينها من جعل النظام الصحة النفسية وفقا لقانون الصحة العقلية. في جوهرها، وبديل لتبرئة هو يجد أن النتائج لا في إدانة ولا عقوبة إلا استدعاء نظام قانوني يهدف إلى ضمان العلاج والرعاية للمتهم وحماية المجتمع.
8. ويحكم الطريقة التي جلسة استماع خاصة هو أن تجرى بواسطة S 316 من قانون الجرائم التي تنص، في جملة أمور، أن تخضع لأحكام أخرى من هذا الباب، يتعين على المحكمة إجراء جلسة الاستماع الى اقصى حد ممكن كما لو أنها وكانت اجراءات جنائية عادية. كما يوفر القسم الذي، ما لم تأمر المحكمة بغير ذلك، كان المتهم في التمثيل القانوني في الجلسة. تحديد عدم اللياقة للترافع لا ينبغي أن تؤخذ على أنها عقبة أمام مثل هذا التمثيل والمتهم هو الواجب اتخاذها لقد دفع بأنه غير مذنب فيما يتعلق بكل جريمة المنسوبة إليه.
9. القسم الفرعي 316 (2) تنص على أنه جلسة استماع خاصة يجب أن تكون محاكمة من قبل هيئة المحلفين ما لم:
* المتهم يجعل الانتخابات للمحاكمة أمام القاضي وحده أمام المحكمة أول بإصلاح موعدا لجلسة الاستماع واقتنعت المحكمة بأنه أو أنها كانت قادرة على صنع مثل هذه الانتخابات؛ أو
* إذا اقتنعت المحكمة بأن المتهم غير قادر على اتخاذ مثل هذه الانتخابات، أي ولي الأمر بإعلام المحكمة أنه، في رأيه، أن مثل هذه المحاكمة تكون في مصلحة المتهم، أو وصي تعينه الوصاية المحكمة تحت وصاية وإدارة قانون الملكية 1991 (ACT) ("قانون الوصاية") مع القدرة على إجراء الانتخابات للمحاكمة أمام القاضي وحده العائدات للقيام بذلك.
10. في هذه الحالة، وقدم الوصي المعين بموجب قانون الوصاية مع السلطة اللازمة لاجراء انتخابات في المتهم في أن يحاكم أمام القاضي وحده.
11. وبالنظر إلى اشتراط أن تجرى المحاكمة، إذ عمد ممكن كما لو كانت اجراءات جنائية عادية، وأنا بد أن يكون فيما يتعلق بالاحتياجات من ليالي 68C من قانون المحكمة العليا 1933 (ACT). هذا الباب هو في العبارات التالية:
(1) للقاضي الذي يحاول الدعاوى الجنائية من دون هيئة محلفين قد تجعل أي اكتشاف قد بذلت من قبل هيئة محلفين فيما يتعلق ذنب الشخص المتهم وأي نتيجة من هذا النوع لديه، لجميع الأغراض، وتأثير نفس الحكم من هيئة المحلفين.
(2) الحكم في الدعوى الجنائية حاولت من قبل قاض يجب أن تشمل وحده مبادئ القانون التي يطبقها القاضي ونتائج الواقع التي يعتمد عليها القاضي.
(3) في إجراءات جنائية يحاكم أمام قاض وحده، إذا كان القانون في الإقليم تتطلب خلاف ذلك تحذيرا إلى أن تعطى لجنة التحكيم في مثل هذه الإجراءات، يقوم القاضي تأخذ التحذير في الاعتبار عند النظر له أو الحكم لها.
12. في المحاكمات الجنائية العادية، سواء من قبل قاض وهيئة محلفين أو القاضي وحده، ويحق للمتهم قرينة البراءة، ولي يتحمل عبء إثبات كل عنصر من العناصر الأساسية من كل تهمة ومعيار الإثبات هو دليل يدع مجالا للشك . يجب أن يحدد الحكم فقط بالرجوع إلى الأدلة اعترف بشكل صحيح في المحاكمة أو مسائل العلم المشتركة التي يمكن أن تؤخذ بعين الاعتبار من قبل فضيلة من ليالي 144 من قانون الإثبات لسنة 1995 (كومنولث).
13. المتهم لم يطلب أن يترافع على الاتهامات ولكن لم يتخذ قد دفع بأنه غير مذنب بسبب ق 316 (8) من قانون الجرائم.
14. لم يكن المتهم الإدلاء بشهادته. وينبغي، بالطبع، لا يمكن استخلاص أي استنتاج سلبي ضده بسبب فشله في القيام بذلك.
15. وتشكل جريمة الاعتداء من قبل أي فعل يرتكب عمدا، أو ربما بتهور، والذي يسبب شخص آخر لإلقاء القبض على العنف الفوري وغير قانوني. إذا تم تطبيق قوة في الواقع، إما بصورة غير قانونية أو دون موافقة المستلم، ثم تلتزم بطارية. في غياب أي تطبيق مثل هذه القوة، يجب أن يكون هناك بعض قانون تهدد كافية لرفع في ذهن الشخص هدد، الخوف أو التخوف من العنف على الفور. انظر، على سبيل المثال، فارس V R (1988) 35 ألف منهم كريم R 314. وبالتالي، للعودة إلى اللغة المستعملة في ليالي 317 من قانون جرائم، سوف السلوك يشكل جريمة الاعتداء إلا إذا كان ينطوي على هذه العناصر.
16. قرار في Ardler لا تعالج على وجه التحديد النهج التي ينبغي اتخاذها فيما يتعلق بأي أدلة يحتمل أن تكون قادرة على رفع قضية كما في الدفاع عن النفس. على الرغم من أن يشار اليه عادة كوسيلة للدفاع، والمبدأ العام هو أنه إذا كان يتم رفع الدفاع عن النفس، ولي يتحمل عبء إثبات يدع مجالا للشك أن في الوقت المناسب إما المتهم لا يعتقد أن أفعاله كانت ضرورية من أجل للدفاع عن نفسه أو نفسها، أو إذا كان هو أو هي فعلت ذلك، أنه لا توجد أسباب معقولة لمثل هذا الاعتقاد: زيسيفتش الخامس DPP [1987] HCA 26 (1 تموز 1987). أول هذه المقترحات الواضح ينطوي على اختبار شخصي بحت: تمت ولي أثبت أن المتهم لم يكن لديهم هذا الاعتقاد. ومع ذلك، وحتى اقتراح الأخير لا تنطوي على اختبار موضوعي تماما. ولي لا يمكن إثبات أنه لا توجد أسباب معقولة لمثل هذا الاعتقاد مجرد من خلال إظهار أن الشخص الذي لم المختلين أو خلل في عمليات العقلية لم يكن لتشكيل مثل هذا الاعتقاد. كما هانت CJ في CL أوضح في R V هاويس (1994) 35 NSWLR 294 في 305 "، فإنه هو اعتقاد المتهم، استنادا إلى الظروف والمتهم ينظر لها أن تكون، والتي يجب أن تكون معقولة، وليس هذا من الشخص معقول افتراضية في موقف المتهم ".
17. حل أي قضية الدفاع عن النفس قد يقدم الواضح صعوبات خاصة عندما يكون المتهم كان يعاني من اختلال عقلي أو مرض نفسي كبير في وقت ارتكاب الجريمة المزعومة. ونظرت المحكمة جديد ساوث ويلز الاستئناف الجنائية في هذه المشكلة R V Kurtic (1996) 85 ألف منهم كريم R 57، الحالة التي كانت هناك أدلة على أن المستأنف كان يعاني من "الاضطهاد وجنون العظمة الوهمية مجموعة من المعتقدات". أكدت المحكمة أن الاختبار الذي يجب أن يطبق في تحديد ما إذا كان ولي العهد قد ثبت أنه لم يكن هناك أسباب معقولة للاعتقاد المطلوبة، في حين لا هدف كليا، ومع ذلك يجب أن يكون على الأقل جزئيا الهدف. مطاردة CJ في المقدمة مرة أخرى CL بعض شرح هذا المبدأ في المقطع التالي، في 64:
مهما كان تأثير طابعا شخصيا للمتهم قد يكون على تصوره من بعض الإجراءات خاصة باعتباره تهديدا الذي واجه أو بناء على معقولية رده على ما كان ينظر إليه على أنه خطر، ويجب، في رأيي، أن يكون هناك معقولة احتمال أن ما لا يقل عن بعض الإجراءات في الواقع وقعت والتي يمكن أن يكون قد أخطأ باعتباره تهديدا أو خطرا على المتهم قبل اتخاذ أي قرار يمكن إجراء بشأن إمكانية أن التصورات له من أن العمل تأثرت هذه الخاصية الشخصية.
18. عندما تم العثور على المتهم غير صالحة للترافع ينشأ سؤال آخر عن الطريقة التي يمكن أن تعالج مثل هذه القضية مع في جلسة استماع خاصة. في حين ولي بحاجة يثبت فقط أن المتهم ضالعة في السلوك المطلوبة من قبل جريمة، فإن استخدام القوة تشكل السلوك المطلوب من قبل جريمة الاعتداء إلا إذا غير قانوني. لا الجراح الذي يقوم بتنفيذ العملية بموافقة مستنيرة من له أو لها المريض، ولا ضابط الشرطة الذي يستخدم مقياس القوة الضرورية بشكل معقول لإحداث القبض على الجاني ويمكن أن يقال أن يكون مذنبا بارتكاب الاعتداء. وبالمثل، الأفعال بشكل صحيح في الدفاع عن النفس لا يمكن اعتبار هجوم لأن مثل هذه الأفعال ليست غير مشروعة. في رأيي، فإن أحكام S 317 لا تعفي ولي العهد من التزام لإثبات أن تطبيق ذات الصلة للقوة غير قانوني. ومع ذلك، فإن ولي العهد ليست مضطرة إلى سلبية إمكانية أن المتهم تصرف دفاعا عن النفس ما لم يكن هناك دليل موضوعي إلى حد ما الأمر الذي يثير مثل هذه القضية.
19. خلال كلمته الافتتاحية المدعي العام ولي المستفادة من اقترح أن الهجوم ربما كان أكثر شمولا من تلك التي زعم سابقا في تفاصيل المقدمة في بيان حالة بتاريخ 7 نيسان 2003. السيد ايفرسون، الذي ظهر للسيد البيليف، اعترض على أي محاولة لتعديل تفاصيل، ويبدو لي أن مثل هذا المسار قد تمثل صعوبات حقيقية فيما يتعلق بسير مزيد من الإجراءات. مصنوعة القضايا المتصلة اللياقة البدنية للترافع في سياق الادعاءات ذات الصلة، ونأخذ مثالا واحدا، فمن الممكن أن المحكمة الصحة العقلية قد يستنتج أن الشخص كان فهم كاف من القضايا لتوجيه المحامي فيما يتعلق تهمة واحدة ولكن ليس آخر. وعلاوة على ذلك، اضطر السيد ايفرسون لتلقي تعليمات من ولي الأمر المعين من قبل المحكمة الوصاية وهذا الشخص قد اتخذ قرارا لانتخاب للمحاكمة أمام القاضي وحده على أساس هذا الاتهام كما particularised. عندما أثيرت قضايا من هذا النوع، وكيل الملك سعى بشكل صحيح تماما التأجيل للحصول على تعليمات وعلم في وقت لاحق لي أن ولي العهد سوف تتمسك تفاصيل. وبالنظر إلى طريقة العرض أن أكون قد اتخذت من الأدلة، وقضية ولي العهد واضح لا يضار من قبل هذا القرار.
20. أعطى السيد سيمان، الذي كان يعمل ثم كحارس أمن في ويستفيلد بيلكونين ("مول")، دليل على أن في حوالي 11:25 يوم 8 فبراير 2003، قام وآخر حارس أمن، السيد وير، كان قد حضر متجر الموسيقى في مول على ما يبدو وعقب نداء الآلي للحصول على المساعدة. رأى الشخص المحدد في وقت لاحق كما قال السيد البيليف التحدث إلى مدير المحل. بعد ذلك بوقت قصير، وصل أربعة من ضباط الشرطة، ردا على مكالمة هاتفية من السيد المأمور على ما يبدو، وكان لديهم محادثة قصيرة مع كل من المدير والسيد المأمور. الشرطة ثم غادر. ، طلب من أحد العاملين في متجر الموسيقى، الذي السيد البيليف ويبدو أنه يتحدث بطريقة عدوانية إلى حد ما في وقت لاحق السيد سيمان أن يكون له إزالتها. ثم غادر السيد سيمان المتجر ليطلب من الشرطة للعودة، بينما السيد وير بقوا.
21. ذهبت الشرطة مرة أخرى إلى المخزن مع السيد سيمان وطلب السيد عون قضائي لترك. ومضى للقيام بذلك. بدأ السيد سيمان والسيد وير لمتابعة له، والحفاظ في البداية على مسافة حوالي 10 إلى 15 مترا وفقا للبروتوكول تأسيس لمرافقة الناس من المبنى. ومع ذلك، فإنها المحاصرين معه عندما سافر حوالي 20 مترا من المتجر وتوقفت احتجاجا على استبعاده. قيل له مرة أخرى لترك واستؤنفت يسير نحو درج يؤدي للخروج من مول. لأنها بدأت تنزل الدرج كانا يسيران فقط عن خطوتين وراء ظهره.
22. وقال السيد سيمان أن لأنهم وصلوا إلى الهبوط بدأ يشرح السيد المأمور أنه قد حظرت من مول لهذا اليوم. وقال إن السيد البيليف تحولت، أمسك به من أعلى قميصه ودفعه إلى الخلف. سقط مرة أخرى ضد السيد وير لكن استعاد توازنه بعد دفع السيد وير له إلى الأمام. ثم أعقب ذلك شجار. بدا السيد سيمان غير قادر على تذكر بالضبط ما حدث بعد ذلك لكنه قال انه لم يذكر وجود رأسه إلى أسفل بالقرب من الخصر المتهم وأن المتهم قد كان ساعده حول رقبته. وقال ايضا انه أحس بشيء ضرب ظهره على الرغم من أن تأثير لم يكن من الصعب بشكل خاص. وقال انه شاهد بعد ذلك السيد وير تقييدي السيد البيليف وانتقل الى مساعدته. ثم حاول السيد عون قضائي لركلة له.
23. في استجواب، وافق السيد سيمان أن البروتوكول لويستفيلد مول بيلكونين موظفي الأمن المطلوب أن تبقى على مسافة معقولة وراء الشخص الذي كان قد طلب منه مغادرة مول. وقال إن هذا المطلب كان يهدف إلى الحد من مخاطر المهاترات. في هذه المناسبة هو والسيد وير المحاصرين مع المتهم عندما توقف بالقرب من الهند الشرقية مخزن الشركة ومن ثم كانوا قد تبعوه على مسافة حوالي تجارية بحتة لأنه كان لا يزال يحاول إشراكهم في المحادثة. اعترف السيد سيمان أنه عندما تمت مقابلتهم من قبل الشرطة بعد وقت قصير من وقوع الحادث وقال انه بالنظر الشرطة نسخة من الأحداث التي تختلف في نواح هامة جدا من حساب وقدم في شهادته للقوات المسلحة. عند الضغط عليه عن بعض التناقضات أنه لم يستطع أن يقول أي إصدار كانت صحيحة وقال أن لديه ذاكرة قليلا من تلك المقابلات. ووافق على انه ابلغ كونستابل سلاتر أن السيد المأمور قد وضع ذراعه حول رقبته و"تم الضغط رقبتي في الأزياء التي تم رفع لي بعيدا عن الارض". وأكد في استجواب أن هذا الادعاء كان صحيحا. سمح له أن يقف في مربع الشاهد لشرح كيفية وقوعه. واوضح انه تم تواجه السيد المأمور ورأسه إلى أسفل حول خصره، وكان أن السيد البيليف كان ذراع واحدة حول عنقه وأنه تم رفع له مع أن الذراع. لقد وجدت كل من شرحه ومظاهرة له غير مقنعة.
24. أعطى السيد وير الأدلة التي تثبت أنه قد ذهب إلى متجر الموسيقى مع السيد سيمان وأنه كان حاضرا عندما حضر رجال الشرطة. بعد مغادرتهم، أصبح السيد البيليف أكثر المهتاج، وطلب من الموظفين اثنين من ضباط الأمن أن يكون له إزالتها. السيد سيمان ثم غادر للحصول على الشرطة وعاد مع الضباط. تحدثوا للمتهمين وانه بدأ في الرحيل. تبع السيد سيمان والسيد وير على مسافة 5-10 أمتار، ولكن اقترب أكثر عن كثب عندما توقف السيد البيليف خارج المحل حيث الحرية تستخدم ليكون موجودا التحدث إليهم. طلب السيد سيمان له بمغادرة واستأنف يسير نحو الخروج. اتبعوا على مسافة حوالي متر واحد وبينما كان يسير أسفل الدرج كانوا "بضع خطوات" وراءه. وقال وير ان السيد سيمان طلب السيد المأمور إذا كان يفهم أنه قد طلب منه مغادرة المركز والتي لم يسمح له مرة أخرى في ذلك اليوم. المتهم ثم التفت وأمسك قميص السيد سيمان على جانبي ياقته. وقال انه في هذه النقطة السيد سيمان "اتكأ الى الوراء قليلا" لكنه ظل واقفا منتصبا. السيد وير ذهب لها في الماضي لكبح جماح السيد المأمور، والاستيلاء عليه من الخلف مع ذراعيه حول صدره ويديه مقفل معا في الجبهة في نوع من عناق الدب. وقال إن السيد سيمان ثم انخفضت المنخفضة ويلف ذراعيه حول السيد المأمور 'ق الخصر "وكأنه يتعامل مع" تسبب الزخم يبدو الناتجة عن هذه الحركة له بالتحرك إلى الوراء أسفل الدرج ويجد نفسه مضطرا لترك.
25. وكان السيد وير رجل كبير للغاية وعلى ما يبدو بنيت بقوة. وقال إنه كان ستة أقدام سبعة بوصات ووزنه حوالي 120 كجم. وكان السيد وير أكبر بكثير من السيد المأمور وسيكون من الواضح كانت أقوى بكثير منه. فمن الصعب أن نفهم لماذا السيد سيمان قد يعتقد أن من الضروري اغتنام السيد البيليف حول الخصر عندما كان يجري بالفعل السيطرة عليه من قبل رجل لا تقل قوة عن السيد وير وعندما مثل هذه الخطوة لن يكون منعه من تحريك ذراعيه وساقيه إذا كان قد اختار لانتقاد عنيف. تأثير الأكثر إلحاحا من تدخل السيد سيمان بدا أنه سبب السيد وير ليفقد توازنه.
26. في استجواب اعترف السيد وير أنه كان غير قادر على رؤية الجزء الأمامي من القميص السيد سيمان عندما تولى السيد البيليف عقد من ذلك، ولكن الحفاظ عليها، مع ذلك، أنه كان قادرا على رؤية يد السيد المأمور 'ق على القميص. وادعى أيضا أنه بينما كان واقفا وراء السيد البيليف عقد له أن رأى السيد البيليف اللكم أسفل إلى عودة السيد سيمان ل. اعترف السيد وير، مثل السيد سيمان، انه اعطى الشرطة نسخة من الأحداث التي تختلف في نواح هامة من حساب معين في شهادته للقوات المسلحة. ناقض شهادته أيضا أن تعطى من قبل السيد سيمان في بعض النواحي. على وجه الخصوص، وقال إنه لم ير السيد البيليف مع ذراعه أو جهة عبر السيد سيمان في الحلق بينما السيد سيمان كان يميل إلى الأمام مع ذراعيه حول الخصر السيد المأمور 'ق.
27. لقد وجدت حساب السيد سيمان من السيد البيليف الضغط عنقه ورفع له بعيدا عن الارض مع ذراع واحدة واردا جدا وأدلة أخرى تشير إلى أن قال انه كان قد لإنجاز هذا العمل الفذ في حين يجري ضبط النفس من قبل السيد وير لم يفعل شيئا لتعزيز مصداقيتها. وكان حساب بينما السيد وير لرؤية السيد البيليف أسفل لكمة إلى عودة السيد سيمان إلى حد ما أكثر قبولا، وكان لا يتفق كليا مع أدلة السيد سيمان و، نظرا للتناقضات في الأدلة كل من الرجل وأنا تركت أيضا في شك كبير حول ما إذا كان هذا قد حدث.
28. اتخذت بتفاصيل التهمة من بيان الحقائق أعدتها الشرطة بعد وقت قصير من الحادث وينعكس ما قاله السيد سيمان لهم في ذلك الوقت. يبدو أن الادعاءات قد تغيرت وتوسعت في الوقت الذي انقضى منذ ذلك الحين. وأظن أن كلا من السيد سيمان والسيد وير وجدت صعوبة في تذكر على وجه الدقة كيف شجار مع السيد البيليف تكشفت في تقديم الأدلة وبدا كل يعتمد على قدر كبير من اعادة الاعمار. عند نقطة واحدة اعترف السيد وير أنه قد صدمت من قبل ما كان قد قرأت للتو في بيان للشرطة بلده. وقد أتيحت الفرصة لمراقبة كل من الرجال في مربع الشهود ورؤيتهم تعرض لتبحث استجواب قمت بتشكيل الرأي القائل بأن أدلتهم كان يعول عليها عموما بقدر ما تتعلق تسلسل الأحداث يصل إلى النقطة التي بدأ شجار ولكن هذا الوصف على ما حدث بعد ذلك كان الخلط ميؤوس منها على الأقل.
29. في كل الظروف أنا راض يدع مجالا للشك أن السيد البيليف ردت بغضب على سلوك اثنين من حراس الأمن في أعقاب ذلك عن كثب وراءه لأنه مشى إلى أسفل الدرج وأنه تحول وسيطرت على قميص السيد سيمان في محيط ذوي الياقات البيضاء. لست راضيا أنه استغرق عقد من ربطة عنقه، وانه في وقت لاحق قبضته أو أنه تكلم كلام المزعومة.
30. وعلى الرغم من تفسير المعروضة، وأجد صعوبة في قبول أن السيد سيمان والسيد وير كان أي سبب شرعي للمشي بشكل وثيق وراء السيد البيليف. ويبدو من الصور طرح في دليل على أن الدرج كان فقط حوالي 30 سم وعمق فمن المفهوم أن شخص ما في موقف السيد المأمور 'ق قد شهدت تصرفات رجلين كبيرة بعد خطوتين فقط وراء وفوقه كما مضايقة أو حتى الترهيب . ومع ذلك، فإن الأدلة لا، في رأيي، ورفع أي قضية الدفاع عن النفس.
31. ونتيجة لذلك، أجد نفسي مضطرا لتجد أن السيد البيليف تعمل في مجال السلوك المطلوب من قبل أن جريمة الاعتداء في أنه استغرق عقد من قميص رجل آخر.
32. هذه الحالة قد سلط الضوء مرة أخرى على عدم كفاية النهج المتخذة لعلاج ورعاية المرضى العقليين والردود على السلوك غير اللائق التي تعزى إلى المرض العقلي. على الرغم من أسلوبه واثق، السيد البيليف يعاني من تلف في الدماغ على حد سواء ومرضا نفسيا خطيرا. واستمر تلف في الدماغ في حادث سيارة مما أدى أيضا إلى وفاة شقيقته عندما كان عمره 15 سنة. من الواضح كان لهذه الأحداث تأثير عميق على حياته. وقال انه يبدو أن رجل ذكي للغاية التي هي التصورات الملونة باستمرار وتشوهها الضعف العقلي له. له سلوك غير عقلاني ومثيرة للقلق في بعض الأحيان يعزى إلى حالته النفسية بشكل واضح.
33. في مايو 1996 تم تقييم من قبل الدكتور J سيدني سميث ثم مدير وحدة العصبية والنفسية في مستشفى الأمير هنري، الذي صرح بأن:
لم يكن لدي أي شك في أن هذه التهمة المثيرة والنوعية [كذا] فيه هو نتيجة لظهور أعراض ذهانية وبصراحة اعتقد انه يفي معايير DSM IV لتشخيص هوسي الحلقة. لسوء الحظ، كانت الحلقة المزمنة، وتمتد على مدى نحو خمس أو ست سنوات. في حالته الراهنة، وقال انه غير قادر على إدارة شؤونه المالية أو القانونية الخاصة.
34. يوم 14 يناير عام 1999، وقال الدكتور جريج هيو، وهو طبيب نفسي في داروين الحضري خدمات الصحة العقلية أن مسألة التشخيص كان واحد للجدل وغامر رأيه في العبارات التالية:
في رأيي التشخيص الأكثر احتمالا هو اضطراب ذهاني، وذلك بسبب إصابة في الدماغ، مع الاوهام، واضطراب المزاج، وذلك بسبب إصابة في الدماغ، مع ميزات هوسي (ببساطة أكثر، متلازمة الفص الجبهي). ومع ذلك، أعتقد أنه من الممكن جدا أن أيضا [السيد البيليف] لديه اضطراب ذهاني الأولية، مثل الفصام أو الاضطراب الثنائي القطب وأن إصابات الدماغ هو [كذا] مشكلة comfounding. بغض النظر عن التشخيص، فمن الواضح أن [السيد البيليف] قد استفاد من الأدوية والاحتواء، ومن المرجح أن تستفيد من إعادة التأهيل المناسبة. هو ضعف حكمه بحيث أن يترك [السيد البيليف] دون علاج ودعوة المزيد من نزاع مع القانون، وربما قد وضع الآخرين للخطر، نظرا لتاريخ من السلوك الفاضح له غير لائق، العظمة، التفكير اضطهادية وفرحة واضح في تجاوز الحدود الاجتماعية المقبولة .
35. يوم 12 أكتوبر عام 1999، أعرب أستاذ مشارك كاثي أوين، المدير الإكلينيكي لقانون خدمات الصحة العقلية، وتشخيص بديلة لل"pseudologica تخيلي".
36. في تقرير مفصل ومفيد جدا مؤرخة 24 آب 2003، مشار الدكتور غراهام جورج، استشاري الطب النفسي، إلى أن السيد البيليف كان يبدو فاقدا للوعي لمدة أربعة أسابيع بعد حادث سيارة في عام 1985 وكان يعاني من تلف في الدماغ. وأشار إلى أن الأعراض له منذ ذلك الوقت قد تم توثيقه جيدا. وقال الدكتور جورج أن في اليوم الذي استجوبه يبدو أن الهوس الخفيف و "عرضت على حد سواء الضغط من الكلام وهروب الأفكار كما رأينا في مرحلة الهوس الخفيف أو الهوس من اضطراب عاطفي ثنائي القطب". وكانت الجمعيات له في كثير من الأحيان غير منطقي وانه لم يبد أن تتبع التسلسل المنطقي للتفكير. كان هناك شعور بالنشوة، والعظمة وجنون العظمة المرتبطة عرضه والأدلة من الأفكار الوهمية فيما يتعلق الناس المختلفة التي ذكرها. وقال انه يبدو أن ينشغل عن وفاة شقيقته وكثير من أفكاره كانت مرتبطة إلى وفاتها. وقال الدكتور جورج بينما مشيرا إلى أنه كان هناك مجموعة متنوعة من رأي وارد في ما يتعلق التشخيص المناسبة أنه كان أكثر ميلا ليتفق مع الآراء التي أعرب عنها الدكتور سيدني سميث والدكتور هيو. وأوضح أن طبيعة اضطراب عاطفي ثنائي القطب ذو سير ناكس / تحويل وأنه من الممكن أن الناس تتأثر بمثل هذا الخلل يمكن أن تستمر في مرحلة الهوس الخفيف لمدة شهور أو حتى سنوات. وبالنظر إلى مسار الانتكاس وتحويل من اضطراب، يمكن للشخص مثل السيد البيليف تقديم مختلف في أوقات مختلفة، واقترح الدكتور جورج أن هذا قد يفسر الفرق في التشخيصات. عندما المقررة في أغسطس 2003، الدكتور جورج يعتقد أن الأعراض كانت نجمت عن مزيج من "اضطراب عاطفي ثنائي القطب (من أصل عضوي و / أو وظيفية) ويغلب عليه الطابع، متلازمة الفص الجبهي". وختم انه كان غير مؤهل للترافع و، في غياب تدخل الطب النفسي مما أسفر عنه اخذ الدواء على أساس مستمر، كان من المرجح انه سوف يصبح لائقا للترافع في غضون الأشهر الاثني عشر المقبلة.
37. يعتقد الدكتور جورج أنه من المهم أن نشير إلى أن الدكتور هيو قد ذكرت أنه بعد عدة أسابيع من العلاج على مكافحة ذهاني ومزاج استقرار الدواء السيد البيليف قد ظهرت أقل تدخلا وأقل تطلبا وبشكل ملحوظ لضغوط في خطابه. كان لا يزال متأثرا العظمة والاضطهاد التفكير ولكن قد تحسنت هذه أيضا إلى حد كبير. واختتم الدكتور هيو أنه قد أحرزت تقدما كبيرا خلال شهرين من العلاج ولكن كان من المرجح جدا أن تكون غير متوافقة دون حزما متابعة والمرجح أن يأتي إلى مزيد من الصراع مع القانون، وربما، مكان الآخرين للخطر نظرا لتاريخ حديثه عن " غير مناسب السلوك الفاضح، والعظمة، التفكير اضطهادية وفرحة واضح في تجاوز الحدود الاجتماعية مقبولة ".
38. وينبغي أن يكون واضحا تماما من هذا التاريخ أن السيد البيليف يحتاج العلاج النفسي المناسب والرعاية، وأن أي نزعة للتصرف بطريقة غير لائقة ينبغي أن تعالج بشكل مناسب داخل منظومة الصحة النفسية بدلا من تكرار محاولات غير مجدية للتصدي لها في إطار نظام العدالة الجنائية .
39. على وجه الخصوص، والمحاولات المتكررة لاستدعاء القانون الجنائي، يكون له "لا برئ" ما كانت عادة جرائم صغيرة نسبيا وتحويلها مرة أخرى إلى المحكمة للصحة النفسية، على ما يبدو مضيعة كبيرة للوقت والأموال العامة. في الحالة المناسبة، قد مثل هذا النهج ضمان أن المجتمع محمي من مزيد من أعمال العنف أو الاعتداء الجنسي من قبل شخص ذهاني خطير الذي يمكن رهن الاحتجاز حتى اقتنعت المحكمة أنه يمكن الإفراج بسلام. ومع ذلك، هذا ليس مثل هذه الحالة.
40. قد سبق وأشار السيد عون قضائي لمحكمة عقب انتخابه "غير تبرئة" بتهم مشابهة الى حد ما ويبدو من غير المحتمل أن المحكمة سيتم إقناع اعتماد نهج مختلف لسبب وحيد من الحقائق بلدي أنه سيطرت على قميص الرجل في الظروف المذكورة سابقا.
41. ومن المرجح أيضا أن سلوك السيد المأمور 'ق المستقبل سيتم الحد من خلال الانخراط في سلسلة من جلسات الاستماع الخاصة. في الواقع، كان واضحا من سلوكه وسلوك خلال جلسة الاستماع الخاصة التي كان يتمتع بها تقديمهم إلى المحكمة العليا وبالنظر إلى ما يبدو أنه يعتبره دور البطولة في الإجراءات. نظرا لتاريخ له من العظمة وما وصفه الدكتور هيو بأنه "فرحة واضح في تجاوز الحدود الاجتماعية المقبولة" التي قد كان من المتوقع.
42. حالات من هذا النوع تنطوي حتما نفقة الدولة كبيرة. يجب تقديم المتهمين أمام محكمة الصلح والوقت المخصص للجلسة الإحالة. بعد الإحالة إلى المحكمة العليا، ويشير القاضي المسألة إلى المحكمة لجعل القرارات الضرورية حول اللياقة البدنية للترافع بناء على نصيحة من متخصص المؤهلين الذين مقابلات المتهم، يستعرض له أو لها التاريخ الطبي ويعالج المعايير القانونية في سياق القضايا المرجح أن تنشأ في المحاكمة. إذا تبين للمحكمة أن المتهم غير لائق للترافع وليس من المرجح أن تصبح لائقا للترافع في غضون اثني عشر شهرا التي تلت ذلك ومدير النيابة العامة تقرر المضي قدما في تهمة، ويخصص وقت المحكمة العليا لجلسة خاصة، وأحيانا في حساب تأخير محاكمة الأمور أكثر خطورة. في هذه الأثناء، يطلب من المحكمة الوصاية إلى تعيين وصي لإرشاد الممثلين القانونيين للمثول نيابة عن المتهم في جلسة الاستماع الخاصة وإلى جعل أي انتخابات للمحاكمة أمام القاضي وحده بدلا من محاكمة أمام هيئة محلفين يجب أن تعتبر مناسبة. عائدات جلسة خاصة، إما عن طريق القاضي وهيئة المحلفين أو من قبل القاضي وحده والشهود إعطاء مرة أخرى هي الأدلة واستجواب قبل يتقاعد هيئة المحلفين للنظر في ما إذا كان قد تم تأسيس هذه القضية ولي أو قاض يتقاعد لكتابة الحكم. في كل مرحلة محامي لكل من ولي العهد والدفاع من المرجح أن تدفع من الخزينة العامة. حتى لو الجلسة الاستثنائية نفسها قصيرة نسبيا، فإن التكلفة الإجمالية لهذه الملحمة ربما تصل إلى عشرات الآلاف من الدولارات.
43. حتى الآن، في كثير من النواحي الإجراءات غير مرضية بطبيعتها. المتهم هو عادة غير قادر على إعطاء تعليمات متماسكة أو أدلة يمكن الاعتماد عليها في الدفاع حضارته وعناصر يحتمل أن تكون حاسمة النفسية للجريمة يجب أن يتم تجاهل عموما. وبالتالي، فمن المحتم تقريبا في محاكمة واحدة إلى حد ما من جانب واحد في مثل هذه الإمكانيات التي والخطأ والحوادث وعدم وجود أي نية أو معرفة محددة، يجب أن يتم تجاهل كل ما لم يكن هناك دليل موضوعي لرفعها. وعلاوة على ذلك، ومهما كانت النتيجة، فإن المتهم لا يمكن أدين ولا يعاقب. وفي الواقع، فإن المحكمة العليا لا تملك سلطة لاتخاذ أي قرار، فيما يتعلق بالإدارة مستقبل المتهم. إلا في حالات أكثر خطورة من النوع المذكور سابقا، فإن عواقب حقيقية فقط من "غير تبرئة" هو أن أحيل المتهم إلى المحكمة مرة أخرى ولها الاستفادة من الاكتشاف أنه أو أنها ضالعة في السلوك المطلوبة من قبل جرم معين.
44. في كثير من الحالات مثل هذه النتيجة ستكون محدودة، إن وجدت، وتقديم المساعدة إلى المحكمة لأنه لن ينطوي على أي قرار من القضايا يحتمل أن تكون حاسمة مثل ما إذا كان سلوك ينعكس بعض نوايا خبيثة أو كان نتاج خطأ أو حادث. في الحالات البسيطة، فمن الصعب أن نرى أي نقطة في استخدام سلسلة من جلسات الاستماع الخاصة كوسيلة للاشارة مرارا وتكرارا شخص مريض عقليا إلى المحكمة ما لم يكن، بالطبع، برزت بعض ميزة جديدة ومثيرة للقلق من سلوكه أو وقد رفض المحكمة لقبول أن كان هو أو هي عرضة للتصرف بالطريقة المزعومة. في غياب بعض هذا الاعتبار يبدو مرهق بعبثية أن يطلب من المحكمة لتقييم مرارا المتهم، في سياق وقائع يزعم تشكل سلسلة من الجرائم البسيطة، بحيث يمكن اتخاذ قرارات تمكين المحكمة العليا للاستماع الإجراءات التي نتيجة المرجح الوحيد هو أن المتهم سيحال إلى المحكمة فيما يتعلق بنفس الوقائع.
45. والأهم من ذلك، ينبغي أن يكون مجتمع الرحمة والرعاية قادرة على العثور على وسيلة لإدارة الناس مختل عقليا بشكل كاف دون اللجوء المستمر إلى نظام العدالة الجنائية. سلوك مثل هؤلاء الناس قد تكون مصدر إزعاج كاملة وأنه قد يكون من الضروري في بعض الأحيان اتخاذ إجراءات صارمة من أجل حماية الآخرين. في بعض الحالات، مثل عند الناس المصابين بأمراض عقلية عرضة لارتكاب أعمال عنف خطيرة أو الاعتداء الجنسي، قد يكون من الضروري لحصر لهم لفترات طويلة حتى. ومع ذلك، عندما سلوك الشخص الشاذة هي في جوهرها نتاج تلف في الدماغ و / أو مرض عقلي خطير بدلا من أي نزعة المجرم الحقيقي، فمن غير الواقعي أن نتوقع أنه يمكن أن يسيطر عليها الاعتماد على التبسيط الأثر الرادع للقانون الجنائي. في خطر نثير ما هو واضح، والناس لا يمكن ردعها من أنماط مشوهة من يعتقد بسبب تلف في الدماغ أو مرض عقلي، وإذا لم يتم معالجة هذا الشرط الأساسي، سوف الردع وحده من غير المرجح أن يقلل بشكل كبير من خطر سلوك مماثل في المستقبل . ونتيجة لذلك، قد تبقى الآخرين للخطر والمرضى العقليين قد يكون أنفسهم لخطر العنف بسبب رد الفعل سلوكهم يثير في الآخرين. في السنوات الأخيرة كان هناك اتجاه، واضح في معظم السلطات القضائية الأسترالية، إلى الاعتماد بشكل أكبر على عقوبة من معاملة المذنبين المصابين بأمراض عقلية. هذا قد يروق للبعض قطاعات المجتمع ولكنها غير فعالة إلى حد كبير، وغالبا ما ظالم. في كثير من الحالات، يمكن علاج وإدارة الوقت المناسب يقلل بشكل كبير من خطر شخص مريض عقليا مضايقة أو الاعتداء على الناس وهذا هو الواضح وسيلة أكثر فعالية لحماية المجتمع من ترك دون معالجة المشكلة الأساسية والسعي بعد ذلك إلى إلقاء اللوم على شخص بتهمة السلوك إلى حد كبير تعزى إلى حالته. وينبغي أيضا أن نتذكر أن وجدوا غير صالحة للترافع سيكون لها حتما تقريبا مثل أنماط المختلين الفكر أنهم لا يمكن إلى حد ما اعتبار مسؤولة بالكامل عن أفعالهم. في هذا الإقليم، وقد أعلنت الحكومة مؤخرا مراجعة واسعة النطاق من خدمات الصحة النفسية الطب الشرعي والتشريعات المرتبطة بها. ومن المأمول أن يؤدي ذلك إلى استجابة أكثر فعالية والرأفة لاحتياجات الجهات المعنية.
46. فمن الضروري أن يكون هناك بعض آلية فعالة لإحالة المرضى العقليين الذين يزعم أنهم ارتكبوا جرائم، ولو كانت بسيطة نسبيا إلى المحكمة بحيث قرارات مستنيرة ويمكن إجراء بشأن رعايتهم في المستقبل وإدارة واضح. المادة 15 (1) من قانون الصحة العقلية تسمح بالفعل ضباط الشرطة وموظفي مكتب مدير النيابات العامة على إحالة الجاني المزعوم إلى المحكمة للحصول على أمر الصحة العقلية إذا كان الضابط يشير يعتقد لأسباب معقولة أنه بسبب العقلية اختلال وظيفي أو مرض عقلي، هو صحة هذا الشخص أو سلامة المرجح أن يكون في خطر كبير أو يكون الجاني المزعوم، أو من المحتمل أن يلحق أي ضرر خطير للآخرين. إذا أن ينظر إليه على أنه غير كافي لأنه لا يمتد إلى الحالات التي لا توجد أسباب معقولة للاعتقاد بأن وجود أي من هذه المخاطر، ثم يمكن تعديل التشريعات. قد يكون من المرغوب فيه لإعطاء المدير حق الجمهور أمام المحكمة في الحالات التي كان هناك بعض الادعاءات من السلوك الإجرامي أيضا. في غضون ذلك أود أن أقترح أن جلسات الاستماع الخاصة ينبغي أن تكون محفوظة لتلك الحالات التي يكون فيها المصلحة العامة ومن المرجح أن يكون خدم في بعض بطريقة حقيقية وملموسة.
47. حتى الآن كما هو الحال الحاضر المعنية، إني مقتنع بأن، مع مراعاة معايير الاحتجاز في ليالي 308 من قانون الجرائم لأنها أكثر ملائمة أن تأمر المتهم مرة أخرى يقدم نفسه إلى المحكمة لتمكينها من تقديم العلاج النظام مما هو عليه لاحتجازه في الحبس عملا S 319 (2).
أشهد أن سبعة وأربعين (47) فقرات مرقمة السابقة هي صورة طبق الأصل من أسباب الحكم الصادر في هذه الوثيقة شرف له، والعدل الاسكافي.
أضم:
التاريخ: 9 يونيو 2004
محامي المتهم: السيد C ايفرسون
محام للمتهم: كين كوش وشركاه
محامي التاج: السيدة M هنتر
محام لولي العهد: مدير ACT النيابة العامة
تاريخ جلسة الاستماع: 28 مايو 2004
داي من الحكم: 9 يونيو 2004...
Subscribe to:
Comments (Atom)